Papillon (1973)

Ontsnappingsvirus.

Deze gevangenisfilm in een exotische setting is niet voor niets een klassieker. Niet eens zo zeer vanwege het betwiste autobiografische verhaal of het beroemde boek, maar ook zeker vanwege deze sterke verfilming over twee gevangenen en hun bijzondere vriendschap.

De massascènes zijn even prachtig om te aanschouwen als het solo-acteerwerk van de twee hoofdrolspelers. De door het ontsnappingsvirus bezeten McQueen zet een ijzersterke rol neer, evenals zijn collega Hoffman.

Geweldig.

Deze eens bekeken en 'k vond het niet mis. De speelduur is redelijk lang, zo'n 150min en eigenlijk voelde het soms ook zo lang. Niet dat er niks in de film gebeurde, want er gebeurde eigenlijk erg veel in de film, maar toch had 'k het gevoel dat het een lange film was. 'k had ook wel een gevoel bij de film dat ze er misschien te veel hebben willen insteken, in verhouding met de film: bv Opeens wordt hij gevangen genomen door een stam en een scène later wordt hij al gewassen door een halfnaakte vrouw.

Nu, de acteerprestaties waren erg straf. Toch is het vooral Steve McQueen die er uitspringt.

De film is veel meer dan een gevangenisfilm en dit had 'k eigenlijk niet verwacht. Het gevangenisgedeelte neemt natuurlijk het grootste deel van de film in beslag en eigenlijk vond 'k dat deel ook het beste. Vervolgens wordt het meer een avonturenfilm. Het einde was erg geslaagd en paste perfect bij de film.

Toch blij dat 'k deze eens heb gezien. Je moet je er wel voor zetten, maar dan is de film zeker eens het bekijken waard. Mocht de film iets korter geweest zijn, was het een echte topper.

Hoffman zoals hij altijd speelt... neurotisch en McQueen die wederom in een "ontsnappingsfilm" speelt (Great Escape uit '63, die waardeloos verfilmt is en waar ik zo gauw de naam even niet meer van kan herinneren)

Het sfeertje is nu alleen wat tropischer.

... is de bijnaam van de man met de vlindertattoo... tevens hoofdpersoon in deze film. Hij is beroemd onder de gevangenen en wordt gespeeld door Steve McQueen. Dustin Hoffman speelt zijn nerdy beste vriend. De gebeurtenissen met de gevangenen zijn heftig en worden op een of andere wijze cynisch gebracht. Zo voelt het tenminste voor wat betreft de extreme behandeling van de gevangenen, het doel is dat ze 'gebroken' worden. De ontsnappingen en het wederom steeds weer gevangen genomen worden verhoogt de spanning. Ondanks de duur van de film vond ik het blijvend boeiend en onderhoudend.
En het kwam op mij tijdloos over, misschien op wat seventies muziek na.

Er zijn vervreemdende scenes, bv soep eten aan dek in de gietregen en met kleding aan 'douchen' (met z'n allen in de cel voor een hogedrukstraal staan of aan dek razendsnel langs een teiltje water gedirigeerd worden). Dit is slechts het begin van de film en zo zijn er vele opvallende en intrigerende scenes die de mensonterendheid aangeven. Bij de indianen is het zonder enige tekst ook heel bijzonder vormgegeven, echt een rustpunt met een totaal andere sfeer binnen de film.

Door de prachtige beelden en muziek en door het uitstekende acteerwerk, tezamen met het script en scenario toch wel een magistraal werk.

Prima film over de gevangenschap van twee Fransen, Papillon en Dega, op Frans Guyana. De film is erg sfeervol, zowel door de omgeving als door scenes zoals die in de isoleercel. Het tempo van de film is wat aan de trage kant, maar nergens gaat dat echt vervelen. Naar het einde toe wordt het wel iets moeilijker om de volle aandacht erbij te houden.
Steve McQueen zet hier echter een prachtrol neer als Papillon, vooral de scenes in de isoleercel zijn erg sterk. Ook Hoffman doet het prima als Dega.

