Gun Crazy (1950)

Zeer goede jaren 50 misdaad film met uitstekende cast.

Einde is heel goed en onverwacht, verhaal is prima en spannend.

4 sterren

Niet de absolute top Film-Noir waarop ik hoopte, maar dit Deadly Is the Female was zeker een uitstekende in elkaar gezette film. Het sterkste punt van de film was zeker het tempo, want de film vloog erg snel voorbij. Verder zat het met de spanning ook wel goed. Echt heel veel minpunten heeft deze film dan ook niet. Ja, het acteerwerk was niet echt van hoog niveau, maar het was allemaal wel erg lekker in elkaar gezet en dan is voor mij een film goed. Deze was behoorlijk goed.

3,5*

Fijne film, met een oh zo toepasselijke titel.

Peggy Cummins zet een indrukwekkende goede rol neer als de femme fatale en de vrouw die wel weet hoe je met een revolver overweg moet. Een mooie vrouw ook, met erg veel charme en een geweldige uitstraling. John Dall is de mannelijke hoofdrolspeler. Hij speelt minder goed dan Cummins, maar de scènes met de twee samen zijn vaak wel erg goed.

Daarnaast wordt er een uitstekende sfeer gecreëerd, met mooi zwart-wit gebruik en enkele erg goede scènes, die eigenlijk al genoemd zijn. Persoonlijk vind ik de moerasscène het allermooist. Sfeervol, spannend en ook best tragisch tegelijk.

Ik snap de vergelijking met Bonnie en Clyde wel, maar afgezien van een man en vrouw die samen overvallen plegen zijn er verder weinig overeenkomsten. Wel grappig trouwens dat de hulpsheriff in deze film Clyde heet.

Maar over het geheel gezien dus een prima film. Veel vaart, goed acteerwerk, leuk verhaal en redelijk wat spanning, maken dit tot een aangenaam werkje.

4,0*

Film uit de studio van de King Brothers, die ik tot voor kort helemaal vergeten was tot het zien van de film over Dalton Trumbo. Het is een alleszins onderhoudende film noir. Min of meer een light-versie van Bonny & Clyde, die evenwel te veel leunt op de acteerprestatie van Peggy Cummins, want de harkerige John Dall bakt er niet veel van.

Thrill crazy, kill crazy, gun crazy. Je kan er een actueel onderwerp in vinden, als je wilt. Je kan er ook een fetish in vinden, want beide tortelduifjes zijn erg gek op wapens. Het manifesteert zich bij de ene alleen wat anders dan bij de andere. Net daar dat de film nog wel eens lomp van leer wil trekken. Het wordt er af en toe wel erg ingepeperd. Daar komt nog bij dat die John Dall wel erg sullig en naïef overkomt. Haalt het scherpe randje tussen de twee er toch wat af. Verder goed te doen, vooral wanneer ze op pad gaan en de boel op stelten zetten. Mooi slot ook, zeker qua setting.

Sterke film met de -ook zeker in 1950- wat absurde premisse van een goeie jongen die het slechte pad opgeraakt door zijn gewelddadige vriendin. Goed geacteerd en opvallend camerawerk, de bankoverval en de scène in de mist vielen vooral op, in positieve zin. Terecht opgenomen in de filmcanon door Scorsese en Cousins.

Zo vergezocht is dat helemaal niet , het haalt in ieder geval het Cliche van criminele man , onschuldig prinsesje flink onderuit .

Maar dat is zeker niet het enige sterke originele punt van de film , verder is de film gewoon goed opgebouwd , zit het tempo er lekker in en werkt het ondanks de relatieve korte duur goed naar de climax toe .

Acteerwerk van beiden is prima maar Peggy Cummings steelt toch wel stilletjes de show .

Goeie film over een man en vrouw die beiden goed kunnen schieten en verliefd op elkaar worden. Deze film-noir die qua verhaal veel weg heeft van Bonnie en Clyde bevat een aantal goeie scenes (zoals hun eerste ontmoeting en de bankoverval gefilmd vanuit een auto). Peggy Cummins en John Dall doen het beiden goed, maar het is toch vooral die eerste die er in positieve zin uitspringt.

Heeeeeerlijke film noir zoals die moet zijn. De beginscene is fotografisch bijzonder mooi met een groot scala aan diepe zwarte, witte en grijze tinten. De blu-ray disc met hoge beeldkwaliteit is verkrijgbaar via Warner Archive Collection, is regiovrij en heeft Engelse ondertitels, die helaas niet wit maar geel van kleur zijn. Verder zorgt ook in deze film noir een zalig acterende, dominante femme fatale er weer voor dat een man die in haar web verstrikt is geraakt, op een verrukkelijke manier regelrecht de afgrond in gaat. Er zitten enkele autoachtervolgingen in die gefilmd zijn vanaf de achterbank in de auto. De acteurs waren dan alleen van achteren zichtbaar zonder dat hun gezichten zichtbaar waren. Ik vond dat daardoor de wanhoop waarin de hoofdrolspelers steeds meer terechtkwamen, erg sterk en knap tot uitdrukking kwam. Het was alsof ik zelf bij hen achterin de auto zat. Voor mij was dit alles een dikke vijf sterren waard.

