Ah Fei Zing Zyun (1990)

In alles een verbetering op Kar Wai's eerste film.

Maggie Cheung en Andy Lau zijn weer terug van de partij. Beiden zijn duidelijk sterker geworden, stralen meer uit (verder trouwens iemand die weet of die Leslie en Jacky Cheung familie zijn ?). Hoofdrol is echter weggelegd voor Tony Leung, China's meest getalenteerde acteur. Echt heerlijk welke presence die man heeft. Draagt de film dan ook makkelijk, terwijl de rest mooi mee acteerd.

Hoogtepunt van de film is de sfeer die er hangt. Niet eens met de eerste quote hierboven, daar slaagde Kar Wai al in met z'n eerste film, maar de tendens wordt duidelijk doorgezet. Het crimi verhaaltje wordt er verder uitgefilterd en de romance/het harde karakter van Leung komen centraal te staan. Visueel is deze film prachtig. Nog steeds niet op niveau van Love/2046 maar een stevige aanzet. Verbaast mij dan ook dat de Kar Wai's die hier op volgen visueel veel kariger zijn. Doyle levert hier in ieder geval een visitiekaartje af.

Muziek is ook erg mooi. Kar Wai gebruikt wel een paar bekende deuntjes maar mijdt gelukkig vokalen. Komt z'n film veel beter uit. Verder is het genieten van de interactie tussen de personages, maar uiteindelijk dus het broeierige, kille en drukkende sfeertje dat overheerst.

Kleine 4*

De nachtwaker die als steunpunt en mogelijk enige houvast in een wat onbegrijpelijke, harde wereld voor een verlaten meisje dient. De nachtelijke gesprekken staan in het teken van verlangens en ambities, waarbij ook niet wordt nagelaten terug te kijken op een wat vervelende periode die lang aanvoelde als goed. Deze periode bestond weliswaar uit onzekerheid maar bracht uiteindelijk toch nog wat liefde teweeg. Al zou het vanuit het andere kamp louter voortkomen uit een ondoordringbare drang naar sex. Yuddy is voor velen ongrijpbaar en gedraagt zich daar ook naar, tamelijk onsympathiek, hypocriet personage wat op zich een fijn contrast vormt met de levendige en oprecht lijkende nachtwaker die zijn dromen achterna gaat en uiteindelijk beseft wat hij nou zo node mistte.

De muziek is mooi en het kleurengebruik in deze film ziet er zeer verzorgd uit. Weliswaar maakt Wong nog niet gebruik van heftige kleurencontrasten zoals in 2046 of Fa Yeung Nin Wa. Doyle zorgt hier echter wel voor een passende sfeer waarin de kleuren nooit echt fel ogen maar elkaar perfect overlappen, de camera versterkt dit beeld door de kleuren niet haarscherp in beeld te brengen maar juist wat vaag en onstuimig zoals de hoofdrolspelers die ook zoeken naar hun rol in de maatschappij. 4*

Opvallend kleurloze film (letterlijk dan), echt alle felle kleuren worden geschuwd. Dit draagt op knappe wijze bij aan de onderkoelde sfeer. Best mooi geschoten, maar het verhaaltje kabbelde wat rustig voort zonder echt aan te grijpen. Opvolger Chungking Express vind ik op zowat alle fronten beter uitgewerkt en kon mij dan ook stukken meer boeien.

Een aantal thema's en personages die steevast in Wong Kar Wai's latere werk opduiken worden hier voor het eerst geïntroduceerd. Zo komt bijvoorbeeld de voorbijgaande aard van de liefde aan bod, en ook het personage (ik noem het maar 'de rouwer') dat zodanig in zichzelf gekeerd is bij het verwerken van een liefdesbreuk, dat hij/zij nieuwe kansen op liefde niet opmerkt en laat voorbijgaan (bv. Maggie Cheung in deze film en Tony Leung in Chungking Express).

Ik kan me dus best wel vinden in bovenstaande stelling dat je deze film kan beschouwen als een 'vingeroefening' voor zijn latere werk. Weze wel dat deze vingeroefening een knappe film op zich is natuurlijk, die best gezien mag worden.

Grandioze film weer van Wong. Wat een sfeervolle shots, wat een heerlijke soundtrack. De keus voor enkel instrumentale Westerse muziek klopt op één of andere manier als een bus. Wongs eerste samenwerking met Doyle trouwens, die meteen zijn stempel drukt op deze film. Jammer alleen van het matige beeld en geluid van de rip die ik zag. Nu alleen zijn debuut en Happy together nog, dan heb ik ze allemaal gezien.