Deze film heb ik jaren geleden al eens eerder gezien. Volgens mij was ik net in mijn puberteit. Ik heb hem nu weer bekeken en ik moet zeggen dat hij nog net zo indrukwekkend was als toen ik hem voor het eerst bekeek. Het is een film die je vanaf het begin al niet meer loslaat door de ontzettend goed neergezette sfeer die er heerst. Het heeft vanaf het begin af aan al een zware en creepy sfeer zodat je op het moment dat de gevangenen op het eiland aankomen al weet wat voor verschrikkingen ze te wachten staat.

Het is ook inderdaad mensonterend wat deze mannen allemaal moeten doorstaan. Er zullen ook wel zware criminelen tussen hebben gezeten maar toch was het wel heel erg bizar wat ze allemaal moesten doorstaan. Ik vind het knap dat je vergeet dat het zware criminelen zijn maar je krijgt gewoon medelijden met ze. En dan waren Pappilon en zijn maat nog geen eens zware criminelen. Vooral de scène waarin Pappillon in de isoleercel zat was heftig om te zien.

Het einde is ook heel sterk gespeeld door mcQueen en Hoffman. Als ze op hun oude dag rondscharrelen aan de zijkant van het eiland zie je wat voor impact het verblijf op hun heeft gehad en wat voor schade het heeft veroorzaakt. En dan nog kan Papillon de vrijheid niet loslaten. Hij moet blijven proberen om te ontsnappen. "Like a moth to a flame".

De film begint veelbelovend en heeft met de gevangenisscenes ,o.a. isoleercel,echt een paar ijzersterke stukken. Na de tweede ontsnapping wordt het verhaal wat langdradig en ga je de lange speelduur merken. Het is niet dat het niet meer goed is, maar sommige stukken hadden van mij best wat korter of helemaal eruit gelaten mogen worden. Een waar meesterwerk vond ik het zeker niet en ik twijfel behoorlijk tussen 3.5* en 4*. Voor nu geef ik Papillon het voordeel van de twijfel.

"We're something, aren't we? The only animals that shove things up their ass for survival."

Erg goede film van Planet of the Apes-regisseur Franklin J. Schaffner.

Het acteerwerk van Steve McQueen en Dustin Hoffman is erg goed en ze leven zich erg goed in hun rol in.

Af en toe lijkt het erg op The Great Escape waar McQueen al eerder is speelde. Al moet ik wel zeggen dat deze film veel realistischer is. De Nazi's in The Great Escape zijn lievertjes in vergelijking met de Fransen in Papillon. Een erg realistisch beeld van Frans Guyana.

De muziek van Jerry Goldsmith is erg mooi en heeft een mooi dramatisch sfeertje.

Al met al een erg goede serieuzere film die ook eigenlijk niet echt gedateerd lijkt.

Prachtige film, sfeervol!

Uitstekende film over een gevangene die tot levenslang dwangarbeid is veroordeeld, en vastberaden is te ontsnappen. Ondanks dat dit zeker een gevangenisfilm heeft, bevat de film veel mooie locaties en hier wordt dan ook goed gebruik van gemaakt (de film speelt zich af op een eiland in Zuid-Amerika). Traag, maar dat past goed bij deze film. Dustin Hoffman en vooral Steve McQueen maken deze film ook meer dan de moeite waard.

Typisch zo’n film, die je meerdere malen kunt kijken zonder dat bij aan aantrekkingskracht inboet. Dat komt niet alleen door de aangrijpende inhoud van het verhaal, maar ook door de indrukwekkende settings en het uitstekende acteerwerk van met name Steve McQueen. Ook de muziek van Steve Goldsmith mag niet onvermeld blijven. Een topfilm.