Goede misdaadfilm/roadmovie/kraakfilm avant la lettre waarin een koppel in een destructieve relatie à la Bonnie & Clyde overvallen pleegt rond het land. Volledig verteld vanuit het standpunt van de hoofdrolspelers, wiens gezichten vaak in close-up worden afgebeeld. Cummins speelt een haast psychotische femme fatale, Dall een twijfelende domoor verblind door liefde. Opmerkelijk is de long take tijdens de eerste bankoverval waarin dus géén rear projection wordt toegepast. Het is een doorgaans boeiend verhaal met een spannende en mooi vormgegeven klopjacht op het einde. De voorspelbare afloop die is gekoppeld aan dit soort films wordt deels omzeild door Bart op zijn vriendin te laten vuren. De film wordt tevens vaak als 'noir' omschreven, maar naar mijn mening ontbreken er te veel kenmerken om hem in deze categorie te plaatsen. Zo kan je honderden films onterecht als noir gaan bestempelen... Zou een inspiratiebron zijn voor Godard's À bout de souffle, dat tien jaar later verscheen.

Haalt het net niet bij zijn reputatie, maar is toch een fijne noir (absoluut wel trouwens, geen twijfel mogelijk). De eerste film van Lewis die ik zie. En dat is een van die b-film-regisseurs die net na zijn carrière een flinke herwaardering uit Frankrijk kreeg. Hoogtepunt is de long take tijdens de bankoverval. Ondanks het lage budget van de film is er een duidelijke dynamiek en energie waarmee de film zijn tijd een wel enigszins vooruit was,

Een misdaadfilm met de focus op actie. En die actie wordt heel mooi in beeld gebracht door Joseph H. Lewis en zijn team. En dan vooral in diverse achtervolgingen met een (zeker voor die tijd) realistische grit. Verder wordt er volop gebruik gemaakt van low angle shots wat bijdraagt aan een dreigende ondertoon. Het gebruik van licht en schaduw vind ik echter niet zo bijzonder t.o.v. andere noirs uit die tijd.
Verder is de plotlijn me te veel rechttoe rechtaan getelefoneerd. John Dall is een zwak en oninteressant figuur, bijna louter een slachtoffer van hare femme fatale Peggy Cummins. Peggy Cummins op haar beurt vind ik te ondubbelzinnig om echt te boeien. Het is gewoon heel duidelijk waar het bij haar om draait en er is geen ruimte voor andere interpretatie. In het algemeen vind ik de psychologie te weinig uitgewerkt en daardoor te opzichtig.

En dan zijn er nog van die momenten dat de geloofwaardigheid helemaal zoek is. Zoals wanneer krantenman Nedrick Young aan sheriff Harry Lewis vraagt om zijn wapen thuis te laten wanneer ze John Dall - hun oude jeugdvriend en op dat moment gezocht misdadiger - opzoeken. Harry Lewis als politie beambte in functie gaat wel degelijk in op dat verzoek.
Aan het begin van de film is er ook nog de circus schietwedstrijd. Ik kon niet geloven dat Peggy Cummins (als de artieste) en John Dall (als toevallige passant) dergelijke risico’s voor eigen leven zouden nemen in die wedstrijd, waarbij ze volledig afhankelijk waren van de schietkunst van de ander.
En dan de finale. Mooi gefilmd. Zeker. Maar ik kon niet geloven hoe dit afliep. Neen dit doet het niet voor mij.

Ondanks alle opmerkingen blijf ik toch ook het positieve zien: een vakkundig geschoten misdaadfilm. Leuk om een keer gezien te hebben en al zeker voor een B-film.

Zeer behoorlijke misdaadfilm met een hoog tempo en vlotte dialogen. De twee hoofdpersonages doen denken aan Bonny en Clyde. Beide hoofdrolspelers acteren naar behoren, al is de rol van Cummins wel interessanter dan die van Dall.

De blauwdruk van Bonnie & Clyde, maar dan binnen de lijnen van de toenmalige Hollywood code. Had deze film 10 jaar later gemaakt geweest, had het er helemaal anders uitgezien. De film mixt misdaad, film noir en romantiek met een vleug humor. Visueel ziet het er wel verzorgd uit. De spanning wordt door die code wat afgeblokt, maar de film is wel boeiend genoeg.

John Dall had toen al een Oscarnominatie op zak met The Corn is Green uit 1945 en had met Hitchcock het onderschatte Rope gemaakt. Nadien zou nog Spartacus volgen, maar je ziet wel dat er eigenlijk geen groot acteur aan hem verloren is gegaan. Peggy Cummins doet het best goed als femme fatale. Het was haar laatste film in de US en wat in de vergeethoek geraakt bij het grote publiek.

Gun Crazy is een gezellige misdaadfilm. Niets hoogstaand, maar met de nodige charme.

Wat Gun Crazy onderscheidt, is de inventieve regie van Joseph H. Lewis. Hij maakt gebruik van indrukwekkende lange shots en meeslepende point-of-view-sequenties tijdens de overvallen, waardoor de kijker zich nauw betrokken voelt bij de actie. De chemie tussen Dall en Cummins draagt bij aan de geloofwaardigheid van het onconventionele liefdesverhaal, terwijl de film ook thema's van obsessie en de destructieve kracht van verlangen verkent.

De film wordt verder versterkt door een strakke, pulserende soundtrack en scherpe dialogen die typerend zijn voor het film noir-genre. Gun Crazy is een beklijvende en visueel aantrekkelijke film die een blijvende indruk achterlaat in de wereld van klassieke cinema noir.

Altijd fijn om dergelijke pareltjes toevallig te ontdekken via lijstjes op MovieMeter.

4.0*