Tesis (1996)

Spannende film van Amenabar, al vond ik Abre Los Ojos wel een stukje beter en interessanter. Toch een knappe film.

3*.

Zeker vermakelijke film. Het begin vooral was erg sterk: goede montage, sterke introducties van de hoofdpersonen. Als het verhaal zich dan ontwikkeld, naar aanleiding van 'el professor muerte' (ofzo..) lijkt deze film een spannende te worden. En dat is ook zo: tot het einde blijft het mysterie in nevels gehuld. Het grootste minpunt echter is dat ongeveer alle clichés van een thriller/detective verhaal langskomen. Desalniettemin 3,5* waard

N.B. Er zit treffende humor in voor zo'n duistere film

Sinds lange tijd, de laatste was Haute Tension, eindelijk weer eens een spannende film. Hij boeit van begin tot eind. Dat komt doordat de film nauwelijks tijd verspeelt aan romantische zijplotjes maar gelijk een ijzingwekkende sfeer weet te creëeren. Dat komt omdat de film nogal claustrofobisch van aard is. Dan doel ik niet alleen op de professor die in zijn eentje op zoek gaat in het archief naar geweldsvideo `s maar ook op de hoofdrolspeelster die snel achterdochtig wordt en vreemde beslissingen neemt in een volle ruimte, zondert zij zich af omdat ze wil vluchten voor iemand en ze schakelt de politie maar niet in . Het feit dat ze de videoband ontvreemdde verklaart het een en ander maar zorgt ervoor dat zij bij bijna niemand haar relaas kan doen en er dus alleen voor staat. Niets is wat het lijkt.

Naarmate de film vordert bleef ik maar zitten gissen naar het hoe en wat. Ondertussen bleven vele enge momenten zich aandienen. Ik schrok mij bijv. kapot toen het licht plotseling uit ging . Erg fijn, dat deze film schrikmomenten creëert zonder het gebruik van muziek. Het einde is wat over de top, maar tevens een aardige afsluiting van een huiveringwekkende film die je bij de keel pakt. Je kunt de geïsoleerdheid van de hoofdpersoon bijna voelen. De film schuwt ook niet om enkele gruwelijke scènes te laten zien. Amenabar `s debuutfilm is zijn beste film, met The Others en Mar Adentro in zijn kielzoog. Een dikke 4*

Hoewel de film een aantal minpunten heeft, is Tesis heel goed te doen. Vooral de verfrissende Spaanse sfeer zorgt ervoor dat deze thriller zich net onderscheid in het genre. Qua spanning zit het goed, acteerwerk is redelijk en de entertainmentwaarde is ook prima.

4 sterretjes en Amenabar, hoewel hier niet zo goed als Abre los Ojos, bewijst toch zijn talent voor dit genre.

Een flinke tegenvaller, dit overduidelijke debuut van Amenabar. Een interessant concept en leuke stelling, dat wel, maar de uitwerking is niet om over naar huis te schrijven. In plaats van een degelijke film over morbide neigingen van mensen, vervalt de film in een eenvoudige thriller met veel te veel clichés, waardoor de verhouding met het interessante concept scheef gaat lopen. Het resultaat is geen idee dat mensen aan het denken zet over hun morbide neigingen, en hun neigingen om geweldsfilms, hoe verwerpelijk soms ook, toch allemaal te zien, maar een doodeenvoudige thriller die door liefhebbers van het genre simpelweg op een hoop gegooid zal worden met de rest.

Erg jammer. Ondanks enkele mooie shots en dialogen, en het feit dat ergens wel het beginnende talent van Amenabar te ontdekken valt, is dit toch echt een misser. Ik blijf steken op een kleine 2,5*.

Erg complexe en lastig te beoordelen film. Had zelf nogal moeite met de wisselvallige toon van de film. Een gruwelijk gegeven (niets zo verderfelijk en eng als berekenend maar pervers menselijk handelen) maar vaak afgewisseld met comic relief. Daardoor is de film niet spannend genoeg én niet grappig genoeg. Vleesch noch visch.