Het boek heb ik niet gelezen, maar ik vermoed dat de verfilming de tekortkomingen in het verhaal van Papillon uitvergroot doordat film noodzakelijkerwijze comprimeert. Dat breekt de film vooral in het tweede deel op. Eerst duikt er in de jungle een nauwelijks verhulde deus ex machina op in de vorm van de getatoeëerde man, dan volgt een groteske scene in een leprozenkamp, vervolgens laat Papillon z'n metgezellen onbekommerd achter en belandt uiteindelijk in een soort paradijselijke gemeenschap vol halfnaakte wilden die parels ruilen tegen kraaltjes en spiegeltjes. Misschien dat het narratief acceptabel zou zijn als je deze zaken veel langer zou uitrekken, maar als opeenvolging van gebeurtenissen is het gewoon belabberd. Het enige wat het verhaal in de tweede helft van Papillon nog overeind houdt is de hoofdpersoon zelf en zijn onbegrensde vrijheidsdrang. Papillon is al met al wel een leuke avonturenfilm die aangenaam kijkt, maar echt goed wordt het nooit, en de monomane intensiteit die veel andere ontsnappingsfilms kenmerkt is ingeruild door een wirwar van oppervlakkige zijpaadjes.

Nog nooit op deze 'Papillon' gestemd. Heel vroeger al eens gezien, maar kon me er niet zoveel meer van herinneren. Heb genoten. Wat een prachtig sfeervol avontuur, waar ik helaas nét geen vier sterren aan kwijt kan. Dit komt echt door het laatste half uur. Naar het einde toe verliest deze prent haar kracht.

Best jammer, want ik zat grotendeels gekluisterd aan het scherm. Hoogtepunt is natuurlijk de weergaloos geacteerde isoleerscene. McQueen toont z'n kunsten. De hereniging met Hoffman daarna is best emotioneel. Vriendschap in gevangenschap. Erg mooi. Ja goede klassieker, spannend en meeslepend.

Weer zin om eens een oude klassieker te bekijken. Een wel te verstaan die ik nog nooit had gezien. Ik herinnerde me de reclame van RTL 7 nog:'' Een van de grootste meesterwerken ooit". Muah.

McQueen en Hoffman zijn sowiezo de grootste troeven van de film. Vooral de eerstgenoemde speelt echt de pannen van het dak. Geweldig.

Aangezien het verhaal waargebeurd is, is het redelijk maar niet echt pakkend. Aardig verhaaltje, ik weet gewoon niet wat nog meer pluspunten waren. Het keek aardig weg, en boeide me wel. Daar houdt het dan ook op.

De soundtrack was echt niks. Geen menorabele muziek, gewoon gedateerd. Het bloed leek ook nergens op en leek maar paars/roze dan echt bloed. Hier zie je toch wel dat de sleet er enigzins op zit. Laatste minpuntje is toch dat de film inkakt, McQueen komt ineens bij een of andere Inca stam waar ze niet meer spreken. Dat was nogal van de hak op de tak. Een totaal nietszeggend stukje.

Het einde mocht er dan wel weer zijn. En was toch wel weer klasse.

Leuke klassieker, maar geen topper meer.

Heel veel respect voor deze film en absolute bewondering voor het spel van de acteurs, in de eerste plaats Steve McQueen.

Daarnaast betreft het een verhaal op ware gebeurtenissen gesteund, wat bedenkinegn over het scenario beperkt. Aldus is de filmische opzet en het acteertalent van de deelnemers zeer belangrijk.

Dat het in gevangenissen toen niet van de poes was is afdoende gekend. Heel indringende gegevens en effecten.

Diepgang in de karakters. Soms grappig uitgewerkt.

“Hey you bastards, I'm still here.”

IJzersterke klassieker die vooral qua acteerprestaties en sfeer hoge ogen gooit. Hoffman en McQueen zijn fantastisch op dreef en vooral het samenspel tussen deze twee geeft Papillon zijn emotionele kracht. Als je ze op het laatst als oude mannen op die rotsen ziet staan, dan kan je niet anders dan diep meeleven met deze twee topacteurs.

