Attenberg (2010)

Gave poster.

De regisseur van Dogtooth is hier overigens ook bij betrokken. Groepje filmmakers die de Griekse cinema aardig op de kop aan het zetten is.

de trailer net gezien, lijkt me helemaal geweldig!

Rene Mioch en Tarantino vinden het blijkbaar een goede film: Tarantino stond staand hard te klappen en ik had een brok in mijn keel:Attenberg (film uit Griekenland. Ja daar hebben ze geld voor films)

Hehe, ik heb Mioch nog verteld dat ie hem moest gaan zien gisteren. .

-edit- oh staat trouwens ook in die link om 12:55

Zeer matig filmpje. Zou ook niet weten hoe je hier een brok in je keel van zou moeten krijgen.

1,5*

Concept belooft een hoop, het begin is goed, maar uiteindelijk is het allemaal veel van hetzelfde.

Soms vraag je je wel eens af of het niet nog gekker,bizar en lachwekkender kan maar dan blijkt er altijd wel weer een "baas boven baas te zijn". Nu had ik hier wel redelijke verwachtingen van gezien Dogtooth toch wel een van de grote verassingen van vorig jaar was voor mij, maar helaas bleef deze film een beetje hangen. Waar Dogtooth door dreef naar het absurdisme en komische miste ik dat toch wel op sommige momenten. Een waardige opvolger dat wel al blijft het origineel altijd beter.

Zo gek of bizar was het toch niet. Twee van die dames die een gek dansje doet kennen we al sinds de jaren 60 (Bande a part). Verder op de 'beesten op het bedspring' scene na niets geks gezien....

Bij deze film is een vergelijking met Dogtooth onvermijdelijk, uiteraard door de absurdistische stijl en gedeeltelijk zelfde makers, dus ik ga daar maar in mee.

Bij Dogtooth kwam het absurdisme, los van eventuele metaforische betekenissen, voort uit een soort "sociaal experiment" wat ontspoort. Hoewel ik die film bewonder om zijn stijl en het idee, vind ik dat de ontsporing behoorlijk ongeloofwaardig verloopt waardoor de film me uiteindelijk toch verliest; een interessant, waardevol maar mislukt experiment zeg maar.

Bij Attenberg is het absurdisme veel meer inherent aan de wereld van de film zelf. Bij de Q&A, waar de regisseuse eigenlijk alles bevestigde wat ik zelf ook uit de film had gehaald, vertelde ze: het is net alsof alle karakters een waarheidsserum hebben gekregen, ze kunnen alleen maar hun pure gedachtes uitdrukken, zonder franje, zonder omweg. Een duidelijk Britse invloed is hier onmiskenbaar. Als je het over absurdisme hebt kan je natuurlijk ook niet om Beckett en Monty Python heen, maar ook de poetische levens-visie van David Attenborough, een andere persoonlijke held van me, staat centraal. Eigenlijk is Attenberg in dat opzicht bijna een feature length versie van deze briljante Jiskefet sketch: http://www.youtube.com/watch?v=QMtaAbsatQw

Er valt nog veel meer te vertellen: want het is ook duidelijk een zeer persoonlijke film, de soundtrack keuzes zijn briljant naar mijn smaak (suicide en francoise hardy!) en er zit een speelsheid in die op een bepaalde manier erg gedurfd is (omdat het uitnodigd de film af te rekenen op kinderachtigheid terwijl er juist een behoorlijk volwassen onderlaag aanwezig is)
al met al snap en bewonder ik wat de film probeert te doen en heb ik dat eigenlijk niet eerder zo goed uitgewerkt, constant verassend en mooi gezien in film.

Inconsequent rariteitenkabinet met ontspoorde kunstzinnige pretenties.

Ach, ik houd wel van rariteitenkabinetten en wat de pretenties ook mogen zijn van de regisseuse, dat zal mij verder een worst wezen. Ik kon mij net zoals bij "Dogtooth" weer prima amuseren bij het kijken naar dit absurde filmpje van de Griekse cinema. Dat neemt niet weg dat ik "Dogtooth" wel een stuk beter vond omdat die film nog meer een verhaal had, hoe absurd dat verhaal ook was. Uit deze film valt moeilijk een verhaal te halen, of het zou een uitbeelding moeten zijn van de dans van de liefde (Marina) met de dood (Mourikis).

3,5*

Film net bekeken, niet veel soeps. Veel knip en plak werk, shots die veel terugkomen en niet juist gerangschikt zijn. Ik heb er alleen een cursus tongzoenen aan over gehouden in het begin. Erg ongelovig en kleuterig gedrag van de meiden.Ik weet niet wat de regisseur met zo een film wilt bereiken.

1.5je

Deze reactie slaat he-le-maal nergens op.

1) Als je enige kennis hebt over hoe een film in elkaar gezet wordt dan weet je dat alle films uit knipenplakwerk bestaan.

2) Terugkomende shots zijn juist awesome! Denk maar aan sketches als New Kids, Duts, Adje van Paul de Leeuw, etc. Ik zie niet wat daar mis mee is.