Daarnaast is dit wel een zeer interessante en vooral intelligente film. Amenabar stelt met zijn cinematografie en verhaal veel vragen over spectatorship. Hij behandelt indentificatie en de subjectiviteit van de personages in de film en van de film zelf. Niet alleen Angela maar ook wij als toeschouwer willen de kerel zien die in tweeen op de treinrails ligt. Dat brengt me automatisch bij onze fascinatie en tegelijkertijd afkeer van in beeld gebracht geweld. We willen het niet zien, maar toch zijn we benieuwd. En na jaren van slashers maakt het niet meer uit hoe grafisch het is. De gedachte dat het echt is, dat is pas eng. Raken we na verloop van tijd afgestompt (pun!) van geweld? Sterk dat het slechts de patienten in een ziekenhuis (zieke mensen maw) zijn die het beeldmateriaal via de zender te zien krijgen.

Amenabar speelt met deze zaken door met een licht ironische ondertoon genreclichés te hanteren. Hij doet dit door veel te verwijzen, bijvoorbeeld á la Scream naar andere horrorfilms, maar ook naar de eigen context van de film. Het is een film over filmmaken en de grenzen die worden opgezocht en hoe de toeschouwer daar tegenover staat. Iemand opgevallen hoe Ana Torrent perfect gekaderd wordt door het raam waar ze uit kijkt? Laat haar bewegen en je ziet zo een filmstrip. En wat te denken van het constante switchen tussen realiteit en fictie. We kijken een fictieve film over films waarin echte moorden gepleegd worden, maar in de film die we zien wordt ook weer gemoord. Op eenzelfde manier zwalkt het narratief heen en weer tussen "Chema heeft het gedaan" en "Bosco heeft het gedaan". Of is er toch nog een derde persoon? Het antwoord op die quizvraag is toch echt "The Third Man" .

Het meest lastige is dan ook dat de film erg rijk is, er zit veel in, en ik raak er niet over uitgepraat, maar het is juist gebracht op een zo doorsnee manier. Prof. Castro heeft het over film als industrie die maakt wat het passieve publiek wil (of dat nu snuff of Disney is) en zegt over Spanje dat het niet kan opboksen tegen Hollywood. Hij legt vervolgens echter het loodje op een generieke manier. En dat in een Spaanse film die blockbustergewijs aan de top van de Spaanse Box Office stond. De chaos is compleet wanneer Chema van de dood van Prof. Figueroa door toedoen van een film hoort en opmerkt dat het wel een Spaanse film geweest zal zijn. Zagen de Spanjaarden de spot, of genoten ze ervan dat een Spaanse regisseur zo'n Hollywoodiaanse film had gemaakt? Iets zegt mij dat Amenabar's bedoelingen niet zichtbaar genoeg zijn om overtuigingskracht te hebben. Ook aan de berichten hier is dat te zien. Misschien dat zelfs Amenabar de film niet helemaal meer onder controle had.

Ik doe het even met 3,5 ster. Dan heb ik nog marge om flink aan te passen.

Niet zo lastig om te oordelen. Totaal geen spanning of schrikeffecten.

Amper mooie shots of mooie sfeermuziek gezien en deze film had sowiezo 20 minuten korter gekunt. Het enige wat overbleef was hoe het plot zou gaan aflopen. Jammer dat er ook nog een ongeloofwaardige rol was weggelegd voor de hoofdrolspeelster.

Een bang typetje die een nogal extreem werkstuk wil maken maakt het extra tegenstrijdig.

Bij zo'n film verwacht je schokkende gebeurtenissen, die waren er, helaas veel te weinig.

Ik vond haar medestudent erg veel lijken op Johnny Depp maar dat terzijde.

Jammer van zekere minpuntjes, want er had zeker meer ingezeten.

Door de 'detective-achtige' manier van vertellen is de film ontzettend voorspelbaar. De sfeer is vrij sterk, maar door opzichtig dom gedrag van de hoofdperso(o)n(en) en de voorspelbaarheid valt de spanning erg tegen.

3.5*

Aardige thriller met een paar spannende momenten. Het whodunit-element is leuk om te volgen, alleen de personages boeien me voor geen meter (op de professor na maar die legt al snel het loodje) en de plottwists worden een beetje vervelend.

Gelukkig zorgen enkele scenes en de sfeer (in en rond het archief) er nog voor dat het net boven een gemiddelde detective-aflevering uitsteekt, ondanks de slechte muziek.

De boodschap die in de openings- en eindscene langskomt "mensen geilen op geweld en cinema speelt daarop in" is trouwens wel te flauw. Krappe 3*, had eigenlijk iets beklemmenders verwacht.

