Take This Waltz (2011)

Het laatste halfuur maakt alles goed, verandert de hele film van klassiek naar verfrissend. Hoewel ik geen band had met de personages per se, blijft het een atypische en aangrijpende film, die verschroeiend eindigt. Zeker niet het alledaags filmpje dat ik had verwacht, maar ook zeker niet baanbrekend.

3.5*

Heerlijke verfrissende film met een uitstekende cast en vooral natuurlijk Michelle Williams, een van mijn favoriete actrices. Leuk romantisch verhaaltje. Aan de naaktscènes was duidelijk te zien dat dit geen preuts Hollywood product was, wel een filmpje duidelijk gemaakt door een vrouw. Sarah Polley die in de film The Sweet Hereafter van Atom Egoyan haar debuut als actrice maakte mag van mij met films maken doorgaan. In tijden waarin je doodgegooid wordt met crisisnieuws en politiek geouwehoer zijn dit soort feel-good filmpjes voor mij zeer welkom. Ook in visueel opzicht vond ik dit filmpje zeer de moeite waard. De eindscène - Michelle Williams in de draaimolen - was om van te smullen. Ook de soundtrack mocht er zijn. Mooi nummer trouwens dat "Video Killed the Radio-star" van The Buggles.

4,0*

Een goede drama/komedie film...

Mooi verhaal...

Af en toe humor...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Michelle Williams speelt goed...

Super groot beeld en uitstekend HD kwaliteit...

Uitstekend achtergrond muziek....

Eentje was er een stukje geknipt (soort overgeslagen),

was er een foutje filmpje...

Deze film heeft duidelijk een bepaald sfeertje, waar je van houdt of juist niet. Ik eerder juist niet. Het begin, grofweg het eerste uur, is allemaal vervelend gezapig. De omgang van Margot met haar man, haar moeilijkdoenerij met Daniel , het is allemaal nogal ergelijk en traag, en de interacties tussen de personages zijn vaag en lastig te plaatsen.

Een hoop scenes die gevoelig en veelzeggend willen zijn maar die dikwijls te lang duren, en voor mij een hoog 'jaja, schiet toch op'-gehalte krijgen.

Een echte sfeerfilm dus, want de noodzaak om van dit flinterdunne verhaaltje een film te maken ontgaat me. Het plot valt in een zin te omschrijven.

De afwikkeling van het verhaal, het laatste kwartier is erg apart. Alsof de makers niet meer wisten wat ze er nog mee aanmoesten.

Komedie heb ik er overigens nauwelijks tot niet in kunnen ontdekken, dus waarom dat bij de omschrijving staat is me een raadsel.

Postieve puntjes; het kleur- en lichtgebruik is mooi, en zorgt ervoor dat de hele speelduur prettig is om naar te kijken. En een aantal mooi geschoten scenes, hoewel ze voor mij wat te lang gingen duren toch niet slecht gedaan.

2,5*

Vrijwel plotloze film over een driehoeksverhouding, die het vooral moet hebben van sfeer en akteerwerk. Dat laatste is bijzonder goed gelukt, want de drie hoofdrolspelers zijn voortreffelijk. De film heeft eerlijke en zinnige dingen te zeggen over relaties en kiest zeer zeker niet voor de makkelijke weg. Vooral het personage van Michelle Williams is niet altijd sympathiek en moeilijk te doorgronden. Verwacht geen tranentrekker, daar is de film te intelligent en subtiel voor.

Film over verborgens gevoelens en liefde die anderhalf uur de spanning er in weet te houden , het komt allemaal samen met het verscheurde gevoel, de pijn, verdriet en de schade....

Gewoon een mooie niet allerdaagse film. De cast is geweldig met uitschieters de mooie Luke Kirby en Michelle Williams.

Wat een saaie bedoening! Michelle Williams lijkt wel patent te krijgen op het spelen van chagrijnige, ongelukkige en moeilijk uitdrukbare, zwijgzame typetjes. Er gebeurde weinig, De dialogen waren zeldzaam en de scènes kabbelden maar voort. Betrapte mezelf erop dat ik vaak zat te kijken van: ja, nu weten we het wel, move on. De humor is ver te zoeken en de schattige, gevoelige scènes worden - zoals gezegd - te lang uitgerekt waardoor ze zelfs gaan irriteren. Ik ben absoluut geen fan van zoetsappige rom-coms, maar dit is weer het andere uiterste. Met moeite uitgekeken in de hoop op een waardig einde, maar ook dat bleef achterwege. Als je van langzame, zwijgzame scènes houdt en een film met veel potentie, maar waarin weinig gebeurt is dit een aanrader. Anders acuut overslaan.

Waarom deze film mede betiteld staat als een komedie is me een groot raadsel want dit is niet meer en minder dan een Romantiek/Drama met de nadruk op het laatste. Hoewel de cast het best goed deed (met name dan Michelle Williams en Luke Kirby) vond ik het maar een saaie en trage bedoeling waarin eigenlijk weinig gebeurt. Het verhaal vond ik ook niet pakkend en aangrijpend genoeg om erin gezogen te worden. Visueel en muzikaal was deze film wel aardig en er zitten ook wel een paar aardige scenes in maar voor een bijna twee uur durende film vond ik het allemaal te langdradig.

