What's Eating Gilbert Grape (1993)

Bijzondere film.

Het is lastig te omschrijven wat ik voelde tijdens het kijken, maar het kwam er op neer dat ik wel medelijden had met het leven van Gilbert Grape. De constante zorg voor zijn gehandicapte broertje en moddervette moeder waren sterk weergegeven. Het lijkt me niet gek dat het op een gegeven moment dan allemaal teveel wordt. Erg overtuigende rol van een erg jonge Johnny Depp. Ook Leonardo DiCaprio doet het erg goed, al vond ik zijn rol af en toe wel irritant als hij weer zat te schreeuwen en lastig te doen. Maargoed, dat hoort natuurlijk bij de rol, die hij met verve speelt.

Maar is het nu een topfilm geworden? Dat gevoel heb ik niet gekregen. Het was soms wel overdreven sentimenteel en treurig gemaakt. Het einde was ook wel erg apart en abrupt, al was het wel een passend einde. Maar echt enorm geraakt werd ik niet door de film. Het boeide, maar meer ook niet. Ondanks goed acteerwerk, mooie beelden en een goede soundtrack is het voor mij geen classic geworden. Wel een symphatiek filmpje, waarbij je Gilbert zijn geluk zeker gunt.

3,5*

Erg overtuigend drama.

Simpel verhaaltje. Weinig verrassend, maar dat hoeft ook niet. Het gaat echt om het emotionele aspect van Gilberts leven. Dat is de eigenlijke verhaallijn en dat komt erg goed naar voren.

Briljante acteerprestaties. Johnny Depp was steengoed, evenals Juliette Lewis en de dikke moeder (moedig van de actrice zelf). Surprise echter, want het is Leonardo DiCaprio -jawel- die boven de rest uittorent. Zijn beste acteerprestatie ooit (op 18-jarige leeftijd, chapeau). Onbegrijpelijk dat hij hier niet voor beloond is met een Oscar. Hij had veruit het moeilijkste personage en kwam altijd als Arnie Grape over en nooit als de acteur DiCaprio.

Sobere sfeer, nogal rustig, maar dat had wel iets. Ook een mooie soundtrack.

4* voor het verhaal, maar de acteerprestaties (van vooral DiCaprio) maken hier een nipte 4,5* van.

Life is a terrible thing to sleep through

What's Eating Gilbert Grape is zo'n film die toch wel een zekere status heeft. Ik kende hem in ieder geval van titel maar ik wist helemaal niet waarover hij ging. Een tijd geleden dan toch maar eens gekocht voor niet al te veel geld en een paar dagen geleden opgezet. De hoes had het over grappige en originele komedie maar die beschrijving omvat de film toch niet echt want Lasse Hallström levert een mooi verhaal met humoristische kantjes.

Jammer genoeg dat de film op sommige momenten dan ook zo enorm saai is. What's Eating Gilbert Grape kent op zich wel een ietwat boeiend uitgangspunt en het coming-of-age gebeuren is iets wat ik vaak kan waarderen maar ik had hier meer van verwacht. Ik kan dan ook niet juist mijn vinger leggen op waar het misloopt maar ik had het allemaal meeslepender verwacht. Voor mij had de film dan ook gerust mogen stoppen na het verjaardagsfeestje van Arnie waar de moeder buiten komt en de brokken tussen Gilbert en zijn mentaal gehandicapte broertje worden gelijmd. Het uiteindelijke einde waar het huis in de fik wordt gestoken is op zich nog wel mooi maar had voor mij helemaal niet gehoeven. Het leven van de Grape familie loopt niet over rozen, zoveel is wel duidelijk, maar het wordt naar mijn inziens ook allemaal wel erg dramatisch gebracht. Niets lijkt echt goed te gaan en de minste zijstap die wordt genomen resulteert in een gekwetst persoon. Neem nu de situatie met de verjaardagstaart van Arnie. Die geraakt kapot doordat Arnie er van eet dus moet er een vervanging komen. Doordat er geen tijd is om een nieuwe taart te bakken, trekt Gilbert naar het grote complex dat het kleine kruidenierszaakje waar hij werkt compleet overtroefd. Wie komt hij tegen wanneer hij op de parking stapt, zijn baas natuurlijk en die heeft een gekwetste blik op zijn gezicht. Het is lastig te omschrijven maar What's Eating Gilbert Grape is een film die iets teveel probeert om de grenzen van het drama op te zoeken en hierdoor een serieus stuk van zijn kracht verliest. De komst van Becky aan het troosteloze stadje maakt wel een en ander goed maar toch had ik het op den duur wel allemaal gezien.

