Wir Sind die Nacht (2010)

Gelikte vampierfilm, onderhoudend maar duidelijk een geval van stijl boven inhoud. Qua plot wordt er veel 'geleend' van allerlei genregenoten; vooral Near Dark wordt behoorlijk geplunderd. Regisseur Gansel weet hoe hij mooie plaatjes moet schieten, maar zijn videoclip-achtige stijl resulteert in een leeg en oppervlakkig spektakelstuk.

Duitse vampierenfilm over feestende vampiermeiden, een matig en oppervlakkig verhaal met wat achtervolgingen, mooie chicks maar weinig inhoud. Redelijke special effects. Net geen voldoende.

Kleine verrassing!

Ja, dit wist me wel te enthousiasmeren. Inhoudelijk is het helaas niet meer dan een matig en doorsnee vampierfilmpje, maar de verpakking is fijn! Stijlvol geschoten, sterke soundtrack en degelijk acteerwerk. Daarmee springt dit filmpje met kop en schouders boven zijn gemiddelde genregenoot uit...

Zonde dat er niet meer aandacht aan het script is besteed. Met een goed verhaal had ik dit een echte topper gevonden! Zonder blijft het bij een erg vermakelijke waarschijnlijk maar weinig memorabele kijkervaring. Je kunt het vergelijken met iets lekkers dat je niet mag proeven maar wel mag bekijken, of iets lekkers dat je wel mag proeven maar toch minder smaakt dan je had verwacht áls je het proeft.

Desalniettemin een mager zeventje. 7/10*

Na het ijzersterke Die Welle, verkiest Dennis Gansel om een vampierenfilm te maken, waar ie me ook gewoonweg opnieuw erg mee verraste. Ik verbaas me echt over het lage gemiddelde hier. Wir Sind Die Nacht klopt en werkt gewoon aan alle kanten en kan van mij zeker in het rijtje thuis van Let The Right One In. Het is gewoon weer bewezen: Het eeuwenoude vampierenthema word nooit oud, saai of vervelend.... en hoe dat kan? Dat heb je als schrijver of regisseur zelf in de hand...

We maken kennis met Lena, een bijdehante zakkenrolster die de politie altijd net weer een stapje voor is. Voor de rest hangt ze maar een beetje rond in Berlijn en is inmiddels al bekend geworden bij een van de agenten genaamd Tom, die zich toch wel een beetje aangetrokken voelt tot haar. Later die avond besluit ze haar slag te gaan slaan in een nachtclub, wat ook meteen het begin is van een hele andere nacht voor haar (en een ander leven). Tijdens haar bezoek stuit ze op de mysterieuze Louise (behoorlijk sterk neergezet door Nina Hoss), eerst lijkt het nog wel een aangename kennismaking maar toch begint Lena zich steeds minder op der gemak te voelen bij haar. En inderdaad, voor ze het weet word ze gebeten in haar nek, krijgt ze de volgende ochtend last van rare symptomen (die symptomen kennen we ondertussen wel), Tijd om maar eens terug te keren naar die club en naar die Louise om eens eventjes verhaal te halen. Terug in de club maken we meteen kennis met de rest van Louises handlangers: Het huppelkutje Nora die behoorlijk irritant en kleuterachtig overkomt, en de zwijgzame maar stoere Charlotte, haar vond ik nog wel het coolste van allemaal, op alle fronten. En ja... of Lena het nou wil of niet, ze is gewoon een vampier geworden en hoort nu bij de club.

En vanaf dat ogenblik begint de film ook met het moment beter te worden, wanneer Lena het vampier zijn best wel leuk begint te vinden. In plaats van op rooftocht te gaan maken ze meer gebruik van het nachtleven van Berlijn. Ondertussen is Tom (waar Lena eerder al kennis mee heeft gemaakt) samen met zijn team druk bezig met de moordzaak in dat pooiershuis, waar de vampiers even huisgehouden hebben, maar uiteraard niet op de camerabeelden zichtbaar zijn. Zo komt hij heel langzamerhand achter dat er wel eens een bekende hierbij betrokken is wat dan inene weer zorgt voor een buitengewone romance tussen Tom en Lena, waarbij Tom heel langzaam achter haar waarheid komt en wat ook zeker niet goedgekeurd word door Louise. De collega van Tom genaamd Lummer vond ik zo nu en dan nog wel de show stelen met zijn subtiliteit. Ja, de film gaat echt alle kanten op, het verhaallijn zit toch nog erg goed in elkaar met echt een hele aaneenschakeling aan memorabele vondsten: Bv met die sigaret uitdoven op je oog, die scene in dat pooiershuis of met die 2 guards in dat tropische zwemparadijs en natuurlijk het feit dat er alleen maar vrouwelijke vampiers zijn op de wereld en de mannelijke vampiers te snel stierven omdat ze te dom en lomp waren, vond ik ook een heerlijke sarcastische emanciperende knipoog. En daarnaast word er ook vrij uitgebreid aandacht besteed aan het bijzondere verleden van Louise en Charlotte. Ook die scene met dat Charlotte haar dochter voor het eerst sinds 1923 op de sterfbed ziet is wel heel bizar. Uiteraard word Charlotte niet oud en had haar dochter wel haar overgroot-moeder kunnen wezen. Wel een erg ontroerende scene overigens.