Maar ook qua sfeer heeft Papillon genoeg te bieden. De hitte is door het beeldscherm voelbaar en ook de viezigheid van de cellen is bijna tastbaar. De locaties zijn schitterend gekozen en regisseur Schaffner verdient alle complimenten voor een rauwe en realistische film. Papillon is heeft een lange speelduur, maar nergens voelt het echt stroperig aan (misschien alleen als McQueen bij de inheemse stam zit). Groots opgezette productie die nergens teleurstelt.

Papillon, gebaseerd op het gelijknamige boek van Henri Charrière uit 1968, werd 5 jaar later verfilmd door Franklin J. Schaffner, eveneens gekend van Patton (1970), Planet of the apes (1968), maar vooral van het meesterwerkje uit 1957 “12 angry men”. Het boek van Henri Charrière kende een groot succes, maar is naar verluidt semi-autobiografisch. Zowel het boek als de film gaan over het personage Papillon, een naar eigen zeggen onschuldig veroordeelde moordenaar naar Frans-Guyana gestuurd om zijn straf uit te zitten.

Steve McQueen geeft een uitstekende vertolking weer van Papillon. Hij sluit vriendschap met de tengere Louise Dega (Dustin Hoffman) en er ontstaat een hechte vriendschapsband die als rode draad doorheen de film loopt tussen het zware leven van de strafkolonie door. Hoffman brak hiermee echt door waardoor andere toprollen zich aandienden zoals onder meer Kramer vs. Kramer en Rain man, hoewel hij voor mij écht al indruk maakte in het eerdere “The graduate” van Mike Nichols.

De film bestaat uit twee delen, enerzijds het leven in het strafkamp en anderzijds de ontsnapping. De mooie locaties zijn oogstrelend en steken in contrast af met de gruwelijkheden en de reputatie van en in de strafkolonie. Goede film en zeker de moeite waard, zeker het laatste deel was erg sterk en onderstreept het de vriendschapsbanden nogmaals. De film kon echter ingekort worden met een twintigtal minuten, voornamelijk de ontsnapping zelf dan, want de verschillende tussenfases hierin werden minder en minder boeiend.

Gemengde gevoelens. Papillon was één van die grote klassiekers die ik nog eens moest zien. Idealiter had ik me een paar jaar terug meteen voor het scherm gezet: destijds was ik over het algemeen nog een stuk meer van de gevangenisfilms (de Darabonts, Escape from Alcatraz) dan ik dat nu ben of zou zijn. Nu goed, het kwam er dan toch eindelijk eens van gister. Thanks voor het duwtje in de rug baspls.

Verfijnd filmpje, dat vooral scoort op details in het camerawerk en de belichting, met name wanneer de isolatie van McQueens personage haar hoogtepunt (of dieptepunt, 'tis maar hoe je het bekijkt) bereikt. McQueen is in die paar scènes ook gewoon ijzersterk. Gezichtsexpressie is hier een middel om de constante clash tussen ontreddering en hoop over te brengen. Als we met de personages buiten de muren treden wordt het snel minder. Ik kon minder met de wat schelle en bombastische score en het eenzijdige exotisme in de 'open' scènes. Aan het scenario kun je ook sterk merken dat Trumbo schreef, niet alleen in de moraal aan het einde, maar ook in de generale uitwerking van personages en de manier waarop de plotverloop altijd al een groter doel lijkt te dienen. Het programmatische karakter van de film bedreigt in dat kader menigmaal de geloofwaardigheid van het drama. Met Spartacus (1960) heeft Papillon zeker de nodige overeenkomsten.