Waarom dan toch nog die degelijke score van mijn kant? Doordat de personages uitstekend worden neergezet door de acteurs. Nu ben ik nooit echt een grote fan geweest van Leonardo DiCaprio, ik begin hem tegenwoordig meer te kunnen appreciëren dankzij rollen als in Inception maar lange tijd heb ik hem maar een simpele pretty boy gevonden, maar hier speelt hij toch echt wel enorm goed. DiCaprio was ten tijde van film zelf maar een jaar of 19 maar hij lijkt hier wel de beste rol van heel zijn leven te spelen. Als voorbereiding op de film heeft hij een tijd meegedraaid in een tehuis voor mentaal achterstaande tieners en dat heeft overduidelijk zijn vruchten afgeworpen want DiCaprio komt geniaal uit de hoek. Er zijn maar 2 anderen die ik ooit zo overtuigend een mentaal gehandicapte heb zien spelen en dat zijn Dora van der Groen in Pauline & Paulette en Dustin Hoffman in Rain Man, toch ook niet de minste rollen. Maar het is niet alleen DiCaprio die geslaagd uit de hoek komt want ook Johnny Depp doet het weer eens meer dan behoorlijk. Nu ga ik niet speciaal een film kopen voor Depp maar het is altijd wel aangenaam om hem in een rol te zien want hij weet vaak een enorme variëteit in zijn rollen te leggen en dat is hier weer het geval. Hij zet op een uiterst treffende manier Gilbert neer en in samenspel met DiCaprio wordt de film naar een hoger niveau getild. Juliette Lewis begint me ook meer en meer te overtuigen. Ze zal voor mij altijd het grietje uit From Dusk Till Dawn blijven (en de pyscho uit Natural Born Killers) maar hier weet ze eens met een compleet andere rol te scoren. Niet altijd even geslaagd maar over de gehele lijn wel sterk gespeeld. Wel een triestig leven dat die Darlene Cates heeft. De foto van de jonge moeder in de film is effectief een foto van een jonge Cates dus de film heeft wel een aantal gelijkenissen met het privéleven van Cates en dat is gewoon sneu. Ik zal nooit begrijpen hoe iemand zich zo kan laten gaan maar daar heb ik niet veel over te zeggen natuurlijk. Leuk trouwens om in de bijrollen nog wat bekende gezichten te zien zoals John C. Reilly en Crispin Glover. Vooral die eerste speelt eindelijk nog eens een serieuze rol in plaats van al dat niet-grappig gedoe van de laatste jaren.

What's Eating Gilbert Grape is een film die moeilijk is om te omschrijven. Het is een mooie film maar het wordt allemaal wel erg dramatisch aangepakt. Gelukkig kan er gerekend worden op een uitmuntende cast en is de minimalistische setting geslaagd. Toch is dit niet de wonderfilm die ik had verwacht maar eender een waardige poging. Leuk om eens gezien te hebben vanwege zijn status en DiCaprio's beste rol.

3.5*

Toch wel een lichte tegenvaller. De film valt nog te pruimen dankzij de schitterende vertolkingen, maar voor het boeiende verhaal moet je de film niet gezien hebben. Ook de humor vond ik wat tegenvallen. In het begin van de film vond ik het personage van DiCaprio best nog wel geinig, maar na verloop van tijd begon ik hem irritanter en irritanter te vinden (maar dat had dus zeker niets met de prestatie van DiCaprio te maken, integendeel).

Deze film zijn we vroeger nog met school gaan bekijken en hij is me altijd bijgebleven. Na zoveel jaar heb 'k hem nog eens herbekeken.

