Attenberg (2010)

Ach, ik houd wel van rariteitenkabinetten en wat de pretenties ook mogen zijn van de regisseuse, dat zal mij verder een worst wezen. Ik kon mij net zoals bij "Dogtooth" weer prima amuseren bij het kijken naar dit absurde filmpje van de Griekse cinema. Dat neemt niet weg dat ik "Dogtooth" wel een stuk beter vond omdat die film nog meer een verhaal had, hoe absurd dat verhaal ook was. Uit deze film valt moeilijk een verhaal te halen, of het zou een uitbeelding moeten zijn van de dans van de liefde (Marina) met de dood (Mourikis).

3,5*

Idd uiteraard qua sfeer vrij gelijkaardig aan Kynodontas. Absurdistisch en tegendraads..

Wat vooral grappig is, is dat deze nieuwe filmmakers een compleet ander beeld van Griekenland geven dan wat ik er zelf van ken. het lijkt wel of ze een kunstmatige wereld weergeven. Wat hier in het plot staat: 'archetypische industriestad aan zee' herken ik ook helemaal niet.

True, soms gaat het wat te ver met de merkwaardige uitspraken en handelingen, maar het heeft ontegenzeggelijk wel iets bijzonders.

Bijna Dogtooth 2 inderdaad, maar wel met wat andere accenten. Vond deze wel wat minder.

Minder absurd vooral, ook minder grappig. De setting en het script was daarvoor veel minder sterk. Het is een beetje een film die met wat meer humor beter had gewerkt. Nu zaten er zo nu en dan wel wat grappige momenten in, maar echt gelachen heb ik niet. Die varianten op The Ministry of Silly Walks waren bijvoorbeeld aardig, maar qua uitwerking konden ze echt wel beter en leuker.

Slecht is het zeker niet, en die troosteloosheid komt wederom goed aan, maar zo leuk vond ik hem helaas niet. 2.5*

Bijzonder stukje film die het eerste uur moet hebben van een paar humoristische en absurde sketches aan elkaar geplakt, en die je gek genoeg in het laatste half uur als iets moois en vertrouwelijk ziet wanneer de film een andere twist maakt. Ik vond eerder altijd de abrupte montage vernieuwend, maar hier stoorde me het af en toe, de film had het prima gedaan als er wat meer duidelijke en mooiere overgangen in zaten in plaats van de opstandige kant tegenover de wereld. Daarvoor hebben we Marina. De reden waarom ik deze film keek is omdat Dogtooth goed had aangeslagen, en inderdaad. Net zoals velen hier vermelden is het inderdaad een soort gelijke film. Alleen beide films hebben wel een hele andere sfeer. Waar Dogtooth je probeert te laten nadenken over het machtsmisbruik van de maatschappij vond ik deze film niet veel diepgaand. Het ging naar mijn idee over Marina die op haar manier de wereld verkent, met een ontroerende familie gebeurtenis. Attenberg weet me meer te raken als film, en Dogtooth was meer bizar. In ieder geval een leuke film die me gek genoeg niet wist te storen, met leuke sketches, absurde acties en grappige nietszeggende dialogen heb ik me kostelijk vermaakt, en daarnaast ontroerde het einde me ook nog (een beetje). 3,5 ster

Mooi.

En grotendeels onbegrepen, als ik de reacties zo even doorlees. Voor mij gaat de film over eenzaamheid en isolatie. Dat geeft Marina de ruimte om onbekommerd te spelen als een kind. Met het ministry of silly walks heeft dat niet zo heel veel van doen, het gaat er veel meer om dat de meiden zichzelf kunnen zijn, ongestoord gek doen alsof er geen andere mensen meekijken. En het is ook waarom Marina naar dingen op zoek gaat die in een gewonere omgeving vanzelf lijken te spreken - maar natuurlijk nooit echt zijn. Vooral haar ontluiken en verkennen van haar seksualiteit tegenover het omgaan met de dood van haar vader - heel gewoon loopt dat niet, maar zo vreemd is dat eigenlijk niet.

Mooi naturel gespeeld, vooral door Ariane Labed, Marina dus. De locaties zijn ook prachtig, de desolate betonnen stad waar het verhaal zich afspeelt past perfect bij de wat kille sfeer van het verhaal. De betonnen stad die bedacht is door haar vader...

Wel een film waar je voor open staan moet, en voor in de stemming moet zijn.

