A Child Is Waiting (1963)

Veel conventioneler dan de rest van Cassavetes, maar zoals eerder gezegd is zijn hand bij vlagen best te herkennen. Bijvoorbeeld in de scene waarin Rueben football speelt en de scene waarin Garland (in een heel sterke rol) voor het eerst de liedjes van de musical oefent. Doordat er een hoop èchte kinderen in rondlopen en geen acteurs en doordat het geheel op locatie is opgenomen vrij naturel, ondanks dik aangezette strijkers in sommige scenes. Verder nogal een film die een boodschap moet overbrengen (in die zin wel iets voor de idealist Kramer), met hetzelfde verloop als tientallen andere films. Misschien was het avontuurlijker geworden als Cassavetes zelf had kunnen monteren. Ik verdenk Kramer ervan dat hij de boodschap zeer centraal in de film wilde houden.

3.0*

Een aardige Cassavetes, waarin toch wel duidelijk te zien is dat hij hier nier helemaal de vrije hand in het geheel heeft gehad. Dat Kramer de boel uiteindelijk heeft overgenomen en afgemonteerd, is goed te zien. Het is allemaal net iets minder sfeervol dan we van Cassavetes gewend zijn en deze keer zit er ook een duidelijke boodschap in het verhaal.

Het is wel leuk om Gena Rowlands nog erg jong te zien. Ze doet het aardig maar wordt hier toch voorbijgestreeft door een sterke Judy Garland. Burt Lancaster vond ik niet eens zo heel sterk hier. Het verhaal is wel aardig en wordt op een goede manier uitgebeeld, zonder dat het echt heel hoogstaand wordt.

Het ging gelukkig niet de hele sentimentele kant op, maar bleef op dat gebied nog behoorlijk subtiel en binnen de perken. Nog eentje en dan heb ik alles van Cassavetes gezien, al heb ik sterk het vermoeden, dat ik zijn beste werk inmiddels al wel achter de rug heb.

3,0*

Toch wel gedateerde film over de aanpak van de opvoeding van verstandelijk achtergestelde kinderen.

Typisch voor dergelijke Amerikaanse films met een gevoelige en menselijk onderwerp is wel dat ieder personage het goed meent maar dat de visies verschillen en dat naar het einde toe alles wordt uitgesmeerd onder een gemeenschappelijke noemer.

Verdienstelijk is wel dat de film niet oversentimenteel wordt en dat romantiek niet aan de orde is, waarvoor ik even wel vreesde.

Hoe dan ook een verdienstelijk werk over een pijnlijk gegeven.

Judy Garland, op het einde van haar filmcarrière, krijgt de sympathieke kaart toegeschoven en kwijt zich behoorlijk van haar rol en laat nog even haar zangstem horen.

Een van de Cassavetes die me nog restte (Love Streams bewaar ik voor het laatst, Big Trouble sla ik denk ik maar over). Het is inderdaad veel minder eigengereid, echt een vreemde eend in zijn oeuvre, en niet verrassend is het een van zijn mindere films. Op Rowlands na ontbreken ook Cassavetes' gekende ensemble acteurs. Maar al ben ik nooit zo'n fan van Lancaster en eerlijk gezegd al helemaal niet van Garland, ze doen het zeker niet slecht. Wel moeilijk te geloven dat Garland pas begin 40 is in deze film. Knap geacteerd van het jongetje Reuben, in voor zover ik kan nagaan zijn enige rol.

Vond het ook wel interessant om te zien hoe men in die tijd over de behandeling van "retarded" (toen kennelijk de geijkte term) kinderen dacht, hoe goedbedoeld ook, het kwam neer op ze wegstoppen.