Witte wolken.

Regisseuse Sarah Polly heeft met Take This Waltz een enigszins eigenzinnig werkje gemaakt. Dit alternatieve romantische drama kent een onderliggend komisch laagje, maar het is vooral verdriet wat komt bovendrijven wanneer een vrouw verliefd wordt op een ander. Want ondanks dat er gegrinnikt en gezwijmeld kan worden, is dit niet feelgood zoals vaker wordt voorgeschoteld.

En daarin zit hem juist de kracht. Want hoe vreemd de figuren in deze arthouse-aanpak van een romcom ook zijn, het is af en toe tijd voor een iets realistischer invalshoek. En dus voelt een en ander een stuk minder zoetsappig aan, terwijl het dat bij tijd en wijle natuurlijk wel gewoon is. Alleen dan op een iets meer verfrissende wijze. Roze wolken worden namelijk altijd weer wit.

Goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Tegenvaller.

Vooral het eerste uur is beschamend belabberd. De personages zijn op z'n zachts gezegd niet-alledaags en de meeste scènes zijn om het schaamrood op de wangen te krijgen: zelden zo'n doelloze puberhumor in een drama gezien.
Met het ingaan van het tweede gedeelte neemt drama de overhand en wordt alles plots stukken beter. Eindelijk worden de personages (vooral Margo) menselijk, met als gevolg dat de sleutelscènes ook stukken innemender worden.
Het einde is een beetje raar wanneer we Margo en haar minnaar plots in twee trio's zien voorbijkomen, iets wat volledig uit de lucht komt gevallen.

Michelle Williams was voor mij de reden om deze film te kijken, maar zij zet niet bepaald haar beste prestatie neer. Na topprestaties in Blue Valentine en My Week With Marilyn is het opeens terug Dawson's Creek-niveau.
Luke Kirby vind ik ook niet al te best. Seth Rogen is degelijk, maar lijkt met de rem op te acteren.

En dát komt door het bij momenten ontzettend zwak geschreven script. Hoofdpersonage Margo is een klein kind en ongeveer 20 à 25 minuten worden opgevuld met dialogen over beenhaar scheren, verkrachtingspraat en seksfantasietjes die ik op m'n 12e ook wel kon neerpennen.
Visueel is het niettemin een stuk beter. De film voelt best kleinschalig aan en is mede daarom relatief leuk kijken, ondanks de te lange speelduur.

2

Hoewel dit echt absoluut niet mijn type film is (beetje te quirky en gemaakt liefdesdrama) was het filmisch toch wel boeiend met een aantal prachtig gemaakte scenes en originele vondsten die het de moeite waard hielden alert te blijven.

Ook nog gedacht dat het tamelijk irritante Video Killed the Radio Star nog zo goed een mooie scene kon begeleiden.

p.s. Seth Rogen leek me niet echt de ideale acteur voor deze rol..

Take this Waltz is een vreemde film, die eigenlijk vooral op het zweverige audiovisueel leunt en daar ook behoorlijk in slaagt. Het kleurencontrast is erg mooi, het gebruik van de muziek is zoals kos al zegt ook bijzonder mooi en weet dankzij deze elementen toch regelmatig te scoren.

Hoe anders is het script. Polley weet totaal geen raad hiermee en het is echt een rommeltje. Ik heb nou ook totaal geen idee wat Polley nou wilt zeggen met deze film. Het is erg raar allemaal en op het einde ontspoort het helemaal, met rare beelden/handelingen tot gevolg. Zoals nergens op slaande trio's, vanwaar opeens deze experimentele handelingen?
Ook lijkt Williams in haar nieuwe leven niet helemaal gelukkig, maar voordat je voor jezelf de tijd hebt om alles uit te vogelen is de film ook alweer voorbij. Zodoende heb je eigenlijk naar een behoorlijk lege film zitten kijken die toch bijna twee uur duurt. Een prestatie op zich!

2,5*

Michelle Williams is sinds haar gespartel in de tienerserie Dawson's Creek als actrice sterk gegroeid, maar desondanks valt de kwaliteit van de films waarin zij meespeelt nog al eens tegen. Dat geldt ook voor deze film over een voortdurend haperende driehoeksverhouding. Het acteerwerk van Seth Rogen en Bruno Kirby is ook niet bepaald om over naar te schrijven. Eigenlijk speelt Sarah Silverman in een klein bijrolletje nog het leukste personage.

Al met al een film, die -net als de relatie van Williams met haar overbuurman- maar niet op gang wil komen.

Uitstekende film waarin een gelukkig getrouwde vrouw een andere leuk man ontmoet. Wat met gemak een standaard romcom had kunnen worden is een mooi invoelbaar drama geworden waarin de innerlijke strijd van het hoofdpersonage sterk overkomt. Niet in de laatste plaats door de prachtige rol van Michelle Williams die voor een paar ontroerende momenten weet te zorgen. Ook Seth Rogen komt verrassend uit de hoek hier. Een kleine 4.0 sterren.