De ster in deze film is absoluut Leonardo DiCaprio. Hij speelt hier echt overtuigend een mentaal zwak persoon, al speelt de rest van de cast eigenlijk ook heel sterk.

In het begin kon het verhaal me niet zo bekoren, maar naar het einde toe vond 'k het een hele mooie film.

'k zou de film toch eerder onder drama plaatsen en niet onder komedie zoals er op de doos stond.

De beeldkwaliteit vond 'k wel wat tegenvallen, ondanks dat 'k hem op dvd heb bekeken.

Wie deze film nog niet heeft gezien, zou 'k hem zeker eens aanraden.

Op aanraden deze film bekeken. Ik moet zeggen dat ik het toch een bijzondere Dramafilm vond. Vooraf had ik totaal geen idee waar de film over ging. Maar het verhaal is erg mooi. Gilbert Grape is een bijzonder personage. Goed geacteerd door Johnny Depp. Je kan echt met het personage meeleven omdat hij zoveel voor zijn gezin zorgt. Het grootste pluspunt aan de film vond ik toch wel Leonardo DiCaprio's prestatie als gehandicapte jongen. Zeer goed geacteerd. De rest van de cast is ook goed op dreef en het hele verhaal rondom Gilbert's moeder was ook best aangrijpend. De film verveelt over het algemeen niet. Al zitten er wel wat onnodige stukjes in soms. Daarmee bedoel ik eigenlijk de hele rol van Mary Steenburgen. Dit sub-plotje met haar man leek niet zo belangrijk eigenlijk ten opzichte van bijv. het verhaal van Arnie en de moeder. Het einde had wat mij betreft wat beter gekund omdat het naar mijn ogen een beetje te abrupt overkomt. Het is niet slecht, maar had ietsje uitgebreider gemogen imo. Over het algemeen vond ik het zeker een mooie film. Ook niet echt een topfilm, maar wel zeker mooi om eens gezien te hebben. Vooral DiCaprio's rol is echt indrukwekkend.

3,5*

Van What's Eating Gilbert Grape had ik al eens wat stukken gezien, maar nooit de hele film. Zo zag ik al de dood van de moeder en het afbranden van het huis daarna, al wist ik niet dat het toen ging om het einde. Ondanks dat die scènes naar ik schat vijftien jaar zijn blijven hangen heb ik nooit de behoefte gevoeld de film in zijn geheel te zien. Dit komt zeker voor een deel ook door de regisseur, Lasse Hallström, wiens andere werk ik niet bepaald hoog heb staan, zeker niet zijn naargeestige klassiek My Life As a Dog die voor een kinderfilm moet doorgaan, maar evenmin door later zoetsappig, sentimenteel werk als The Cider House Rules en Chocolat. Ik dacht dat ik wel klaar met hem was, maar ik wilde deze vaste bijdrage aan de top 250 van MovieMeter toch nog een kans geven.

En dat blijkt een gewin, want Hallsröm weet zijn gewoonlijke zwaktes te onderdrukken. De film draagt nog steeds zijn stempel, al is het maar door de plattelandslocaties met zijn vaak simpele mensen (simpel op vaak zowel een positieve als negatieve manier) en een overdaad aan zonsop- en ondergangen (als ik later terug denk aan films van Hallström heb ik nooit het gevoel dat het gewoon overdacht of nacht is geweest, wat uiteraard niet klopt). Maar dit is voor zover ik weet de enige keer dat Hallström een juiste toon wee te treffen en de personages die in dit soort omgevingen wonen oprecht weet te treffen, grotendeels zonder valse klefheid, gemakkelijke locatiestereotypen of ongepast luchtige momenten. Ja, hier en daar vliegt hij nog uit de bocht, zoals bij de wat al te kinderachtige verzekeringsagent, maar over het algemeen houdt hij zich prima in.