3) Niet juist gerangschikte shots? Wtf... I don't even.

4) Ooit gehoord van absurdisme?

5) Sure, jij snapt de film niet. Maar dat ligt aan jou en niet aan de film. Misschien moet je dan maar leker gewoon een film als Faster gaan kijken waar je niet bij na hoeft te denken.

Dit is gewoon mijn mening, vond het degelijk wel amateuristisch in elkaar gezet (buiten het acteerwerk dan). Het hele verhaal. Ik heb genoeg film kennis om mijn mening te plaatsen. Ik vond hem totaal niet excentriek! Dit wil niet zeggen dat ik deze film niet respecteer.

Oja en over dat knip en plakwerk, natuurlijk zijn er veel films die zo gemaakt worden. Maar deze films brengen vaak niet steeds dezelfde situatie in beeld.

(p.s. ik vind het ook niet geplaatst om mijn mening af te kraken. Tevens ben ik niet de enigste die een lage score geeft.)

Zover.

Bijzonder inspannende film met uiterst vermoeiende dialogen waar ik snel genoeg van kreeg. Het word je niet gemakkelijk gemaakt je met de hoofdpersonen te identificeren. De getoonde seksscènes zien er verkrampd uit en zijn op geen enkele wijze erotisch.

Idd uiteraard qua sfeer vrij gelijkaardig aan Kynodontas. Absurdistisch en tegendraads..

Wat vooral grappig is, is dat deze nieuwe filmmakers een compleet ander beeld van Griekenland geven dan wat ik er zelf van ken. het lijkt wel of ze een kunstmatige wereld weergeven. Wat hier in het plot staat: 'archetypische industriestad aan zee' herken ik ook helemaal niet.

True, soms gaat het wat te ver met de merkwaardige uitspraken en handelingen, maar het heeft ontegenzeggelijk wel iets bijzonders.

Als je dit als kritiekpunt inbrengt heb je er niet veel van begrepen. De hoofdpersoon heeft een nogal een probleem met (sexuele) intimiteit, dat moet je toch zijn opgevallen? Daar draait bijna de hele film om. Die ingenieur vraagt hij bij één van die scènes nota bene een paar keer of ze alsjeblieft eens wat minder kan praten.

Tof trouwens om de muziek van Suicide eens in een film te horen. Wel grappig dat ze in de film nogal twee uitersten hebben gekozen voor de soundtrack: de superlieflijke Francoise Hardy en de extreem verdorven muziek van Suicide.

dan moet je zeker ook Sombre gaan zien

Bedankt voor de tip

Bijna Dogtooth 2 inderdaad, maar wel met wat andere accenten. Vond deze wel wat minder.

Minder absurd vooral, ook minder grappig. De setting en het script was daarvoor veel minder sterk. Het is een beetje een film die met wat meer humor beter had gewerkt. Nu zaten er zo nu en dan wel wat grappige momenten in, maar echt gelachen heb ik niet. Die varianten op The Ministry of Silly Walks waren bijvoorbeeld aardig, maar qua uitwerking konden ze echt wel beter en leuker.

Slecht is het zeker niet, en die troosteloosheid komt wederom goed aan, maar zo leuk vond ik hem helaas niet. 2.5*

troosteloosheid is eigenlijk ook helemaal niet zo leuk

Ik bewonder filmmakers die het aandurven buiten de geijkte paden te treden. Tsangari doet dit zeker en dat levert een bijzondere film op.

Niet alle ideetjes en vondsten vond ik even geslaagd en de film bloedde tegen het einde iets dood door de focus alleen nog op de verhaallijn met de vader houden, voor emotie is er geen ruimte. Toch is Attenberg een prima film die alleen al door haar originaliteit een groter publiek verdient.

Bijzonder stukje film die het eerste uur moet hebben van een paar humoristische en absurde sketches aan elkaar geplakt, en die je gek genoeg in het laatste half uur als iets moois en vertrouwelijk ziet wanneer de film een andere twist maakt. Ik vond eerder altijd de abrupte montage vernieuwend, maar hier stoorde me het af en toe, de film had het prima gedaan als er wat meer duidelijke en mooiere overgangen in zaten in plaats van de opstandige kant tegenover de wereld. Daarvoor hebben we Marina. De reden waarom ik deze film keek is omdat Dogtooth goed had aangeslagen, en inderdaad. Net zoals velen hier vermelden is het inderdaad een soort gelijke film. Alleen beide films hebben wel een hele andere sfeer. Waar Dogtooth je probeert te laten nadenken over het machtsmisbruik van de maatschappij vond ik deze film niet veel diepgaand. Het ging naar mijn idee over Marina die op haar manier de wereld verkent, met een ontroerende familie gebeurtenis. Attenberg weet me meer te raken als film, en Dogtooth was meer bizar. In ieder geval een leuke film die me gek genoeg niet wist te storen, met leuke sketches, absurde acties en grappige nietszeggende dialogen heb ik me kostelijk vermaakt, en daarnaast ontroerde het einde me ook nog (een beetje). 3,5 ster

Deze draait nu overal omdat het van de makers van Dogtooth is, zo werkt dat nu eenmaal, dat is vermoedelijk ook de reden dat hij überhaupt goedgekeurd is. Attenberg probeert zo nadrukkelijk absurdistisch en arthouse te zijn, dat het me doet denken aan een schilder die niks kan en daarom verf op het doek smijt om abstracte kunst te maken in de stijl van Jackson Pollock. Waardeloos en een belediging voor de kijker.