Niet geslaagd, wat toch vooral te wijten valt aan het totaal ontbreken van empathie bij de personages. Het zijn maar een stelletje houten Klaasjes en Angela is een van de grootsten, daarbij komt ook nog is dat ik haar er maar uit vindt zien als een 35 jaar oude vrouw(terwijl ze een student voorstelt).
Ook zijn een aantal handelingen erg onlogisch en duurt de film gewoon een half uur te lang.

Waar Almenábar wel in slaagt is het geven van de onderhuidse spanning. Tesis bevat een aantal spannende momenten, vooral het moment van Angela en Chena in de kelder met de lucifers is erg sfeervol. De muziekscore ondersteunt de film erg goed, op de goede momenten gebruikt en bovenal goed gekozen.

Toch heb ik wel een licht gevoel van teleurstelling overgehouden, wat vooral komt door het feit dat ik de "killer-twist" niet erg sterk vond. Je bent immers al te vaak heen en weer gestuurd door Almenábar tussen de verschillende mogelijkheden. Daardoor kon het me eigenlijk weinig schelen wie de dader nou precies was.

Wel een dikke 2,5 ster vanwege een aantal spannende momenten, leuk uitgangspunt en een sterker eerste helft van de film dan het zwakkere tweede gedeelte.

Een studente die op een snuff movie stuit. Interessant. Al snel heb je als kijker door dat het bij haar echt wel iets verder gaat dan alleen haar scriptie maken. Ze gaat er zelfs op zoek naar, om zoveel mogelijk gewelddadige beelden te kunnen zien. Ze zegt dan nota bene: ''Ik heb nog nooit een dode gezien'', en *baf*, de volgende ochtend mag ze haar eerste, kersverse lijk aanschouwen. In plaats van een normale schrikreactie te krijgen, raakt ze gefascineerd en gaat ze het lijk 'aaien'. Yes, she is one sick puppy. Om over Chema (Fele Martínez) maar te zwijgen.

Tesis is bekwaam en heeft een sterke spanningsopbouw. De scènes zijn mooi en gedetailleerd in beeld gebracht. De cast is geweldig. Iedereen is een tikkeltje duister, en vooral verdacht. Ik vind het persoonlijk een grote plus dat de kijker tot het einde in spanning wordt gehouden, en dat je niet na 10 minuten al weet wie de moordenaar is. Dit houdt je scherp en aandachtig. Geen overdreven aanzwellende muziek, geen keiharde muziek om de spannende scènes kracht bij te zetten: het blijft subtiel. De vele wendingen ervaarde ik niet als storend, maar juist als een echte nagelbijter. Elke keer als je denkt dat je weet hoe de vork in de steel zit, kom je bedrogen uit.

Voor nu een solide 3,5*, misschien in de toekomst nog wel een halfje er bij.

Tesis is een half geslaagde thriller met horror elementen uit Spanje.

Waar ik moeite mee heb bij Tesis is het scheppen van een 'band' met de hoofdrolspelers/karakters. Ondanks dat ze het allemaal qua acteerprestaties goed doen, en Angela en Chema het samen ook gewoon érg goed doen, komt het toch allemaal erg 'koud' over. Daarnaast is Bosco een vreselijke vent, niet alleen als karakter, maar ook als acteur, ik kon er niet naar kijken in ieder geval.

Zoals hierboven gezegd is de film net een pingpong spelletje. Ik bedoel hiermee het bericht van Apollinisch. Maar, dit werkt juist goed in deze Tesis. Het blijft gissen wie het nou is, en het ontwikkelt zich als een leuke detective. Het blijft spannend tot het einde, en ieder karakter heeft weer haar eigen verdachte kantjes.

Tesis duurt een kleine 2 uur, en weet daarbij af en toe toch te vervelen. Ondanks dat was het nog niet zo erg dat je gaat doorspoelen, of ook maar gapen. Maar het had toch best wat korter gekund denk ik dan. Wat sneller, dan zou ik er als kijker nog wat beter in zitten.

Maar ondanks dat is het best een erg leuke thriller eigenlijk. Het blijft gissen, en er zijn enkele erg spannende scènes te vinden. Daarnaast is het snuff element goed verwerkt in de film als horror element. Kleine 3,5 sterren.