Dat Hallström hier iets fatsoenlijks van wist te maken is extra knap, omdat hij niet voor het meest gemakkelijke materiaal heeft gekozen. De familie heeft hier wel erg veel problemen, met een veel te zware moeder, een geestelijk gehandicapte zoon, een vader die zichzelf opgehangen heeft en een enorm puberende dochter. Met zoveel heftige onderdelen had dit aan de ene kant kunnen verdrinken in sentimentaliteit of anders een overdreven deprimerende film kunnen worden, maar Hallström en zijn acteurs raken een toon die meestal net goed is. De focus op Gilbert is goed gekozen. Je ziet dat hij persoonlijk lijdt onder de verplichtingen die hij heeft onder zijn familie en hoe hij beseft dat hij zo nooit een toekomst heeft. Maar aan de andere kant voel je de diepe banden die deze familie heeft; de verklaring waarom Gilbert toch niet gewoon iedereen in de steek laat. De haat die Gilbert voelt voor zijn familie komt net zo sterk naar voren als zijn liefde voor diezelfde mensen en dat is essentieel om deze film te laten werken. Als Gilbert uit woede Arnie een aantal keren heel hard slaat weet je waar het van komt, maar begrijp je even goed waarom de spijt die hij ervan heeft zo groot is.

Deze film had bij zoveel scènes mis kunnen gaan, maar het gebeurt maar zelden. De moeder die haar schaamte voor haar uiterlijk opzij zet en op bijzonder heldhaftige wijze haar zoon ophaalt bij de gevangenis vond ik bijvoorbeeld net een tikkeltje te overdreven en die hele scène waarin Gilbert door zijn baas betrapt als hij taart koopt bij de grote concurrent lijkt hier al meerdere gebruikers te hebben doen zuchten. Maar daarvoor in de plaats krijgen we gelukkig wel weer scènes zoals die waarin Gilbert zijn nieuwe vriendin voorstelt aan zijn moeder. Dit had het ultieme valse sentiment moeten opleveren, maar de manier waarop iedereen hier acteert en de ingetogen regie van Hallström maken het oprecht.

Niet veel films gaan over hoe de liefde voor andere mensen of je gevoel van eerbaar plicht je terug kunnen houden in je eigen leven. Nog minder van die films is goed. What's Eating Gilbert Grape hoeft zich nergens voor te schamen. Uiteraard kan het acteerwerk niet genoeg geprezen worden, maar buiten de voor de hand liggende pluimen voor DiCaprio en Carver vind ik dat ook Depp echt een applaus verdient heeft. Was hij ooit zo menselijk in een rol? Hallström zelf verliest filmt het allemaal iets minder mooi dan gewoonlijk, maar ik ben blij dat hij zijn vaak nogal clichématige schoonheid hier heeft ingeruild voor een meer sobere look die meer de troosteloosheid van het dorpje benadrukt. Toch nog één misser: het karakter van Juliette Lewis wordt nooit méér dan het perfecte meisje dat de held inspireert om zichzelf meer te waarderen; een cliché dat ik een beetje moe ben. Al wordt ze nooit zo geforceerd alternatief als Natalie Portman, wiens personage in Garden State een zelfde functie vertolkt. Lewis speelt het gelukkig wat meer naturel, maar het is tevens de minst interessante rol die ik haar nog heb zien spelen.

Niet een perfecte film. Het heeft zo zijn onhebbelijkheden, net als de familie Grape. Maar ik moest er toch van houden, net als van de familie Grape.
4*

Hallström heeft nog een film in de top 250 zie ik, die over een hond. Ondanks het succes van deze lijkt die me toch weer vreselijk.

Er zijn weinig films zo ontroerend als What's Eating Gilbert Grape?

Als broer van een gehandicapt zusje staat deze film misschien wel het dichtst bij mij als persoon.

DiCaprio in de rol van zijn leven, dat is duidelijk. Ik heb nog nooit iemand zo overtuigend een gehandicapt persoon zien spelen. Tot op heden de beste acteerprestatie die ik gezien heb.

Los van de zwaarlijvige moeder, overleden vader en de komst van Becky is de rol van Arnie. Begrijp me niet verkeerd; in al deze onderdelen scoort Hallström goed, maar Arnie is de sleutel tot deze film.