Het einde is prettig iconisch, en over het algemeen is dit ook een film die te veel klasse heeft om ergens echt door de ondergrens te zakken. Als de zielloze/oriëntalistische romance met die local geschrapt was had ik nog wel tegen de 3,5* aangehikt.

Een jaren '70 film is altijd even afwachten wat het gaat brengen. Sorcerer (1977) heb ik onlangs bekeken en kon ik wel smaken. Vele andere films uit dit decennia vind ik echter te traag. Avonturenfilms en survival vind ik echter geweldig om naar te kijken en daarom wou ik het er toch op wagen. Papillon heeft me niet teleurgesteld maar ook niet met een wauw gevoel achtergelaten. Het is vooral Steve McQueen die de film weet te dragen. Samen met Dustin Hoffman zijn zij toch twee eigenaardige zielen in het strafkamp. Twee rasechte karakterkoppen.

McQueen is op zoek naar vrijheid. Zijn wens naar vrijheid is zo groot dat hij er alles voor zou opgeven, maar ondanks de tegenslagen (2 en 5 jaar eenzame opsluiting) en dus een extra beperking in vrijheid, denkt hij zelden aan opgeven. Hoffman en McQueen sluiten een deal, maar de relatie blijft niet enkel puur zakelijk. Ze worden vrienden en ik denk dat hun onderlinge vriendschap de film ook zo sterk maakt.

Wat mij betreft hoeft er geen remake te komen - lijkt me zwaar onnodig, vermits de film er niet eens zo oud uitziet. 45 jaar oud maar doordat alles zich zo afgezonderd afspeelt merk je weinig van de ouderdom van de film. Je hebt heel weinig referentie. Ik vind Charlie Hunnam wel een goede casting, Rami Malek ken ik niet zo goed, enkel van enkele afleveringen Mr. Robot maar die serie sprak me niet aan. Als ik de trailer bekijk, lijkt het erg op dit origineel. Hopelijk toch een wat andere insteek dan enkel een modern jasje. Van mij krijgt deze originele Papillon alvast een 3.5*, al denk ik dat dit een groeiertje kan worden.

De film die bewees wat voor een fantastische acteur McQueen eigenlijk was, die veelste vaak allerlei cool dudes speelde. Opmerkelijke film in die tijd ook, vanwege zijn harde realisme. Later bleek dat de auteur toch wel een erg dikke duim heeft gehad in het aandikken van zijn relaas, waarop de film is gebaseerd. En toch, al is een kwart ervan waar, is het de moeite waard om de film te gaan zien.

Papillon is een mix van avontuur en een gevangenisfilm rond de figuren van Steve McQueen en Dustin Hoffman in sterke rollen. Spannend is het niet helemaal, daarvoor is het teveel Hollywood, maar wel boeiend en leuk om te zien. Er is voldoende interactie tussen de twee hoofdpersonages en het verhaal is best wel goed geschreven. Hier en daar wat gedateerd misschien, maar op zich wel een goeie film.

Ok.

De stemmen zijn duidelijk hoger, maar echt weggeblazen was ik hier niet van. Ik wist dat het een top 250 was, maar of ik het nou top 250 waardig vind.. Maar de film is ook zeker niet slecht en op sommige momenten inderdaad redelijk sfeervol.

McQueen en Hoffman acteren redelijk, van beide heb ik wel beter gezien. De film is boeiend, tot het laatste half uur waar het toch echt een deel van de kracht verliest en dat is toch wel jammer, want ik had anders 3,5* gegeven.

Sommige scenes zijn inderdaad bijna geniaal, zoals de isoleerscene, maar ook de sfeervolle guillotine scene. Echt een band krijg je niet met de hoofdpersonages, maar het verhaal heeft geen gaten. Duurt wel wat lang, maar uiteindelijk toch wel een prima gevangenis avonturendrama.

Ook leuk dat er duidelijk wat aandacht naar de prachtige natuur is gegaan.