Fantastische film, met (toen al) zeer herkenbare Wong/Doyle stijl. Het verhaal dat Wong hier presenteert behoort tot één van z'n beste. Sterker nog, het vertelsel is imo sterker dan de visuele stijl. Natuurlijk tovert Wong wederom de ene na andere schitterende shot en oogden z'n trackingshots hypnotiserend, met daarbij uiteraard geholpen door een magnifiek soundtrack. Zo Karakteristiek als Kar Wai het creëert is het gewoon genieten geblazen. Leslie Cheung's salsa-dans onder de muziek van Xavier Cugat bijvoorbeeld, dit soort scènes zijn toch gewoon om te smullen!

Meteen maar wat tegengeluid dan. Ik vind Days of Being Wild toch wel tot Kar Wai Wong's beste werk horen. Eigenlijk is het een combinatie van zijn stijl in de midden van de jaren '90 en het In the Mood For Love/2046-tijdperk. Maar vooral de negatieve aspecten van de eerstgenoemde periode zijn hier uitgefilterd. Days of Being Wild is vooral veel rustiger en gestileerd; de chaos uit een Happy Together is hier niet terug te vinden. Toch zitten er in de film van die prachtige, hartverscheurende momenten die ook die films geslaagd maken. Wat dacht je bijvoorbeeld van de scène dat hij met zijn rug van zijn adoptiemoeder wegloopt, zodat zij zijn gezicht nooit zal zien of de politieman die naast de lege telefooncel staat te wachten? Ook hier weet Kar Wai met een voice-over van een zinnetje of twee zoveel emotie los te weken.

Maar vooral atypisch van wat ik toch nu toe van Kar Wai gezien had, is de hoeveelheid tekst en dialoog. Die is hier veel meer aanwezig en dankzij de fantastische acteurs en de goede teksten werkt dat goed. Interessante karakters, stuk voor stuk en dat wordt nog eens ondersteund door de verhaalstructuur, die verschillende personages met elkaar in contact laat komen, ondanks dat ze aanvankelijk niet zoveel met elkaar van doen hebben.

Kortom, een aardige verrassing en dus weer een topfilm van Kar Wai Wong, die zich toch ook met zijn beste films laat meten. Fijn dat hij eindelijk in Nederland uit is op dvd!

Door Chungking Express was ik nogal bang voor Wai's vroegere werk maar die twijfel was ongegrond. De cinematografie van Doyle is hier wonderschoon, veel mooier dan later in Chungking Express. The Days of Being Wild deed me erg veel denken aan In the Mood for Love. Het heerlijke voortkabbelende tempo, de mooie cinematografie, een mooi vertaalde relatie tussen twee mensen.


Verhaalstructuur is ook erg bijzonder. Zoals Knisper al aangaf is het magistraal gedaan hoe verschillende personages elkaar ontmoeten zonder dat dat enige significantie heeft voor de relatie van die personages. Vooral erg genoten van de scenes met nachtwaker, die zijn steun verleent aan een verdwaald en fragiel meisje die gekrenkt is in de liefde en daar moeilijk afstand van kan doen.


Erg mooie Wai weer, zeker één van zijn mooiste. Echt in alles is het weer typisch Wai, wat hij later in zijn carriére nog eens dunnetjes over zou gaan doen. Snel maar eens zijn oeuvre helemaal kijken, en 2046 wil ik nog wel eens dunnetjes over doen.

Deze film moet het van mij toch vooral hebben van de mooie cinematografie en de bijzonder sfeervolle soundtrack die voor mij oh zo herkenbaar was en duidelijk aangaf dat het verhaal zich in de beginjaren zestig afspeelde net zoals de twee andere films uit Wong Kar-Wai's romantische trilogie; "In the Mood for Love" en "2046". Bij die scènes in de kletterende regen moest ik nogal denken aan die film "Snake of June" van Tsukamoto.

Ik vond "Days of Being Wild" wel iets minder dan "Chungking Express" waarvan ik het verhaal toch wel iets beter vond, hoewel de cinematografie in die film wel wat minder en eigenlijk heel anders was.

Wat sfeerschepping betreft vind ik Wong-Kar Wai toch wel een van de beste Aziatische regisseurs. Ik heb van hem nog geen slechte film gezien. Toch nog maar eens meer van het vroege werk bekijken van deze regisseur.