Ook een film die ik al heel lang zocht. In NL natuurlijk weer zwaar out of print. Op play.com allejezus duur. Maar eindelijk vorige maand hem op de kop hebben kunnen tikken bij Amazon voor 11 euro. Ik hoorde hier vroeger ook van alles over. Over dat er echte mensen werden vermoord in deze film inderdaad, die archiefbeelden. Maargoed, na Abre los Ojos en The Others eindelijk eens Amenabar's debuut kunnen zien.

Maar het is een hele goed opgezette maar ook ingewikkelde Spaanse thriller die je continu op het verkeerde pad brengt. Dan is het misschien die als dader, nee toch die, of nee wacht, toch die en die is verdachter dan die. Afin. De cast is ook erg goed en ieder heeft zijn eigen leuke onliners. Ana Torrent vond ik uiteraard de uitschieter als de nieuwschierige eigenwijze Angela, die alleen maar der eigen laat verdiepen door geweld op tv. Maar toch kent ze wel der grenzen en is die nieuwschierigheid ook soms wel eens niet durven bv waneer Angela die tape in handen heeft en maar toch de beeld van de tv gaat verduisteren met het geluid aan zodat ze toch maar even erop voorbereid is wat ze te zien zou krijgen. En ja, het draait hier om een extreem geweldadige misselijkmakende snuff film. Daarnaast was Chena ook een lekkere zieke gast die gewoon de echte geweld als vermaak ziet waar ie lekker met zijn biertje, hapjes en sigaretje derbij naar kijkt. En dan hebben we ook nog die misterieuze Bosco. Iedereen lijkt ook wel verdacht in deze film. Het They going to kill me-scene was ook huiveringwekkend en het einde bezorgde je frappant kippenvel.

Wat me ook wel opviel is dat de hoofdrolspelers wel erg veel weg hadden van Amerikaanse artiesten/acteurs. Anna Torrent had wel wat weg van de jonge Sigourny Weaver, Fele Martinez als Chema leek weer verdacht op Johnny Depp en Bosco op Eric Hilton van Thievery Corperation. Of het zou gewoon aan mij liggen.

Maar verder erg sterke Spaanse film.

4,0*

Droomdebuut.

Sfeervolle eerste film van meester Amenábar, die de kijker met enige regelmaat op het verkeerde been zet. De acteerprestaties zijn in orde, maar het is hier vooral het goed in elkaar gestoken mysterie dat de aandacht weet vast te houden. Helaas zit hem daar ook de zwakte van het geheel. Twist op twist beginnen tegen het einde lichtelijk te vermoeien en ietwat geforceerd aan te voelen. Evengoed een droomdebuut.

Goed.

Zeker een goede thriller. Wat mij betreft is de genre horror niet op zijn plaats.

Je wordt als kijker steeds op de verkeerde been gezet,

waardoor de film tot aan het einde interessant blijft.

Daarnaast boort het voorzichtig nog een maatschappelijk vraagstuk aan,

wat het plot tot aan het einde geloofwaardig maakt. *3.5

Zeer goede thriller/horror, die me af en toe aan Hitchcock deed denken, bijvoorbeeld tijdens de achtervolgingsscene door de gangen. Knappe debutfilm van de toen piepjonge Amenábar. Een enkele scene (vooral aan het begin) had best overgeschoten mogen worden vanwege de matige acteerprestatie, maar de film gaat daar niet aan onder.

Aanrader.

Een zeer aangenaam debuut van Amenábar met een sterke sfeer en een uitermate spannende tweede helft.

Het onderwerp van de snuff movie is erg interessant, en Amenábar weet het op een speelse, maar toch ook erg realistische manier aan de kijker voor te schotelen. Ik vond de personages ook wel leuk, met Chema toch wel in het bijzonder. Aan de ene kant is het een pure nerd, met zijn opvallende uiterlijk met lange haren en bijpassende bril. Aan de andere kant heeft hij gedurende de film een aantal erg grappige en droogkomische opmerkingen en lijkt zijn personage ook steeds duisterder te worden. Het verhaal over de moorden is boeiend en ik werd toch steeds meer nieuwsgierig naar de uiteindelijke ontknoping.