Waanzinnig in beeld gebracht is deze boekverfilming over vriendschap in uiterst erbarmelijke omstandigheden. Visueel en cinematografisch voor die tijd echt een hoogtepunt. Steve McQueen is top en de ondersteunende rol van Dustin Hoffman meer dan prima. De lange speelduur wordt gerechtvaardigd door waanzinnige details. Meesterwerkje!

Deze film heb ik al vaak bekeken en kan hem nog menigmaal bekijken vriendschap en vrijheid verveeld nooit. Prachtige rollen McQueen en Hoffman. Vochtige ogen bij het einde. Een meesterwerk.

Eindelijk was het dan zover! Papillon uit 1973 op blu ray. Ik had wat slechte recensies gelezen over deze transfer met name voor het eerste half uur, maar klaarblijkelijk hebben ze dit geremasterd, want behalve de eerste minuten (beetje wazig) vooral in de achtergronden is het beeld verder heel erg mooi. Prachtige heldere kleuren zonder ruis of andere onregelmatigheden. Je ziet wel dat een een oude film is van 47 jaar oud, maar mijn vorige film Cocktail uit 1988 zag er heel wat minder fris uit.

Afijn Papillon uit '73. De originele eerste film. Moet zeggen vond de remake helemaal geen verkeerde film uit 2017, maar ja het origineel is vaak net wat beter uitgewerkt. Hij duurt wel lang. 2,5 uur, maar heb 'm toch in een ruk uitgekeken. Sommige stukken zijn inderdaad wat (te) lang alsof we er zelf in zitten. De eenzame opsluiting duurde net even wat te lang. Gelukkig waren er wat uitstapjes in zijn droomwereld, zodat het geheel niet te depressief werd. De ontsnappingen zijn natuurlijk het mooiste gefilmd. De inheemse stam bijvoorbeeld vond ik mooi gemaakt. En vooral heel natuurlijk. Er wordt vrijwel niet gesproken en met handen en voeten weten ze vaak een heel eind te komen. Het blijft allemaal wel zeer subtiel, want echte dialogen of fysiek zien we niet. Daar is de film overigens toch niet mee bezaaid. Ik was de film wel grotendeels vergeten. Het enige wat me bijstond was dat eindeloze staren op Devil's Island, maar het valt me allemaal niet tegen. Vond wel dat Steve veel ouder was gemaakt, dan Dustin. Nog steeds vrij donker van haar. "Dustin" was wel een beetje doorgedraaid op het einde, terwijl "Steve" altijd maar bezig was met zijn ontsnappingen. In totaal 9 keer waarvan de laatste succesvol

Papillon uit '73 duurt 2,5 uur is natuurlijk een echte klassieker voor de liefhebbers. Soms ook wel wat grappig. Maar vaak ook deprimerend. De laatste heeft wel wat de overhand. Gelukkig zijn de beelden vooral in de natuur mooi om naar te kijken.

Film 4.0
Beeld 4,0 (BD)
Geluid 4.0

Klassieker van uitzonderlijke schoonheid waarvan ik dan eindelijk een keer kan zeggen; zo maken ze films tegenwoordig niet meer. Overigens naar het eveneens uitmuntende boek van Charriere die nog veel verder gaat qua grof en wreedheden.

Een behoorlijk sober maar pakkend beeld word vanaf het begin neergezet. Nog voor de tweede wereldoorlog verdwijnt Papillon op een schip met talloze andere gevangen richting Frans-Guyana. Onder abominabele omstandigheden, zowel qua kamp, als behandeling en werk. We krijgen slechts drie pogingen te zien van de maar liefst negen poging die hij pleegde voordat hij verbannen werd naar 'Duivelseiland'. Toch komt het beeld van de slechte omstandigheden, isolatie, spanning van de pogingen en lichamelijke en geestelijke aftakeling daardoor niet te kort. De film slaagt zelfs uitermate goed in zijn authenticiteit en droeve beeld. De gespeelde aftakeling tijdens de eerste isolatie is bijzonder mooi gebracht en goed gespeeld door McQueen. Zo is de aftakeling op het einde van de beide heren tot een soort seniele, los van de realiteit staande stel bejaarden, ook best goed. Toch heeft Papillon één gedachte, dwangmatig bijna, ontsnappen tegen iedere prijs.