3,5*

Weer een sterke film van hem. Sterke beeldtaal, personages met diepgang en een aantal momenten die cinematische hoogtepunten vormen. Als geheel niet zo geniaal als in the Mood for Love, maar het is een film waarvan ik verwacht dat ie gaat groeien. 4 sterren.

Deze film is me zeer goed bevallen en heeft bevestigd dat ik de rest van de trilogie moet herzien. Dit is echt een prachtige film waarin Wong Kar-Wai volledig zijn eigen stem vindt. En Doyle vindt, ook erg van belang.

Fraai groenig licht. Sfeervol, gevoelig en psychologsch boeiend. Met soms een stuk ,(het deel met de politieagent die de verdrietige vriendin opvangt) , dat perfect in de film past maar los ervan al een briljante kortfilm had opgeleverd. Fantastische rollen waar vooral Leslie Cheungs hoofdrol opvalt. Een bepaald niet sympathiek karakter met een enorme aantrekkingskracht spelen is niet echt makkelijk, maar het werkt in deze film fantastisch.

4.0*

De oudste Wong Kar-Wai die ik tot nu toe heb gezien, en voor het grootste gedeelte is het weer alles waar ik de regisseur en met name cinematographer Doyle om waardeer. Erg erg sfeervol en de acteurs zijn allemaal geweldig. Soundtrack kent ook wat mooie fases, en visueel is het weer erg sterk.

Maar alles is net wat minder dan veel van zijn latere films vind ik toch. Visueel is het vooral fraai qua shots, maar camerawerk vond ik niet echt groots en de editing is toch later wel een veel sterker punt van Wong geworden. Ook de muziek deed me minder, en het verhaaltje en de relaties zijn niet zo ongelofelijk pakkend als ik had gehoopt.

Maar ook een iets mindere Wong is alsnog erg mooi, lekker en swingend. 3.5*

Lekkere film weer van Kar Wai Wong.

Ik lees nu pas voor het eerst dat deze film samen met 2046 en In the Mood for Love een officieuze trilogie vormt. Dat zijn ook de films waar ik eigenlijk gelijk aan moest denken toen ik deze film zag. Ten eerste vanwege de tijdsperiode, jaren zestig, waarin de film afspeelt. En ten tweede ook vanwege Maggie Cheung.

Het verhaal vond ik deze keer niet altijd even boeiend, maar het is vooral het prima acteerwerk en de mooie visuele stijl van Wong, die ervoor zorgen dat de film boeit. Die soort van groenachtige kleur, geeft de film een fijne sfeer. Daarnaast spelen vooral Maggie Cheung en Andy Lau erg sterk. Alleen de muziek had nog wat beter gekund, maar dat heeft Wong gelukkig in enkele van zijn latere films ook wel "opgepakt.".

3,5*

Fijn debuut van Wong Kar-Wai, maar voelde vooral aan als een vingeroefening voor wat later kwam, iets wat anderen ook al beweerden. Ik wist niet dat dit een trilogie vormde met In the Mood for Love en 2046. Ik wilde In the Mood for Love net een herziening geven (2046 nog niet gezien) en het is puur toeval dat ik deze eerder zie, maar wel fijn om dan een vergelijking te leggen binnenkort met die film.

Het is al een erg sfeervol filmpje en we zien Kar-Wai's stijl al in primitieve vorm terug, maar hij is hier nog wat verhalender dan hij bij zijn latere werk zal zijn, waarin hij meer gaat steunen op beelden om de emotie op te roepen, waar hier nog vaak dialogen de taak moeten volbrengen. Dat maakt The Days of Being Wild niet een slechte film verder, het is gewoon slechts zo dat het later beter gedaan is. Die scènes met Maggie Cheung en die politieagent zijn erg sterk bijvoorbeeld. Ook Leslie Cheung is weer eens zeer te genieten in een moeilijke rol. En met de sfeer zit het altijd wel goed bij Kar-Wai.
3,5*

Sfeervolle film over mensen, die met elkaar gemeen hebben dat ze afgewezen worden door degene naar wie ze op zoek zijn. Interessante verhaallijnen, waarvan twee van de drie worden afgesloten. De derde, centrale verhaallijn biedt met z’n mooie slotscène het opstapje naar het schitterende vervolg, dat pas tien jaar later zou komen.
Ik vind het achteraf jammer voor mezelf dat ik eerst de twee latere films gezien heb en nu pas deze opening van de trilogie, die op de keeper beschouwd weliswaar nog niet het hoge niveau haalt van In the mood for love en 2046, maar wel naar mijn smaak een stuk beter is dan de tussenliggende werken van Wong.
Fraai camera- en acteerwerk. Aangenaam verrast bovendien door het feit dat “Always in my heart” van Los Indios Tabajaras het Leitmotiv van de film is. Het lijkt eeuwen geleden dat ik deze uitvoering van dat prachtige nummer nog eens gehoord heb.