Het knappe is, dat Tesis tot een paar minuten voor het einde nog steeds alle kanten op kan. Die scene in het huis is reuze spannend, maar ook het moment, dat Angela en Chema in de kelder ronddwalen en het licht uitvalt, is zeer spannend gemaakt. Het voelt erg claustrofobisch en je hebt ook geen idee wat er daarna gaat gebeuren. Erg goed gedaan. Verder is Tesis ook erg fijn op de momenten dat het niet spannend is. De luchtige grappen en de ontwikkelingen van de personages zijn interessant genoeg, zonder dat het niveau inzakt. Ook is het fijn, dat Amenábar niet schuwt om de gruwelijke beelden van de snuff movies gewoon in beeld te tonen, om even de ernst hiervan nog eens goed te benadrukken.

Ik kan hier verder weinig minpunten aan bedenken en vond Tesis een erg fijne wegkijker, die nogmaals bevestigt, dat Amenábar een uitstekende regisseur is, die mij prima ligt.

4,0*

Vrij weinig pit in deze film over snuff movies. Uiteindelijk is het niet veel meer dan een thrillertje die je van verdachte naar verdachte en weer terug stuurt. Het scenario is dusdanig druk (en hier en daar niet al te logisch) in de weer dat het weinig ruimte voor sfeer en dergelijke laat. Personages worden ook nooit echt een factor van belang en zo blijft het allemaal aan de lauwe, tamme kant.

Altijd wel lekker als een sterke cineast bij zijn debuut een vaardige film afleverd. Het knappe van Amenábar aan de film Tesis is dat er subtiel de fascinatie, aanlokkelijkheid van de mens wordt ontleed. In het begin wordt er gemeld dat er iemand door midden gesneden op de spoor ligt en dat het een gruwelijk gezicht moet zijn Als kijker zijn we net als Angela er benieuwd naar en worden we op het laatste moment tot orde geroepen. Er zitten behoorlijk wat hints in de film die interessant gedachte stof kan opleveren.

De film zelf is op cinematografisch vlak ook interessant. Het verhaal blijft tot en met het einde in nevelen gehuld, wat een spannend (wel wat kort) slot opleverde. Er word lekker met montage gespeeld, waardoor het visueel aantrekkelijk en interessant blijft en er wordt nergens een te dominante soundtrack in scenes geplaatst. Wat dat betreft steekt de film goed, intelligent in elkaar en blijft de film lekker naturel ogen. De film blijft niet geheel deukjes vrij helaas, maar over het geheel genomen is het een keurig werkje van een talentvolle regisseur.

De hoofdpersoon in Tesis studeert mediawetenschappen, dus dan kun je verwachten dat de film zelf ook een soort metacommentaar op de media levert. Hier gaat het dan om geweld in de cinema en hoe we er ons tot verhouden. Niet echt uniek en zelfs wat typisch voor de jaren '90 om dat zo zelfbewust te doen, maar het heeft z'n charme. De vergelijking met Hitchcock ligt voor de hand, maar ik moest vooral aan Peeping Tom denken. Die gaat ook zo direct over het verlangen om geweld op het witte doek te zien en beiden behandelen op hun eigen manier snuff movies.

Het is vooral een goed geregisseerd geheel. Het wandelt allemaal aan de rand van cliché, maar het wordt zo overtuigend gebracht dat het werkt. Zo'n scène in het riool bijvoorbeeld met alleen licht van de lucifers werkt gewoon goed claustrofobisch en het idee achter de snuff movies is ook gewoon beangstigend. Als debuterend regisseur kon Amenábar het ook niet laten er wat andere creatieve elementen in te stoppen, zoals dat moment in de kantine waarin Ángela en Chema naar elkaar staren en we telkens de muziek horen van de persoon van wie we het zicht delen. Het pakt allemaal leuk uit. Chema was ook wel een vermakelijk en interessant personage, goed gespeeld Fele Martínez.

Wel jammer dat de clichés uiteindelijk toch winnen. De climax was standaard thrillermateriaal dat weinig doet met wat er aan vooraf ging. Ook de laatste scène, waarin zo'n snuff movie doodleuk op het nieuws vertoond wordt (jaja) en iedereen als zombies er naar snakt (jaja), ligt er wat te dik bovenop. Daardoor is dit geen echt grootse thriller, maar wel een leuke.
3,5*

Redelijk debuut van regisseur Alejandro Amenábar, deze 'Tesis'. Helaas valt er wel veel aan te merken op deze prent. Amenábar slingert je als kijker heen en weer en dat begon me op een gegeven moment te storen; Bosco is de dader, nee Chema, nee die leraar, nee Bosco, nee weer wat anders. Oké. Op een gegeven moment werd het geheel wat ongeloofwaardig en deed het me nog maar weinig, dankzij de geforceerde twists steeds. Dit + de niet zo interessante personages en vreemde acties. Chema kent trouwens wel wat leuke momenten. Heb een paar keer prima kunnen lachen om die gast. Daarnaast kent de film best een paar spannende en sfeervolle scenes die één en ander wat compenseren.