In het straatje van Dogtooth en Alpeis, maar subtieler dan de eerste en minder wrang dan de laatste. Plottechnisch een coming-of-age-drama, maar de gebeurtenissen die normaal gesproken met veel drama gebracht worden - ontluikende sexualiteit, het op-eigen-benen-komen-te-staan (hier abrupt door het sterven van de vader)- geheel emotieloos afgewikkeld worden. Dat betreft zowel het spel als de droge stijl van de film zelf. Een principe dat in zekere zin ook in Dogtooth en Alpeis wordt gevolgt. Voor mij werkt het goed, het lijkt de film heel onvoorspelbaar te maken, misschien omdat je normaal gesproken juist uit de emoties kan aflezen wat je moet voelen en waar de film je mee naar toe wil nemen. Hier is meer plaatst voor projectie, waardoor -dat viel vooral bij Dogtooth op- mensen de film volkomen verschillend beleven. Voor de een zijn het zware drama's, voor de andere zwarte komedies. Ik neig meer tot het laatste, maar natuurlijk is het een beetje van allebei.

Ongelooflijk de lage waarderingen die deze film haalt...een prachtige universele tragikomedie waar ik me in ieder geval flink mee kan identificeren.

Geen "Dogtooth"daar hebben we anderhalf uur mee in een lachstuip gelegen, maar wel genoeg grimlachjes die ook buiten Griekenland bekend zouden moeten voorkomen.

De vader van Marina sterft aan kanker en Marina´s enige kennis van de buitenwereld en het echte leven is gebaseerd op de muziek van Suicide, Francoise Hardy en de documentaires van Sir Richard Attenborough en haar iets wereldwijzere vriendin....I can relate to that.

Wat teleurstellend. Mist dikwijls de absurditeit van Dogtooth, evenals het scherpe/villeine van Alpeis. Wat resteert is een nogal inerte film, die ondanks een - zoals steeds - sterke Labed nergens echt indruk weet te maken. Zowel inhoudelijk als audiovisueel niet.

Toch wel een paar treetjes lager dan een Lanthimos, mijns inziens. Op basis hiervan ebt mijn interesse in Chevalier ook acuut wat weg. Kleine 2*.

Niet slecht, wat mij betreft. Attenberg is een aparte, beetje gekke, film. Het is kunstzinnig en eigen. Ik vond het soms een beetje kinderachtig, maar als ik naar het geheel kijk moet ik zeggen dat ik het wel een vermakelijke film vind die ik zeker kan waarderen. Ik kan me voorstellen dat dit genre niet iedereen ligt, maar als je van onalledaagse art house films houdt, is het een aanrader. Fijne muziek ook. Vooral "Tous les garcons et les filles" blijft mij bij, het lied dat Marina en Bella meezingen als ze buiten lopen. Mooie scène. Bij nader inzien maak ik van mijn 3* 3,5*.

Uitermate moeizame en vermoeiende film over een jonge vrouw, die met de dood van haar vader in zicht van lieverlee toch wel een poging wil wagen om eindelijk volwassen te worden. Enig hoogtepunt: de avondwandeling op de muziek van Françoise Hardy’s “Tous les garçons et les filles”, want dat is nu eenmaal een mooie chanson.

Tijdens de les tongzoenen in de openingsscène kreeg ik al een donderbruin vermoeden dat het niks zou worden. Te kitscherig naar mijn smaak. Ariane Labed heeft mooiere films gemaakt.

Lijkt inderdaad op de vroege films van de grootste regisseur die de Griekse wave van omstreeks 2010 voortbracht. Yorgos Lanthimos, maar dan eigenlijk alleen op Kinetta en Dogtooth. Maar ook Godard en Věra Chytilová zijn invloeden. De overeenkomst tussen al die namen is dat ze me allemaal regelmatig niet helemaal liggen. En dat doet deze film ook niet. Al is er ook genoeg boeiends te zien en is het toch ook eigen en anders. Attenberg is minder vrijblijvend dan Kinetta, drijft minder op een dun idee als Dogtooth, is gevoeliger dan Godard vaak is en lang niet zo surrealistsch als Věra Chytilová.

In de eerste plaats is dit een onromantische komedie. Maar meer van de grimmige glimlachjes dan van het hardop lachen. Voor mij is het centrale thema hoe je omgaat met verwachtingspatronen van de maatschappij die tegen wat je voelt ingaan. Wat moet je met gewoontes en rituelen die niks voor je betekenen. De film is op zijn best als hij het meest beeldend is. Zoals de Tous Les Garcons et les Filles scene of het beeld van de bovenstaande poster. De interactie tussen personages werkt minder goed voor me (vader, vriendin en bedpartner). Interessant genoeg om nog eens wat van Tsangirai te zien, maar met getemperde verwachtingen.