Ontdaan van al het cliché Hollywooddrama ontstaat een zeldzaam mooie film. Een grauw, realistisch beeld van een troosteloos Amerikaans dorpje waar een speciale familie woont. Terwijl de sleur pijnlijk duidelijk wordt, zijn er ondertussen veel scènes met Arnie die juist de pracht van het leven duidelijk maken. Een op en top levensgenieter op sleeptouw genomen door z’n broer. De chemie tussen Arnie/DiCaprio en Gilbert/Depp is ongekend. Hoewel de relatie tussen Arnie en Becky wat mij betreft ook een mooie driehoeksverhouding oplevert.

[...]

"You don't hurt Arnie.

You just don't"

Letterlijk en figuurlijk een klap in je gezicht. Of in ieder geval in die van mij. Nota bene Gilbert, als grote beschermbroer (Because nobody hurts Arnie, right?), is het die uiteindelijk klapt. Een moment dat mij enorm aangegrepen heeft en mij ook aan het denken gezet heeft. Alsof je eigen denkkader opeens verruimd wordt en je je opeens beseft hoe weerloos Arnie (of in mijn geval mijn zusje) is.

Ik noem het weerloos, maar feitelijk ben ik juist degene die weerloos is. Een leven zonder beperkingen en vooringenomen denkpatronen, dat moet toch het mooiste zijn wat je kan overkomen?

Al met al is het zeker niet de perfecte film en is er genoeg op aan te merken. Deze film is voor mij echter de volle mep, omdat met name het einde zo bizar goed is. Buiten dat het enorm emotioneel en meeslepend is, heeft het einde mij bovenal nieuwe inzichten heeft opgeleverd in mijn eigen leven. En dat lukt een film maar zelden.

Sterk acteerwerk van Leonardo DiCaprio, knap gedaan. Verder een vrij degelijke film, het plot en het acteerwerk zijn in orde, maar heel bijzonder is het nou ook weer niet. De film kijkt best aardig weg, maar echt betrokken raken bij de personages lukte mij niet.

Topfilm in drama genre. Boeiend verhaal dat nergens saai is en veel komische momenten.

Erg goed geacteerd door DiCaprio, zelfs beste rol die ik van hem heb gezien.

Deze film speelt zich af in een klein en saai dorpje genaamd Endora. Toch is de film zelf verre van saai. Veelal is de film een karakterstudie en hierbij is de chemie tussen Johnny Depp en Leonardo DiCaprio van grote betekenis. Het is daarom ook een mooie en ontroerende film die in alle eenvoud ontzettend mooi is uitgewerkt. Het staat bol van emotie en laat je lachen en huilen en inzien wat belangrijk is in het leven.

Aardig drama. Ik ben pas in aanraking gekomen met Leonardo DiCaprio door Titanic, maar ik heb begrepen dat sommige mensen die hem in deze film voor het eerst zagen dachten dat hij echt een geestelijke handicap heeft. Ik kan me er veel bij voorstellen, het kwam voor mijn gevoel echt heel erg overtuigend over. Ook een prima rol voor Depp, als oudere zorgzame broer, die ook zichzelf wilt ontdekken. Er gebeurt behoorlijk veel in de film, haast teveel om te kunnen overtuigen, maar de film komt ermee weg, en dat ligt denk ik met name aan de acteurs.

Visueel wat minder mooi, een paar mooie luchten tijdens zonsondergang, en dat is het. Omdat ik toch ook op dat vlak het een en ander verwacht blijft de film steken op 3*.

Sentimenteel gehalte viel nog mee. Niet dat deze film helemaal niet sentimenteel is, maar het vloeit wel ergens voort uit een niet onmogelijke dramatische situatie en kent overigens evenveel grappige momenten. Hier worden vooral mooie oprechte mensen getoond, personen die zeggen wat ze denken en die zijn wie ze zijn. Ik vond deze oversympathieke personages bijna onrealistisch eigenlijk. De familie Grape is er één van zelfopoffering en niet van zelfbeklag, met kinderen die hun eigen leven "on hold" zetten om plichtsbewust hun zwaarlijvige moeder te verzorgen.