Een thesisstudente die onderzoek doet naar audiovisueel geweld valt op een snuff movie en begint een onderzoek naar de dader(s) in het universitair milieu. Amenabar bespeelt het publiek met twists en een spannende whodunnit en probeert het publiek te doen twijfelen over wie achter de gruwelijke moorden op de tapes zit. Het wordt allemaal geleidelijk wel een doorzichtige truc, maar de spannende scènes komen overtuigend over en de regie is heel efficiënt. De film sleept iets te lang aan en de regisseur wil de ontknoping te lang uitstellen waardoor de goed opgebouwde spanning geleidelijk toch wat wegebt. Het idee op het einde dat ze zomaar een snuff filmpje in het nieuws zouden vertonen is ronduit lachwekkend zelfs. Maar er zijn ook zoveel goede aspecten : die gefrustreerde metalhead (Chema), de voyeuristische neigingen van Angela, de relatie tussen seks en geweld, enz. Dit krikt het niveau sterk omhoog.

Dat een lowbudget thriller als deze op sommige momenten toch wel de uitstraling heeft van een Hitchcock film betekent iets.

Redelijk sfeervol filmpje, dat helaas ontaard in een flauwe whodunnit.

Concept van de film is op zich vermakelijk, maar thans niet enorm origineel meer. Doet soms wat denken aan iets als 8MM, al is deze film gelukkig niet overgoten met zo'n vettig Hollywood-sausje. Waarvoor in ieder geval al hulde.

Verder sluit ik me vooral aan bij de kritieken die de film veelal over zich heen krijgt. Qua sfeer zit het niet verkeerd, luguber concept, aardig soundtrackje en visueel net boeiend genoeg. Helaas krijg je voor je het weet de ene geforceerde plotwending na de ander om je oren geslingerd, wat het bij wijlen een nogal vervelende kijkervaring maakt. Derhalve dutte ik wat in tijdens het kijken, zo nu en dan veerde ik wat op bij een leukere scene, om vervolgens weer flink te oogrollen bij het povere einde.

Amenábar zorgt dus voor een aardig sfeertje, dat het jammer genoeg niet weet te winnen van het lamlendige plotverloop en de opzichtige clichés. En omdat het quasi-spannende speurtochtje dan ook nog eens een goeie twee uur moet duren, snak je op het gegeven ogenblik toch naar de eindcredits. Jammer, had meer verwacht. Deze mag stof gaan vergaren in de DVD-kast. Krappe 2,5*, en dan ben ik nog gul.

Tesis is een moderne Hitchcock. Een stijl die velen proberen te evenaren, maar weinigen gegeven is. Zeer spannend met een plot dat je blijft doen twijfelen. Een ware who don it. En dat terwijl het verhaal gedateerd lijkt. We zijn 20 jaar later en videobanden zijn niet meer van deze tijd. De computers zijn achterhaald en met het internettijdperk zou het verhaal ook een andere aanpak hebben. Maar toch voelt het niet gedateerd aan. Omdat het als thriller gewoon werkt. De figuren zijn misschien wat houterig, maar de sfeer staat stevig recht. Achterdocht, achtervolgingen, spanning en ik vroeg me als kijker tot op het laatste moment af wie nu de dader was. Amenábar blijft me steeds verrassend overtuigen.

Tesis van Alejandro Amenábar koste 696,000€ om te maken, laat maar weer eens zien wat je allemaal kan doen met zo'n klein budget.

Angela maakt een eindwerkstuk over de invloed van geweld in films. Ze vraagt een leraar om te zoeken naar gewelddadige films en die vind een mysterieuze videoband in de kelder van de schoolvideotheek. Niet veel later wordt hij dood aangetroffen. Als Angela de video later samen met Gorehound Chema bekijkt blijkt het een Snuff-movie te zijn, waarin een studente die 2 jaar geleden spoorloos is verdwenen wordt vermoord. Chema herkent de camera die is gebruikt en samen gaan ze opzoek naar de dader...