Audiovisueel geinig gedaan maar het verhaal is een niemendalletje. Twintigers die wat uitgekeken raken op hun relatie die vele jaren duurt. Tja, dat is wel heel gewoontjes.

De acteurs krijgen zo nu en dan gevatte teksten voorgeschoteld, maar aardig wat scenes vind ik ronduit vervelend. Zoals de typische stelletjeshumor tussen Margot en Lou die alleen grappig is voor het stelletje in kwestie. Realistisch, dat wel. De grappigste scene vind ik die in het zwembad met de instructeur.

Michelle Williams kan me meestal wel bekoren en ook hier is ze best aandoenlijk. Seth Rogen echter vind ik een miscast.

Vlees noch vis, kip komt nog het dichtst in de buurt.

Romantische drama-komedie met behoorlijke en aanvaardbare karaktertekening.

'k Vind die gasten allemaal uitstekend acteren. Alleen Michelle Williams (overtuigende act) kende ik, maar die Kirby vooral vind ik prima in zijn rol.

Een cliché-situatie eigenlijk maar toch wel origineel en zeker met gevoel benaderd.

Ook dit is "unbearable lightness of being" maar dan met de nodige pijn...en spijt.

Knappe relatiefilm.

Goed camerawerk en fotografie en songs.

Deze eens geprobeerd en het was niet mis, maar ook niet echt pakkend. De cast deed het eigenlijk niet slecht, al was het verhaal niet zo waw.

Er zat wel één grappige scène in, nl in het zwembad, maar voor de rest vond 'k het niet zo bijzonder.

Beetje vis noch vlees.

Best aardig wat betreft camerawerk en kleurgebruik: veel warme kleuren die vaak een gevoel van nostalgie en melancholie weergeven. Ook qua performances geen kwaad woord over zowel Williams als Rogen, al speelt Williams wel een verschrikkelijk irritant persoontje. Verhaal is voor het merendeel van de speeltijd kleinschalig maar prima, maar gaat uit de bocht wanneer Margot uiteindelijk haar man verlaat. Dat gedeelte van de film staat haaks op alles wat ervoor gebeurde op het gebied van tempo en sfeer. Beetje jammer. Want tot op dat moment vond ik het verhaal over een jonggehuwd koppel dat stilaan uit elkaar groeit best aardig.

Ik onthou voornamelijk uitstekende acteerprestaties en een mooie cinematografie.

Ik vond deze film wat tegenvallen. Het is eerder gedaan en ook beter. Er zitten desondanks ook wel grappige momenten en het is niet heel vervelend om naar te kijken, maar de film blijft totaal niet bij. Ook wordt er nogal tam gereageerd op bepaalde gebeurtenissen in de film. Bijvoorbeeld als bekend is bij Seth Rogen dat Michelle Williams vreemd gaat is hij er heel erg gelaten onder. Geen moment van boosheid, ik zie alleen berusting. Het voelt alsof deze film vreemd verheerlijkt, en dat staat me een beetje tegen.

Film is leuk voor een keertje, maar wel eentje om snel te vergeten. Wel een mooi nummer van Leonard Cohen, btw.

“Life has a gap in it... It just does. You don't go crazy trying to fill it.”

Sfeervolle film van Sarah Polley. ‘Het gras is altijd groener aan de overkant’, zo leert Margot (Williams) op harde en confronterende wijze. De lange sequentie tegen het einde van de film, waarin we zien hoe Margot en Daniel (Kirby) elkaar leren kennen en de geschiedenis zich herhaald, is een fantastische regiekeuze van Polley. Seth Rogen laat zien meer te kunnen dan een schijtlollig personage spelen, en ook SIlverman is sterk. Het verhaal is best voorspelbaar, maar ik denk dat iedereen zich wel zal herkennen in de situaties waarin de personages zich bevinden.

Williams en Rogen zijn perfect als een ogenschijnlijk gelukkig getrouwd echtpaar in dit intelligent geschreven romantische drama over Margot [Michelle Williams] die tijdens een trip naar Louisburg bevriend raakt met Daniel [Luke Kirby] die bij toeval haar nieuwe overbuurman blijkt te zijn. Daniel beschikt over eigenschappen die haar echtgenoot Lou [Seth Rogen] ontbeert. Daardoor gaat ze zich onvermijdelijk meer storen aan Lous tekortkomingen en voelt ze zich steeds sterker aangetrokken tot Daniel. Er is een fantastische scène waarin Margot op speelse wijze een belangrijk telefoongesprek van Lou met een uitgever (hij heeft een kookboek met kipgerechten geschreven) verstoort. Het schetst de diepe vriendschap die ten grondslag ligt aan hun huwelijk. Een schitterende rol voor Williams, maar Rogen is de openbaring in een zeldzame rol waarmee hij op overtuigende wijze de kwetsbare en emotionele kant toont van het aangename, jolige type waar hij om bekend staat. Daniel is vrij kleurloos, maar dat is juist de bedoeling en desondanks begrijp je waarom Margot zich toch tot hem aangetrokken voelt.