Home for the Holidays (1995)

Er is geen drama. Het is gewoon een familie die af en toe wat communicatie-problemen heeft. Wat een sof met zoveel goeie acteurs (Anne Bancroft, Holly Hunter, Robert Downey) samen. Vooral Robert Downey staat zinloos te gebaren met zijn armen af en toe. Hij weet zich duidelijk geen raad met zijn rol (hoewel ik later las dat hij weer eens onder de drugs zat tijdens de opnames van deze film). Het mooiste (of enige mooie als ik gemeen ben) is de sequel helemaal aan het einde.

Mja...ik weet het niet zo goed met deze film. Ik vond het eerste stuk maar zozo, maar gaandeweg heb ik er toch wel met plezier naar zitten kijken. Ik had vooral een beetje dubbel gevoel bij de komische situaties, het is niet helemaal duidelijk wat Foster daarmee wil. Enerzijds lijkt het net alsof de grappen niet lollig genoeg overkomen, anderzijds missen ze echte scherpte om op een venijnige manier komisch te zijn. Mislukt dus, zou je zeggen, maar dat toch ook weer niet. Toen ik eenmaal aan de toon van de film begon te wennen vond ik het allemaal wat leuker worden, misschien komt dat ook wel doordat het thema , wat al zovaak gebruikt is, in Home for the Holidays op een weinig sfeervolle maar daardoor voor sommigen misschien wel des te realistischer manier neergezet wordt. Het gezelligheidsgehalte ligt dan ook niet zo hoog, maar oncomfortabel wordt het ook bij lange na niet, daarvoor blijft het allemaal veel te luchtig.

Niet helemaal gelukt dus, maar ook niet totaal mislukt.

De eindgeneriek is eigenlijk nog best sterk, alsof Foster wil laten zien: je herrinneringen kleuren uiteindelijk altijd wat mooier op; ook de kerstfeesten die je nu met hangen en wurgen doorkomt kan je later best eens met met weemoed aan terugdenken. Dus probeer er toch maar een beetje van te genieten!

Blah.

Een soort van makke Festen (je hebt hier ook zo'n revelatiescene) die iets teveel de melige Amerikaanse gezinswaarden uitstraalt.

Uiteraard heeft niemand zin in het Thanksgivingetentje. Elk personage is vervelend en iedereen gedraagt zich vreselijk. Uiteraard komt het tot een uitbarsting en nog uiteraarder houdt iedereen op het einde toch wel erg veel van elkaar.

Film is echt zelden grappig. Net als in Festen is de revelatie halverwege zowat de enige leuke scene, verder is het een erg oubollig filmpje met een vreselijke kutsoundtrack en erg magere komische stukken. Het drama en de romantiek werken ook voor geen meter.

Foster als actrice ken ik niet zo, maar regisseren is duidelijk niet iets voor haar. Snel weer vergeten, redelijk onding met 1 leuke scene en verder veel Amerikaanse crap.

1.0*

Heeft volgens mij helemaal niets met Festen te maken, deze zeer onderhoudende familiefilm met alleen maar warrige mensen die niet met en niet zonder elkaar kunnen. Erg genoten en zeker wel grappig.

Matige film waarin een vrouw haar familie bezoekt tijdens de feestdagen. En uiteraard gaat dit alles gepaard met de gebruikelijke familie-perikelen. Helaas zijn deze wat aan de saaie kant. Ditzelfde geldt voor de personages. En hierdoor komt het geheel maar moeilijk van de grond,ondanks een goeie cast.

Zeker vergelijkbaar met het stukken betere The Family Stone (ook met Claire Danes).

Deze anti vakantiefilm is onevenwichtig van toon en ook op dramatisch vlak slaat de regisseuse de plank mis, echter om de bittere humor (want die werkt!) heb ik me kostelijk vermaakt. De film gaat over de beproevingen tijdens het doorbrengen van de feestdagen bij en met familie; en hoezeer je "Thanksgiving" ook haat, de volgende feestdagen "kerst" staan al weer voor de deur.