Het acteerwerk van Tesis was ruim in orde. Ana Torrent speelde een goede hoofdrol en ik vond de rol van Fele Martínez als Chema erg sterk. Die kamer met al die horror posters, geweldig (mijn huis later ). Kon het overigens niet helpen te merken dat er in Angela's kamer bustes stonden van kapitein Haddock en professor Zonnebloem uit de Kuifje-strips.

Alles wat ik mis in found-footage films vind ik in films die gaan over gevonden beeldmateriaal. In The Blair Witch Project moesten de hoofdpersonen ook filmstudenten voorstellen, maar dat vond ik helemaal niet overkomen. Hier voelt het veel meer aan als echte filmstudenten. Ook erg leuk om al die oude apparatuur en videobanden voorbij te zien komen.

Tesis is een spannende eigentijdse Hitchcockiaanse thriller. De film begint langzamerhand een mysterieus sfeertje op te bouwen en blijft daarna de hele tijd spannend. Voornamelijk aan het einde blijf je de hele tijd twijfelen over hoe het nou precies zit, iedere minuut verdenk je weer iemand anders.

De cinematografie van de film vond ik erg degelijk. Mooie beelden en sterke locaties. Aan het einde deed de film me ook heel erg aan Giallo denken, kwam waarschijnlijk door het Spaanse zomerhuis. Ook de soundtrack - van Alejandro Amenábar zelf - was degelijk. Mooie synthesizerklanken.

Naast dat Tesis een erg spannende en vermakelijke thriller is zit er ook nog een achterliggende gedachte achter. Namelijk dat iedereen in bepaalde mate geïnteresseerd is in geweld en bloedvergieten. Veel mensen zijn er erg hypocriet over, maar het is eigenlijk natuurlijk. In Tesis wordt dat op verschillende manierdn belicht en ik vond het erg sterk gebracht. Zelf vind ik een bloederige horrorfilm of een extreem gewelddadige actie-film op zijn tijd erg vermakelijk. Ik vind ook dat er een heel groot verschil zit tussen geweld en dood in films en geweld en dood in de realiteit. Veel mensen lijken dat verschil te onderschatten. Daarnaast vond ik het belachelijk maken van de Spaanse film een heerlijke manier van zelfspot (mag in Nederland ook best wel).

Alles bij elkaar vind ik Tesis een meer dan uitstekende debuutfilm van Amenábar. Na mij positief te hebben verrast met The Others en lichtelijk teleurgesteld met Regression was deze film meer dan welkom. De film deed me denken aan Hitchcock en ook een beetje aan Argento. De combinatie van een spannend verhaal, mooie beelden en goede achterliggende gedachte maken het tot een meesterwerkje. Aanrader.

2de filmpje van onze Halloween Night van dit jaar.

Een classic in het genre, zonder meer, maar eerlijk gezegd een beetje langdradig en iets te-veel twists. Wel mooi de "verloedering van de maatschappij" in beeld gebracht (het willen zien van geweld op tv)

In de herziening blijft Tesis wel enigszins overeind ondanks dat het minder indruk maakt dan toen ik hem voor de eerste keer zag.

Nog steeds wel een vlotte thriller die voldoende vaart heeft, en ook de nodige spannende scenes- al vond ik de achtervolgingsscenes op de universiteit temidden van tientallen studenten wel wat knullig en hun doel voorbij schieten.

Er zaten sowieso net wat te veel ongeloofwaardige aspecten aan de film, jammer (vreemd ook) dat de master tapes helemaal niet werden bekeken, dat had nog wel een aardige scène op kunnen leveren. En Chema speelde goed maar dat hij ook als mogelijke dader maar voren werd geschoven kwam de film niet ten goede.

Maar desondanks toch wel een knap debuut met rauwe randjes, spannend en ongepolijst, en op een enkeling na goed spel van de cast.

Eigenlijk jammer dat ik nu net Abre les ojos vóór deze film zag. Tesis is een veelbelovend debuut, maar alles wat Amenábar verfijnde in Abre les ojos en met name ook The Others wil hier nog wel eens wat slordig afgerond worden. Denk bijvoorbeeld aan de scène in de club/discotheek: in ALO een hoogtepunt, hier een matig tussendoortje dat deels verpest wordt door de geluidsband. Ook het acteerwerk laat vaak te wensen over. Amenábar lijkt toch vooral bezig met het ontwikkelen van zijn eigen stijl, meer dan met de regie van zijn acteurs. De Hitchcockiaanse invloeden zijn nooit ver weg, licht en schaduw spelen een grote rol en 'de' film/het filmen zelf zijn beslissende elementen in de plot.

