Geschlecht in Fesseln - Die Sexualnot der Gefangenen (1928)

In deze bescheiden doch sterke drama film van Wilhelm (William) Dieterle, waar hij zelf ook de hoofdrol in speelt, gaat het om seksuele frustratie en ontwenning. Het uit elkaar groeien, door zoals de titel al doet vermoeden een gevangenisstraf.

Dieterle is samen met de bekoorlijke actrice Mary Johnson een koppel. In een uit de hand gelopen handgemeen om zijn vrouw te beschermen dood Dieterle een persoon en beland in de gevangenis, voor drie jaar. Drie jaar zonder zijn geliefde.

Vanaf het punt dat Dieterle in de cel beland, richt de film zich op de (opkomende) seksuele frustratie, niet alleen van Dieterle maar ook van zijn mede gevangenen. Dit uit zich in de film onder andere door het maken van kleine vrouwelijke beeldjes van allerhande materialen, het vechten om een binnengesmokkelde zakdoek van een geliefde en het tekenen van een vrouwenportret op de muur.

Er is een kleine homo erotische ondertoon in de film, deze komt met komst van een nieuwe jonge celgenoot die valt op Dieterle. Maar het blijft bij hints.

Geschlecht in Fesseln is een aanklacht tegen het te weinig zien van in dit geval iemand van het vrouwelijke geslacht in bepaalde omstandigheden, in deze omstandigheid van het gevangen zitten.

De schaarse momenten dat de vrouw haar echtgenote kan zien in de drie jaar worden steeds pijnlijker, waar is de echte liefde? De liefde van voor de straf. De vrouw heeft een korte affaire met iemand gehad, om de seksuele / psychische drang naar haar man te temperen. Dieterle is ook niet geheel gevrijwaard van drang en ‘lust’. Is zo een relatie dan nog te redden? Dit wordt pijnlijk duidelijk als Dieterle vrijkomt en ze weer herenigd en tegelijk met elkaar geconfronteerd worden, alle twee met een smet. Ze biechten het in pijnlijke momenten in de film op. Wat daar op volgt, is de conclusie om nooit meer van elkaar gescheiden te raken in een wereld waar je geen echte greep hebt het op zulke situaties. De film eindigt met de dood van het koppel, noem het de gezochte eeuwige en onvoorwaardelijke liefde.

Dieterle brengt het drama niet mals, de cinematografie versterkt deze nog eens door goede close up’s en trucage om de psychologische waanzin kracht bij te zetten. Er zijn geen grote acteurs namen terug te vinden in de film, op Dieterle na. Geen onvervalst sentiment wat geforceerd wordt gespeeld, maar overtuigende en begrijpelijke drama.

Ik was onder de indruk.

4.5*

Geen laf filmpje voor die tijd... Dieterle zou later ook nog o.a. The Hunchback of Notre Dame (1939) maken. Was ook genietbaar. Jammer dat Walkure's stem weg is, dan was het gemiddelde beduidend hoger geweest hier.

3,5*