Attenberg (2010)

Als je uit deze film Griekse cultuur of volksaard wil gaan destilleren kom je wel érg bedrogen uit vrees ik...

In het straatje van Dogtooth en Alpeis, maar subtieler dan de eerste en minder wrang dan de laatste. Plottechnisch een coming-of-age-drama, maar de gebeurtenissen die normaal gesproken met veel drama gebracht worden - ontluikende sexualiteit, het op-eigen-benen-komen-te-staan (hier abrupt door het sterven van de vader)- geheel emotieloos afgewikkeld worden. Dat betreft zowel het spel als de droge stijl van de film zelf. Een principe dat in zekere zin ook in Dogtooth en Alpeis wordt gevolgt. Voor mij werkt het goed, het lijkt de film heel onvoorspelbaar te maken, misschien omdat je normaal gesproken juist uit de emoties kan aflezen wat je moet voelen en waar de film je mee naar toe wil nemen. Hier is meer plaatst voor projectie, waardoor -dat viel vooral bij Dogtooth op- mensen de film volkomen verschillend beleven. Voor de een zijn het zware drama's, voor de andere zwarte komedies. Ik neig meer tot het laatste, maar natuurlijk is het een beetje van allebei.

Mooie en bijzondere film. We zien een jonge vrouw en haar terminale vader. De relatie met haar beste vriendin. En haar werk als chauffeur voor een groot bedrijf, waar ze gasten rondrijdt. De sfeer van de film spreekt me erg aan. Mooie en kunstzinnige scenes, beelden en dialogen. De silly walks van de twee vriendinnen zijn erg mooi. En ook de titel van de film is goed gekozen.

Jammer dat de beschrijving van de film hier zo uitgebreid en gedetailleerd is. Gelukkig had ik die niet vlak voor de film gelezen, want de film en de beelden zijn sterk genoeg en laten ook een hoop ruimte voor je eigen denkbeelden. Geen film voor een groot publiek, maar ik heb er van genoten.

Ongelooflijk de lage waarderingen die deze film haalt...een prachtige universele tragikomedie waar ik me in ieder geval flink mee kan identificeren.

Geen "Dogtooth"daar hebben we anderhalf uur mee in een lachstuip gelegen, maar wel genoeg grimlachjes die ook buiten Griekenland bekend zouden moeten voorkomen.

De vader van Marina sterft aan kanker en Marina´s enige kennis van de buitenwereld en het echte leven is gebaseerd op de muziek van Suicide, Francoise Hardy en de documentaires van Sir Richard Attenborough en haar iets wereldwijzere vriendin....I can relate to that.

Wat teleurstellend. Mist dikwijls de absurditeit van Dogtooth, evenals het scherpe/villeine van Alpeis. Wat resteert is een nogal inerte film, die ondanks een - zoals steeds - sterke Labed nergens echt indruk weet te maken. Zowel inhoudelijk als audiovisueel niet.

Toch wel een paar treetjes lager dan een Lanthimos, mijns inziens. Op basis hiervan ebt mijn interesse in Chevalier ook acuut wat weg. Kleine 2*.

Niet slecht, wat mij betreft. Attenberg is een aparte, beetje gekke, film. Het is kunstzinnig en eigen. Ik vond het soms een beetje kinderachtig, maar als ik naar het geheel kijk moet ik zeggen dat ik het wel een vermakelijke film vind die ik zeker kan waarderen. Ik kan me voorstellen dat dit genre niet iedereen ligt, maar als je van onalledaagse art house films houdt, is het een aanrader. Fijne muziek ook. Vooral "Tous les garcons et les filles" blijft mij bij, het lied dat Marina en Bella meezingen als ze buiten lopen. Mooie scène. Bij nader inzien maak ik van mijn 3* 3,5*.

Uitermate moeizame en vermoeiende film over een jonge vrouw, die met de dood van haar vader in zicht van lieverlee toch wel een poging wil wagen om eindelijk volwassen te worden. Enig hoogtepunt: de avondwandeling op de muziek van Françoise Hardy’s “Tous les garçons et les filles”, want dat is nu eenmaal een mooie chanson.

Tijdens de les tongzoenen in de openingsscène kreeg ik al een donderbruin vermoeden dat het niks zou worden. Te kitscherig naar mijn smaak. Ariane Labed heeft mooiere films gemaakt.

Wat is dat toch met die Griekse regisseurs en hun bijzondere en ietwat absurdistische manier van film maken ?

ook dit is weer zo'n eigenzinnige, nihilistische en toch ook wel interessante productie, waarin tegen vrij troosteloze decors als ziekenhuizen, industrieterreinen en lelijke uniforme nieuwbouwwijken zich het sombere relaas ontspint van 'n alleenstaande vader en zijn enige dochter.

Ook deze film vereist wel 'n bepaalde instelling en ontvankelijkheid van de kijker, omdat je de film met hetzelfde gemak saai en ongeinspireerd zou kunnen noemen.

Moest me zelf ook door de eerste 20 minuten heenbijten, maar dat geduld werd uiteindelijk wel beloond.

Het is hier dan ook niet zozeer het verhaal wat interessant is , maar meer de manier waarop het in beeld wordt gebracht, plus de dialogen tussen de hoofdpersonen die zich kenmerken door een ontwapenende eerlijkheid , maar tevens de acceptatie van elkaars karakters, eigenaardigheden en zwakheden.

De beelden van de Silly Walks 2.0 van de twee vriendinnen zijn zowel amusant als aandoenlijk.

Lijkt inderdaad op de vroege films van de grootste regisseur die de Griekse wave van omstreeks 2010 voortbracht. Yorgos Lanthimos, maar dan eigenlijk alleen op Kinetta en Dogtooth. Maar ook Godard en Věra Chytilová zijn invloeden. De overeenkomst tussen al die namen is dat ze me allemaal regelmatig niet helemaal liggen. En dat doet deze film ook niet. Al is er ook genoeg boeiends te zien en is het toch ook eigen en anders. Attenberg is minder vrijblijvend dan Kinetta, drijft minder op een dun idee als Dogtooth, is gevoeliger dan Godard vaak is en lang niet zo surrealistsch als Věra Chytilová.

In de eerste plaats is dit een onromantische komedie. Maar meer van de grimmige glimlachjes dan van het hardop lachen. Voor mij is het centrale thema hoe je omgaat met verwachtingspatronen van de maatschappij die tegen wat je voelt ingaan. Wat moet je met gewoontes en rituelen die niks voor je betekenen. De film is op zijn best als hij het meest beeldend is. Zoals de Tous Les Garcons et les Filles scene of het beeld van de bovenstaande poster. De interactie tussen personages werkt minder goed voor me (vader, vriendin en bedpartner). Interessant genoeg om nog eens wat van Tsangirai te zien, maar met getemperde verwachtingen.