De stijl is mooi en rustig zonder veel opsmuk. Slechts drek, uitzichtloosheid en ellende. De muziek van Goldsmith is niet al te aanwezig, soms slaat de melodie perfect de spijker op de kop maar is ook wel eens irritant. McQueen is goed, vooral in het isolatie gedeeld, maar vooral Hoffman is erg in vorm als de wereldvreemde en vaak onnozel kijkende Dega. Grappig, de korte verschijning in het begin van Dalton Trumbo die meeschreef aan het scenario. Om als laatste aan te halen dat de benauwende warmte van het klimaat zo dicht bij de evenaar regelmatig bijna voelbaar wordt.

Papillon is wat mij betreft een monument en film van top formaat die daarnaast ook nog een stukje jeugdsentiment herbergt, en dus een film die ik altijd weer met veel plezier kijk. De release van de film heeft Papillon echter niet meegemaakt, hij overleed een half jaar voor uitkomst. Om als laatste nog even aan te halen dat de beelden van het verlaten en overwoekerde complex fantastisch zijn en het geheel helemaal afmaken als aanklacht tegen de ontmenselijking van het gevangenissysteem in de jaren '30 en '40.

Papillon is natuurlijk een klassieker dus het werd hoog tijd dat ik deze film eens zou zien. De remake staat ook nog op m'n verlanglijstje maar het leek me verstandig om eerst de versie met Steve McQueen te zien.

Om meteen maar met hem te beginnen, wat een geweldige acteur is dat toch. Samen met Dustin Hoffman zet hij een indrukwekkende prestatie neer. Vooral de tijd in de isoleercel was erg overtuigend en erg beroerd om naar te kijken. Het acteerwerk maakte meer indruk op me dan het verhaal.

Verder vond ik de film goed, maar niet steengoed. Het verhaal kabbelt wat voort, spanning is er zelden en het laatste gedeelte van de film komt dan weer veel te gehaast over. Daarin gebeurt er bijna meer dan in de twee uur daarvoor. Daardoor voelt het wat ongebalanceerd aan.

Toch is dit wel een film die je zeker gezien moet hebben en wat mij betreft deels terecht een cultstatus heeft verworven. Geweldig geschoten, mooie locaties, steengoed acteerwerk en een redelijk uitgewerkt verhaal.

3.5*

Oké.

Een klassieker die ik eigenlijk al lang had willen zien, maar waar het er nooit van kwam. De verwachtingen waren best hoog, misschien iets te, want hoewel een meer dan degelijke film binnen z'n genre, zie ik geen meesterwerk in Papillon.

Daarvoor valt de film te frequent in een soort impasse, waarbij het tempo verloren gaat en men dat terug moet aanzwengelen. Dit gebeurt toch een keer of 2, 3 en daardoor voelt de film soms een tikkeltje lang aan. De gebeurtenissen in de film zijn bovendien niet van die aard dat ze geweldig veel variatie bieden.

Niettemin zitten er wel degelijk gewoon goede scènes in, dat einde bv. vind ik best memorabel. Steve McQueen en Dustin Hoffman zijn een goed duo, al vind ik McQueen niet 's werelds beste acteur. Hoffman met z'n typische nerveuze trekjes komt beter tot z'n recht, misschien ook geholpen door het feit dat hij niet de film moet dragen.