Eindelijk heb ik DOBW gezien. De eerste telg in de officieuze Mr. Chow trilogie. Zeker voor iemand die de beste man als avatar gebruikt verplichte kost. De film wist me positief te verassen. Het geheel kwam van tevoren een beetje soapy op me over (plot, posters e.d.), en eigenlijk hebben veel Wong Kar Wai films dat wel. Het zijn prachtig geschoten liefdesverhaaltjes. Toch valt er ook in een van de eerste films van deze man al genoeg te genieten. Niet in de laatste plaats dankzij de man achter de camera. Hier zien we al de aanloop naar de typische frivole stijl van Christopher Doyle. Een hele mooie vind ik die op de Fillippijnse straat waar de camera het stationsgebouw in zweeft, de trappen op en zo in een grote wachtruimte uitkomt waar Yuddy nochalant staat te poseren. Veel interessante cameraposities en het gebruik van spiegels en reflecties geven ook deze vroege WKW film al zijn signatuur. Toch was het allemaal wel net even wat minder als bijvoorbeeld Chungking Express. Om nog maar niet the spreken over In the mood...

Het verhaal had interessante elementen en er zitten een aantal heel genietbare scenes in, toch kwam met name de personage Luddy niet altijd goed aan bij mij. Meer gevoel had ik bij de scenes tussen Su en de politieagent. Dit was een typische WKW verhaallijn en de conclusie van de scene ("and then I became a sailor") deed me erg denken aan Chungking Express. Toch vond ik het verhaal over het geheel genomen wat de magertjes. In de latere films valt dat minder op door de visuele pracht, maar hier komt Wong er niet helemaal mee weg.

Toch een leuke film om eens te zien. Zeker geen tegenvaller en helpt ook zeker om een aantal personages uit 2046 beter te begrijpen.

Vond deze enigszins beter dan "I'm in the Mood for Love", maar op de sfeerscheppende, visuele aspecten na toch ook niet echt begeesterend.

Het is wennen, want Wong Kar-Wei vertelt een verhaal - en eigenlijk meer dan één - en het duurt wel even om er de rode draad te vinden die het geheel verklaart, namelijk een onbezonnen tijd die de echt toenadering tussen mensen heeft verhinderd.

Heel mooi is wel de gevoelige, romantische muziek op het tempo waarop de film voortdrijft.

Heb nu wel weer erg veel zin om 'Fa Yeung Nin Wa' weer te herzien, nadat ik gisteravond deze film van regisseur Kar Wai Wong heb mogen bewonderen. Zeer fijne film, met een heerlijke sfeer en intrigerende personages. De samenwerking met Christopher Doyle zorgt voor een mooi visueel geheel en de prent kent een aantal erg fijne hoogstandjes op cinematografisch vlak. Het openingsshot is direct erg mooi. De liefdesverhaaltjes zijn best interessant, vooral die met de agent vond ik mooi om te zien. Fijne film.

Fraaie film van Wong Kar-Wai, tot mn eigen verbazing pas de eerste film die ik van deze cineast zag. Mooi kleurgebruik, originele shots, sterk acteerwerk en stemmige soundtrack, ga snel wat meer werk van hem zien.

Het verhaal vond ik wel aardig maar niet opzienbarend. Minst vond ik de misdaad-aspecten, was niet heel geloofwaardig, en bovendien waren de spaarzame actiescenes matig gefilmd -gekunsteld, chaotisch- de mooie rustige shots waren een stuk beter genietbaar.

Tussen mij en Wong zal het nooit een heel gelukkig huwelijk worden. Het ziet er allemaal wel sfeervol uit en vooral al die regen die je constant hoort is enorm invoelbaar, net als de zomerhitte. Enkele losse scènes springen eruit met vooral het stukje met de politieman. Maar dat laatste is dan ook het enige stuk met emotionele impact. De rest is me te afstandelijk en zijn de personages mij te onbegrijpelijk. Het tempo is dan ook ineens te traag en echt interesseren doet de film me nergens. Dan duren zelfs 90 minuten vrij lang. 2,5*.