Via Margutta (1960)

- edit : okiedokie !

Enfin, een van de laatste films van veteraan Camerini die ook wel erg oldschool aandoet, als je bedenkt dat intellectuelen al druk bezig waren met de NV en de intrige geknipt zou moeten zijn voor een NV jeugdfilm.

Maar neen, dit is eigenlijk een anti-NV film par excellence die een soort POV cinema papa geeft op die mallige jongmensen en ze ironisch of zelfs sarcastisch portretteert, een beetje kleinburgerlijk is het wel. Die jongmensen zijn i.c. bijna dertigers uit de demi monde/ bohème van de via margutta, mensen die weten dat ze eigenlijk al gesjeesd zijn maar het niet durven toegeven.

Zo treffen we o.a. Lualdi aan die het al jaren probeert te maken als actrice en het doet met prulschilder Blain, die zonder dattie het weet als enige afnemer de ouwe galerienicht Pippo heeft, Furneaux die wil doorbreken als zangeres, een Amerikaanse beeldhouwer en ex-choreograaf, nog een prulschilder die zijn werkjes toeschrijft aan zijn bonne om mee te liften op blijkbaar weer een naieve kunst hype enz. De enige die het lijkt te hebben begrepen is Franco Fabrizi, een cynicus die de bohème inruilt voor een ouwe, rijke moffin

Speelt in een tijd waar de drugscultus al in volle opkomst was en zelfs in dorpje Amsterdam de pleiners de genietingen van de cannabis ondergingen en Franse dichters citeerden die ter plaatse misschien pas 5 jaar uit de mode waren , maar daar is hier geen spoor van te bekennen: de personages nemen af en toe een wijntje en lijken geen clou te hebben van wat er in de avantgarde wereldwijd allemaal speelde. Nogmaals: dit is cinema papa, en de helden hadden net zo goed beginnende verpleegsters of boekhouders kunnen zijn.

Camerini is vooral gekend als regisseur van komedies en houdt het licht, al valt er hier en daar een dode. Het slot is ironisch en daarin zien wij kort ook even een piepjonge Corrado Pani opdraven.

De fotografie werd verzorgd door de gekende Barboni, de score door de nog gekendere Piccioni.