3

Twee jaar geleden heb ik de remake gezien en die was best vermakelijk, maar niet echt memorabel of goed en nu werd het dan wel eens tijd voor het origineel, maar jammer genoeg kan ik mijn mening hier bijna heen copy and pasten. Op zich steekt het verhaal goed in elkaar, met vooral een goed begin waarin het gevangenschap best wel hard en wreed is en ook het slot beviel me wel, maar ook deze film duurt gewoon te lang en kent te weinig boeiende momenten. Jammer dat zulke verhalen niet gewoon in 100 minuten kunnen worden verteld, want met de cast (zeker McQueen) en de aankleding van de film is niks mis.

3*

Inmiddels een klassieker deze wereld beroemde film

Met name vanwege het acteer spel van Steve McQueen die de hoofdrol heeft en uitmuntend speelt.

Ook Dustin Hoffman speelt heel goed.

Blijft een hele goede en sterke film.

Een bekende klassieker die vorig jaar zijn 50e verjaardag vierde. In 2017 kwam er zelfs een remake.

Gisteren heb ik me er aan gewaagd. En het viel niet mee. Veel gaat er goed: beeld, geluid en camerawerk zijn prima voor die tijd. Ook het acteerwerk is goed, voor zover de simpel geschreven rolletjes hier voor ruimte laten. Steve McQueen was een meer veelzijdige acteur dan dat zijn 'king of cool' imago doet vermoeden.

Papillon heeft tot zover de tand des tijds goed doorstaan. Het enige dat de de film gedateerd doet aanvoelen, is dat er nogal inconsequent gebruik wordt gemaakt van muziek. Het is opvallend lang afwezig om niet te zeggen: de eerste helft van de film is nagenoeg doodstil. Daarna horen we sporadisch een paar noten. Ook zoiets: aan het eind horen we een voice-over, een totale stijlbreuk met de rest van de film. Het zijn dat soort dingen die verraden dat de film al 50 jaar oud is. Zonde!

Waar het bij deze film wel ècht aan schort, is het verhaal. Het is een vrij lineaire, fragmentarische vertelling waarbij we ons amper kunnen inleven in de personages. Die hebben geen enkele diepgang. Ja, Papillon wil ontsnappen, koste wat kost - maar wat hem precies voortdrijft weten we niet. We zien twee keer een soort 'hallucinatie' die een inkijkje in zijn hoofd geven, maar het is erg pover.

Daarbij gaat de tweede helft van de film nogal van de hak op de tak. Papillon belandt op verschillende locaties, met allerlei interessante situaties, die dan ook binnen een minuut weer worden afgeraffeld om vervolgens enorme sprongen in de tijd te maken.

De vriendschap tussen Papillon en Dega is ook amper geloofwaardig. De ene heeft bescherming nodig, de andere geld. Een simpele, pragmatische overeenkomst. We moeten geloven dat deze overeenkomst reeds tijdens de bootreis van Frankrijk naar Frans-Guyana uitgroeit tot een dermate hechte vriendschap dat de ene zelfs kort na aankomst 2 jaar eenzame opsluiting in duisternis ondergaat om de andere niet te verlinken. Jaja.

Papillon is zeker niet de meest vervelende "bekende klassieker" die ik ooit zag, die eer valt te beurt aan Lawrence of Arabia. Daar is geen doorkomen aan. Deze is nog te doen, maar een meesterwerk is het allerminst.

3 sterren

Ik kon hier niet echt inkomen. De film duurt lang maar weet wel steeds van situatie te veranderen waardoor je eigenlijk een soort van 3 a 4 kortfilms hebt en in het begin daardoor wel blijft boeien. Een stukje introductie in de gevangenis, de periode van de isoleercel (het beste deel wat mij betreft) en de vlucht en het slot. Maar zeker meer en meer richting het einde begint te film te slepen en is een herhaling van zetten. Ook dat stuk in de jungle vond ik maar matig boeiend ook al was dat wel een verandering van omgeving. Acteerwerk is ook wat stijfjes. Allemaal niet slecht maar simpelweg niet echt mijn smaak. 2,5*.