Gilbert Grape worstelt ook met schaamte over zijn moeder wanneer hij het niet ziet zitten om zijn vriendinnetje voor te stellen aan zijn ma en zijn moeder vergelijkt met een aangespoelde walvis. De zusters blijven wat oppervlakkig uitgewerkte brave dochters en de aandacht gaat vooral naar de innige band tussen Gilbert en zijn achterlijke broertje Arnie. DiCaprio steekt er wat acteerwerk betreft natuurlijk bovenuit en kwam indrukwekkend over... een menselijke tedere film met het hart op de juiste plaats en die zin geeft om intenser te leven.

“What do you want for you? Just for you?”

“I want to be a good person.”

Prachtige film. Hallstrom kan zich nog wel eens verliezen in te veel sentiment en zoetsappigheid, maar What’s Eating Gilbert Grape is perfect in balans. Het uitzichtloze bestaan van Gilbert in een klein stadje in Amerika wordt goed weergegeven en Depp is uitstekend op dreef. Leonardo DiCaprio levert natuurlijk ook een waanzinnige prestatie als verstandelijk gehandicapt broertje van Gilbert.

Ook de andere familieleden en inwoners van het kleine stadje Endora worden goed neergezet. Hoe Gilbert langzaam uit zijn schulp kruipt door zijn ontmoeting met Becky (Lewis) is prachtig en wordt met een combinatie van humor, sentiment en het nodige drama weergegeven. Het is ook allemaal goed in balans waardoor het des te realistischer overkomt. Op het einde gaan alle emotionele en sentimentele remmen los, maar op dat moment ben je zo om de personages gaan geven dat je helemaal meegaat in de achtbaan van emoties. Een schitterende film.

Wonderschone film. Over jezelf verstoppen en jezelf laten zien, over vastzitten en weggaan. En hoe leuk om met name DiCaprio in z'n jonge jaren te zien waarbij hij zeker ook voor deze prachtige rol al een Oscar verdiende.

Kort na het zien van Stand by Me, deze dvd maar eens vanonder het stof vandaan gehaald.

We volgen een familie, woonachtend in een een of ander oord genaamd Edora. Een kruideniertje lijkt de enige plek te zijn waar nog leven is, en vandaan te halen valt. Aan de rand van het dorpje maken we kennis met een eigenaardige familie, bestaand uit een gehaaide jongeman Gilbert, twee betweterige zussen, de moeder van 250 kilo... en dan voornamelijk Arnie, de opmerkelijkste van het stel. Niet alleen omdat we hier de piepjonge Leonardo diCaprio mogen bewonderen, maar meer zijn aandoening. De jongen is bijna achttien jaar maar heeft een geestelijk vermogen van een kind van vier. Aangezien Gilbert niet bepaald wijzer word van de rest van de familie besluit hij zoveel mogelijk het heft in handen te nemen om Arnie te sturen. Echter merkt hij ook dat zijn eigen leven hierdoor geen voorrang meer krijgt en dat hij iets teveel hooi op zijn vork neemt, zeker wanneer hij de zekere Becky ontmoet.

En zo word de film een heerlijke, luchtige vertelsel dat op de slow burn voort gaat. Arnie steelt hier vaak de rol en is de Oscar ook zeker waard. Echter krijg je na het zien van de film zelf ook ineens zin om je als een debiel te gaan gedragen. Triest is het ook vaak dat dit soort figuranten in films meer door het publiek begrepen worden dan in het echt. De sfeer is verder ook helemaal in orde; Zomers, zuiders, levendig in een toch wel vrij dood dorp. Heerlijke droge humor en ook de scene's tussen Gilbert en Becky waren erg mooi en zacht... en ook de zonsondergang die erbij wordt toegevoegd is een typisch plaatje. Het einde is misschien aan de ene kant niet zo heel mooi... maar na een tijdje bekijk je de aftiteling met een glimlach op je gezicht.

Ja, dit was het zeker waard. Nota bene is dit ook nog van de regisseur van Mijn Leven als Hond... en gelukkig heeft hij nog een hele archief op zijn naam staan die ik kan ontdekken. Als ik de bovengenoemde film en deze als voorbeeld mag hebben, nou, dan ga ik zeker meer van deze man opzoeken.