Hebben we nog meer? Veel meer! De film word flink gekruid met behoorlijk veel gelikte en flitsende shots, de indrukwekkende skyline van Berlijn (vooral als het daglicht aanbreekt is die op zijn mooist) en verder nog regelmatig overgoten met een behoorlijk strakke soundtrack, waar ik weer een paar fraaie nummertjes uitgevist heb. Ook is er nog ruimte voor een paar vette stoere actiescene's (vooral de manier hoe Charlotte dat hele SWAT team uitschakelt is magistraal), ook min of meer romantiek of hoe je het wilt noemen tussen Tom en Lena, genoeg humor, maar ook op psychologisch gebied word er nog een hoop aandacht besteed waarbij dit toch dan weer op een een of andere manier meer dan alleen maar een vampierenfilm is. En bij sommige scene's krijg je wel even een brok in je keel, zoals dat gedeelte dat Charlotte haar eigen laat wegvagen door de zon omdat ze zopas haar dochter is kwijtgeraakt en eigenlijk al nooit zo'n lachebekje was geweest..

Wat dit betreft is het Gansel zeker gelukt met deze stoere, sexy vampierenfilm en ik ben gewoon meer dan verrast en de film zit nog steeds in me hoofd en ik kom gewoon woorden te kort over deze film. Er zit gewoon zoveel in en gaat, zoals net gezegd gewoonweg alle kanten op en het einde is ook zo mooi en bijzonder. Laat ik dit maar gewoon omschrijven als een pareltje dat gewoon van allerlei indrukken op je maakt en de soundtrack maakt het ook nog sterker. En dan dacht ik van te voren dat dit maar "slechts een vampierenfilm" was. Deze zal ook wel over het hoofd blijven gezien worden want iedereen wil toch liever voor die slappe zeik-Twilight gaan. Hele bijzondere kijkervaring, maar dat zou ook wel komen omdat deze regisseur oorspronkelijk ook van de arthouse is. Mensen, flikker die Twilight nou maar es lekker opzij en kijk deze (of Let the Right One In) Het bewijst ook gewoon weer dat je niet altijd bij Hollywood hoeft te zoeken om een goede film te kijken. Erg raar ook dat deze nog steeds niet in Nederland is uitgebracht.

4,5* (maar neigt naar een 5)

Ik heb het eens even op een rijtje gezet, en sinterklaas heeft gelijk. De dames zijn niet zo oud eigenlijk. Even teruggerekend naar het jaartal van de film - ik negeer dan maar even dat de opnames natuurlijk eerder waren:

Karoline Herfurth 1984 (26)

Nina Hoss 1975 (35)

Jennifer Ulrich 1984 (26)

Anna Fischer 1986 (24)

Heel erg is het natuurlijk niet, en het zal vooral het rimpeltje van Nina Hoss zijn geweest waar ik deze flauwe observatie door in m'n hoofd kreeg. De meeste vampierenfilms worden toch denk ik wel bevolkt door volstrekt rimpelvrije dames - dat hoort wel wat bij het genre denk ik. En dan heb ik het natuurlijk niet over Twilight.

Wir Sind die Nacht is een snelle stijlvolle maar lichtgewicht film met een script wat zich het beste laat omschrijven als; “been there, done that” De film combineert Duitse Krimi met Tony Scotts The Hunger en een vleugje The Devil Wears Prada en maakt het tot onschuldig entertainment. De film kijkt wel heel lekker weg maar het verhaal wordt nergens echt diep of zinvol. De vampieren Louise Nora en Charlotte brengen hun tijd door met dansen, shoppen, eten en rond rijden in snelle auto's. Ze leven een leven van luxe en decadentie en voeden zich zonder spijt. In dat universum van de vampirella's bestaan er geen mannelijk vampieren. De reden wordt verklaart in de film. Deze vrouwelijke vampieren zijn verder traditioneel van aard: ze werpen geen reflectie, kunnen overdag niet naar buiten en bijten mensen om zich te voeden. Lena wordt de vierde vampier en als zij is getransformeerd, gaat de film langzaam maar onverbiddelijk over in een sentimenteel liefdesverhaaltje. Wat in de “Twilight” serie niet zal misstaan. Deze films niet gezien dus misschien moet één van hen ook kiezen tussen geliefde. Van de vampieren vond ik Charlotte (Jennifer Ulrich) de leukste niet alleen leuk om naar de kijken maar zij kreeg ook de meeste achtergrond. De film ziet er verder goed uit en het acteerwerk is ook erg goed. Het is dan ook jammer van het voorspelbare script en de afwezigheid van wat meer pit (er is bijna geen bloed)