Tesis is een soms klinische, soms uiterst sfeervolle thriller, die met name in het eerste uur de aandacht goed vast weet te houden. Later speelt de voorspelbaarheid de film danig op, en verdwijnt de intrigerende thematiek (de relatie tussen geweld en spectatorship) menigmaal wat naar de achtergrond. Omdat Tesis de sterke laag (romantisch) drama van ALO mist, leunt de film nog sterker op de afwikkeling van motieven, kat-en muisspelletjes en de opbouw van suspense. In dat licht is de speelduur van +2 uur nét niet helemaal gerechtvaardigd, en brengt de optelsom van schoonheidsfoutjes me op een gemiddelde score. Dat alles neemt niet weg dat Tesis als debuutfilm nieuwsgierig maakt naar de verdere kunsten van Amenábar.

De obsessie met het verdorvene, het geperverteerde en het gewelddadige dat in ieder mens schuilt, is de basis voor deze film die vooral een spannende thriller is, maar die met name in de eerste helft ook zelfreflectie en discussie bij de kijker uitlokt. De kijker die een dubbele moraal hanteert. Het gedrag der gedegenereerden is afstotelijk en wordt met afschuw bekeken maar ontaarde sensatie smaakt daarnaast ook wel erg goed en wordt gretig geconsumeerd. Zonder publiek is er geen markt. En uiteindelijk krijgt het publiek wat het wil. Uitwassen fascineren en verkopen goed. Tot zover de moraal van het verhaal. Over naar de film.

Een film over geweld. Over foltering. Over snuff movies. Ik verwachtte een film vol grove scènes. En dat is helemaal niet het geval. Regisseur Amenábar maakt amper gebruik van shockelementen. Hij gaat bijna vol voor de suspense. Op enige brute beelden na, valt het plastische lugubere gehalte erg mee. Het angstaanjagende, het sinistere zit ‘m vooral in de duistere sfeer en in de suspense.

Spannende film. Hoofdpersonage Angela haat geweld, maar is er tegelijkertijd zo door gefascineerd dat ze er haar proefschrift aan wijdt. De film zit dicht op haar huid. Het meeste wordt vanuit haar perspectief getoond. De kijker weet steeds evenveel als Angela en wordt op die manier gedwongen mee te gaan in haar twijfels en haar angsten.

Een overzichtelijke film. Met weinig verdachte personages. En toch nooit voorspelbaar. De kijker wordt voortdurend op het verkeerde been gezet. Steeds als de vraag, wie goed is en wie slecht, beantwoord lijkt, zorgt een kleine plottwist of gebeurtenis ervoor dat die visie weer moet worden bijgesteld. Hoofdrol Angela wordt er paranoïde van. De kijker ook.

Tesis is een fijne duistere whodunnit en kijkt lekker weg.

Mooie debuutfilm van Amenabar. Alles draait rond macht en bekeken worden. Bekeken worden aan de hand van video’s uit een camera. En als et even kan zo extreem mogelijk met criminele activiteiten en snuff movies. Amenabar slaagt erin de paradox bloot te leggen. De openingsscène is een mooie opener voor wat komt. Iedereen gruwelt van een uiteengereten lichaam op de spoorwegen, maar velen kunnen het toch niet laten een nieuwsgierige kijk te wagen. Met de snuff movies is het niet anders. Perversiteit en sensatie versus afschuw en gruwel, het is de dunne koord waarop Amenabar zich waagt.

Het thema en het plot wordt mooi gebalanceerd gebracht. Ook de spanning is steeds aanwezig. Op dat vlak is de film zeker geslaagd. Uiteraard nogal wat clichémomenten met domme personages die doen wqt een rationeel mens niet zou doen, maar dit stoort hier niet zo.

Echt gruwelijke beelden komen niet aan bod en Amenabar voedt de kijker met wat kan worden gesuggereerd. Hiervoor is een perfecte camerahantering nodig. En voor sommigen voelt dit wellicht aan als een bestraffing, als een nietsontziende voyeur die ‘ontgoocheld’ is omdat er niets meer te zien is. Ondanks alles is Tesis een toegankelijke film die zeker de moeite waard is en veelbelovend is voor het verdere oeuvre van Amenabar.