5,0*

Endura is een typisch Midwest klein Amerikaans plattelandsstadje schijnlijk afgesloten van de buitenwereld. Een plaats waar niet zo heel veel gebeurt, een plaats waar de jongadolescent Gilbert Grape een saai ondeduidend leventje leidt met weinig toekomstperspectieven. Hij heeft een luizenbaantje, neukt de plaatselijk milf en speelt voor babysit voor zijn iets jongere achterlijke broer Arnie. Oja, hij neemt ook nog samen met zijn twee zussen de zorg op van zijn zwaar obese moeder.

Zijn leven kabbelt voort tot hij de mooie Becky ontmoet. De zorg voor Arnie is net dat tikkeltje minder. Hetis een film van alledag met alledaagse beslommeringen. Niets bijzonders, maar wel uitstekend werk van Hällstrom waar humor en drama hand in hand gaan zonder sentimenteel over te komen. Een uitmuntende Leonardo DiCaprio overigens die meteen zijn naam op de kaart zette in Hollywood. Jammer dat het beeldje naar Tommy Lee Jones ging voor beste mannelijke bijrol in The fugitive (niet fout voor alle duidelijkheid), al zijn de geweldige Ralph Fiennes met Amon Goeth ook wel verbaasd geweest zijn. Leo zette Arnie verbazingwekkend goed neer met zijn oncontroleerbare lachsalvo’s, botte rake opmerkingen of zijn hobby als toren- of boomklimmer.

Ook Juliette Lewis en Johnny Depp zetten uitstekende prestaties neer. En om mama Grape kunnen we ook (letterlijk) niet heen. Haar debuut en einde in een film las ik ergens. Schaamte en liefde gaan hand in hand betreft de gevoelens van de kinderen voor hun moeder. Ze ondergaan allen hun lot. Mooi einde ook waarbij het dramagedeelte met erg veel gevoel wordt bewaakt door de regisseur. Verder viel me de erg rustige geslaagde soundtrack op. Knappe film, 4,0*!

Zeldzaam mooie en goede film. Geweldige cast, mooie plaatjes en een uit het leven gegrepen verhaal.

Goed.

Film die eigenlijk alleen maar werkt vanwege het acteerwerk. En dan doel ik op DiCaprio. Wat een waanzinnige prestatie was dat eigenlijk zeg. En dat op die leeftijd. Hij kreeg er dan ook terecht een Oscar-nominatie voor.

Maar het is dan wel jammer dat de film alleen maar werkt omdat DiCaprio het zo uitstekend doet. Want spijtig genoeg, als je een beetje rondom DiCaprio heen probeert te kijken, heeft de film schrikwekkend weinig te bieden want wel echt goed is.

Wel een aantal bijzondere elementen erin gestopt, maar het is jammer dat het niet helemaal werkt. De film had misschien toch wel beter wat meer focus op de situatie met DiCaprio zelf kunnen zetten, want de rest werkt gewoon simpelweg niet.

Depp doet het voor de rest prima. Net als Lewis & Cates. Maar DiCaprio overklast de gehele cast volledig in zijn rol die angstaanjagend goed uitgevoerd is. Misschien wel zowat de beste rol die ik een 19-jarige ooit heb zien spelen. Hij weet het meeste indruk te maken op alle fronten, zowel het komische als het emotionele.

Door hem werkt de film dan ook emotioneel wel. Visueel is de film ok, de beelden van het stadje zijn best charmant en het brandende huis aan het einde ook best wel.Voor de rest is het visuele ook niet het elemenent waar de film nu precies op in gaat.

Hoog cijfer omdat het uiteindelijk wel werkt dankzij DiCaprio, maar geen ultiem hoog cijfer omdat de rest helaas niet lijkt te werken. De film wil te veel, maar als niet alles werkt begint het ergens wel op te vallen helaas.

Dit is een film die Teejey, een oude gebruiker, erg goed vond. Helaas kan ik zijn stemmen niet meer zien maar deze film stond in zijn top 10 dat kan ik me nog herinneren. We hadden een paar gezamenlijke favorieten en dus moest ik deze ook eens bekijken. Bij deze is dat dus gebeurd.