Ben nu erg benieuwd naar Dogtooth waar iedereen het hier over heeft.

Als ie net zo goed is als deze ben ik blij.

Vond dit echt een klein meesterwerk. Ik ben werkelijk allergisch voor meisjes, die 'een beetje gek doen', zoals je vaak in die Amerikaanse indies ziet. Van dit meisje kan ik het hebben.

Prima rol van vader Spyros. Film is totaal onspeent van ieder vals sentiment of onechtheid.

Heel bijzonder.

Op de ene scene na, waar vader en dochter over het industriestadje uitkijken, is het matig.

De vader -een postmoderne architect- weent om de teloorgang van Dionysische architectuur in het Griekse straatbeeld en haar vervanging door Apollinische, pragmatische uniformiteit.

Luistert naar muziek van Suicide?

Suicide van Alan Vega, weet iemand dat?

Ik dacht van wel.

ATTENBERG / Soundtrack | Facebook

Mooi.

En grotendeels onbegrepen, als ik de reacties zo even doorlees. Voor mij gaat de film over eenzaamheid en isolatie. Dat geeft Marina de ruimte om onbekommerd te spelen als een kind. Met het ministry of silly walks heeft dat niet zo heel veel van doen, het gaat er veel meer om dat de meiden zichzelf kunnen zijn, ongestoord gek doen alsof er geen andere mensen meekijken. En het is ook waarom Marina naar dingen op zoek gaat die in een gewonere omgeving vanzelf lijken te spreken - maar natuurlijk nooit echt zijn. Vooral haar ontluiken en verkennen van haar seksualiteit tegenover het omgaan met de dood van haar vader - heel gewoon loopt dat niet, maar zo vreemd is dat eigenlijk niet.

Mooi naturel gespeeld, vooral door Ariane Labed, Marina dus. De locaties zijn ook prachtig, de desolate betonnen stad waar het verhaal zich afspeelt past perfect bij de wat kille sfeer van het verhaal. De betonnen stad die bedacht is door haar vader...

Wel een film waar je voor open staan moet, en voor in de stemming moet zijn.

Griekenland is nogal in het nieuws. Nu is dat politiek en politiek is vaak nogal schmmig, reelen & dealen, achterkamers, vriendendiensten, compromissen, woord&daad etc etc. Maar toch.

De situatie in Griekenland, de reacties, de afspraken, de toezeggingen. Hoe dat allemaal zo ontstaan is en loopt, dat moet toch iets met volksaard te maken hebben ?? Volksaard, folklore, cultuur, rituelen, gebruiken, normen en waarden. Moet ik daar iets van weten om dingen te begrijpen (zo ik ze al wíl begrijpen - laten we het 'begrip opbrengen voor' noemen). Door je te verdiepen in achtergronden en cultuur wil het wel eens zo zijn dat je dingen doorgrondt of op zijn minst iets 'snapt' of voelt - het 'iets' teweeg brengt. De titel -weet ik nu- heeft een dierlijke associatie, heeft het daar iets mee van doen? Nog verder terug dan traditie, naar instinct en overleven??

Ken ik Griekenland? Ik ken oude Grieken. En in de cinema ken ik nieuwe Grieken.

En ik snap er voor de derde keer op rij geen barst van.

Ik lees dit. dat is natuurlijk een open deur, maar mede daardoor een waarheid als een koe. Blijft discussie over subjectief en objectief. Hoe ben ik hierin gegaan? Een rustige donderdag ochtend, maar wel met die andere nieuwe Grieken in het hokje 'traumatisch' in mijn filmgeheugen. Bla-bla. Ik laat het er verder maar bij zitten.

O ja, wat ik ook wel opvallend vind... Vaak blijken iconische beelden uit een film -hier de tongzoenende dames- de slotscène, hier heb je dat tenminste meteen gehad. Ook weer opvallend tegendraads. Over iconische beelden gesproken... De poster blijf ik fraai vinden. De 'problemen' van de films zitten meer in de dialoog dan in het beeld. Verstilde beelden van cultuurlandschap, woestheid en leegte, licht en donker. Daarvoor hebben ze wel gevoel. Althans een gevoel dat door mij kan worden begrepen.

Maar de omgangsvormen, fysiek en in taal. Ik weet het niet. Het doet me allemaal nog het meest denken aan Catherine Breillat en haar opvattingen hierover (in haar cinema en interviews) of het dierlijke van Ulrich Seidl. Vervelend en vermoeiend.