Het is een mooie film over wat een familie is, hoe ze met elkaar omgaan, hoe ze ruzie maken, hoe ze plezier maken, hoe ze zich schamen voor elkaar, hoe het soms even moeilijk wordt en je weg wilt. Op zich heeft de film weinig erg memorabele momenten. De film vergeet je echter niet snel door de moeder en de acteerprestatie van DiCaprio. Wat een geniale rol! Als je dan Depp ziet acteren lijkt het eerder dat die nog wat uit zijn schulp moest komen. Erg sentimenteel vond ik het niet maar het is wel een prachtige film. Erg puur over alledaagse zaken in het leven. Zelfs in een plaats zoals Endora waar weinig wordt beleefd, kan je toch een mooie film maken over wat er in het leven nu echt toe doet.

Aardige coming of age drama die ik al eens eerder gezien had, toch kon ik me slechts de oude man die een foto maakt van moeder herinneren en niet meer.

Een redelijk, soms vermakelijk, beeld van een gemiddelde disfunctionele familie komt naar voren. De spil van de familie lijken twee personages, ma en Arnie, waar de rest zich als een stel bedienden omheen manoeuvreren, toch zou je de situatie ook om kunnen draaien en concluderen dat Gilbert juist de spil is die de meeste dingen regelt en verzorgd. Zoals zo vaak blijkt maar weer eens dat in een dergelijke situatie Gilbert en zijn zussen de situatie juist in stand houden. Iets dat ik tot op zekere hoogte zelf ervaren heb. Het wordt van je verwacht en geruisloos ga je er in mee. Gilbert en zijn zussen dito, die alles maar lijken te pikken, zelden de waarheid zeggen en elkaar een enkele keren naar het leven staan na de nodige frustratie. Verder is daar het ubersaaie leven, niet één van de vele 'suburbs' zoals we al zo vaak gezien hebben, maar op het platteland, in een dorpje waar slechts passanten komen, mensen met een groot geestelijk 'anker' blijven plakken, de huisvrouwen zich vergrijpen in hun saaie leven aan de kruideniersknecht en de buurtsupertjes door de grotere concerns de nek om gedraaid worden. De tijd lijkt stil te staan terwijl de wereld ronddraait...

What's eating Gilbert Grape gaat om de molensteen die familie en haar verplichtingen kunnen vormen en de situatie waar je in vastgeroest kan zitten terwijl je zelf, maar de rest ook, wegkwijnt. Jezelf weg cijferen lijkt vanzelfsprekend maar dat is het niet. Samen met het verschijnen van Becky schrikt Gilbert op uit zijn dagelijks lethargie van een kutbaantje, en de zorg van zijn moeder en broer, en durft zowaar groter te dromen. De film mond vervolgens na een redelijk saaie begin uit in een aardig coming of age geheel waar Gilbert zowaar durft uit te delen en tot op zekere hoogte voor zichzelf durft te kiezen. Een wankel evenwicht is het en blijft het, de zorg en de zelf ontplooiing, tot moeders de pijp, bewust of onbewust, aan Maarten geeft. Hoe pijnlijk en dubbel ook opent het nieuwe wegen en bied potentie voor andere invloeden waarvan akte.

Ondanks de ronduit geniale DiCaprio, sobere Depp en ook goed acterende moeder, Darlene Cates, is de boodschap voor jezelf durven kiezen klip en klaar, toch boeit het me allemaal niet heel erg. Gilbert Grape is dan ook een aardig een keer gezien te hebben voor een review maar meer ook niet.

Leo DiCaprio is toch wel een heel veelzijdig acteur. Dat hij ook een verstandelijk beperkte jongen kan spelen is daarvan het zoveelste bewijs. Hij speelt Depp compleet van het scherm hier. Licht aandoenlijk maar nergens misplaatst komisch. Zelfs in zijn motoriek niet. Heel erg sterk.

Uiteindelijk kabbelt What's Eating Gilbert Grap maar een beetje voort. Saai wordt het niet, maar het ontstijgt ook weer niet de gemiddelde tv film voor de hele familie.

3,0*