The Bridges at Toko-Ri (1954)

Simpele, sobere, sterke oorlogsfilm, waarin de comic relief van Mickey Rooney tot een zeer acceptabel minimum beperkt blijft en de romantiek met Grace Kelly zeer functioneel wordt gehouden. De afwezigheid van muziek gedurende het grootste gedeelte van de film is zeer effectief, en het emotionele hoogtepunt ligt vlak na het uur, wanneer William Holden kijkt naar de film die Charles McGraw vanuit zijn vliegtuig heeft gemaakt van de luchtafweer bij de bruggen uit de titel: angst, ongeloof, weerzin - in de medium-close-ups kun je het bijna van Holdens gezicht af schrápen.

Aardig detail: toen de producers deze rol aan Holden (toen een grote ster) aanboden accepteerde hij die op één voorwaarde: geen happy end, de piloot moest gedood worden, net als in de oorspronkelijke roman van James Michener. Kennelijk voorzag het script in het overleven van zijn personage. (Bob Thomas, Golden boy - the untold story of William Holden 95-7)

Tegenvaller zeg. Begint wel aardig maar leidt nergens toe. Grace Kellys rol is hopeloos en van Mickey Rooney ben ik al helemaal geen fan.

All I want to do is take their picture but look how mad they get

The Bridges at Toko-Ri was de enige film van Grace Kelly die ik nog moest zien, televisieseries dus niet meegerekend. Een tijd geleden eens op puur geluk tegen gekomen op een rommelmarkt maar weggezet bij de rest van haar oeuvre en uiteindelijk vergeten dat ik dit nog had liggen. Gisteravond viel mijn oog hier terug op en ineens maar eens opgezet.

De verwachtingen waren al wel niet al te hoog gespannen doordat ik al vaker had gehoord dat The Bridges at Toko-Ri beschouwd werd als een niet zo interessant oorlogsvehikel. Halverwege de film moest ik dit beamen want op narratief gebied is de film nogal slepend. Gedurende anderhalf uur wordt er op gehamerd hoe levensgevaarlijk die bruggen eigenlijk wel zijn en wanneer puntje bij paaltje komt, is de klus in nog geen 5 minuten geklaard. Ik moet daarbij ook wel zeggen dat ik de verkeerde verwachtingen rond het personage van Brubaker had geschept aan de hand van de plotomschrijving van de DVD. Deze heeft het over een oorlogsmoede veteraan uit de Tweede Wereldoorlog die zijn gezin moet achterlaten om opnieuw te gaan vechten maar die ook zijn vliegtuig vanaf een door golven overspoeld dek kan sturen, doelen opzoekt boven onbekend Koreaans terrein en daarna terugkeert naar iets wat lijkt op een vlekje in de zee. Met deze beschrijving verwachtte ik in ieder geval een ander soort type van man. Ik had het ook allemaal net iets meer epischer verwacht maar de film kabbelt wat voort tot de laatste 5 minuten. Vanaf dan wordt het opeens een stuk interessanter met Brubaker die crasht maar wat ik erg kon waarderen is het feit dat zowel Brubaker als Forney en Nestor het niet overleven. Ik had gedacht dat de film een nogal patriottisch getint einde ging hebben waar de Amerikaanse held de vloer aanveegt met de Koreanen maar ik werd aangenaam verrast.

Voor Grace Kelly moet je het hier niet doen. Ik begrijp eerlijk gezegd ook niet waarom ze voor deze rol heeft gekozen want met onder andere High Noon, Rear Window en Dial M For Murder had ze toch wel een serieuze klasse getoond. Als Nancy Brubaker komt ze amper voor in het plot en weet ze alleen maar te schitteren in de scène met de admiraal en in het zwembad. Nagenoeg de enige twee scènes waar ze in zit. De hoofdrol is weggelegd voor William Holden, die in hetzelfde jaar nog eens met Kelly zou spelen in The Country Girl. Het is een rol die hem in ieder geval goed afgaat en zeker het moment waar hij de opgenomen beelden van de CAG ziet is hij voortreffelijk. Mickey Rooney ken ik voornamelijk als ex-man van Ava Gardner maar hier is hij toch niet echt op zijn plaats. De humor is van een bedenkelijk niveau en de vechtscènes zien er niet uit.

Ik hoopte op iets beter om Kelly's carrière mee af te sluiten. Haar rol is hier enorm beperkt maar de chemie met Holden is gelukkig wel aanwezig. Qua plot is dit echter niet zo'n interessant geheel en de rol van Rooney vloekt met de ietwat donkere sfeer die voor de rest door de film hangt.

Kleine 3* met een halfje extra voor het einde

De titel kende ik al heel lang, omdat het boek waar de film op gebaseerd is bij mijn vader in de boekenkast stond. Nooit aan toegekomen om het te lezen, en waar het ondertussen terecht gekomen is, geen idee.

Maar, de film. Op zich een aardig tijdsbeeld, maar daar zijn er wel meer van. Leuk om Grace Kelly en Mickey Rooney te zien, ook dat wel. Buiten dat vond ik het nogal langdradig, en wat weinig spannend buiten de scenes waar het geheel dan om draait. Voor zover ik even in de gauwigheid meen te zien wel behoorlijk accuraat, hoe het met de schepen en de vliegtuigen gaat - dat is op zich wel weer een pluspunt, want dat is nogal eens anders. Verder wel een beetje erg obscuur, als je niet heel erg fan van de acteurs bent of geinteresseerd bent in het onderwerp heeft de film eigenlijk niet bijzonder veel te brengen.

Tja doordat men kon rekenen op de medewerking van de Amerikaanse marine zien de vliegdekschepen met authentieke jagers en de procedures er realistisch uit! Helaas is de feitelijk aanval op de bruggen bij Toko Ri echter pas te vinden in de climax. Driekwart van de film beslaat de gebeurtenissen omtrent de bemanning aan de wal. Harry Brubaker die tijd doorbrengt met zijn vrouw, gespeeld door Grace Kelly, en kinderen of het wel en wee van helikopterpiloot Mike Forney (dwaze, eendimensionale rol van Mickey Rooney) Het probleem wat ik had met deze film was dat het meer over de personages wil gaan dan over de oorlog, maar diezelfde personages zijn nu niet echt interessant genoeg. Een oorlogsfilm die dus eigenlijk ten onder gaat aan zijn eigen ambitieuze pretenties. Daarnaast zijn er verbazingwekkend aantal scenes met vliegtuigen die opstijgen en of landen (of het juist niet kunnen landen) Het verhaal stelt helaas te weinig voor en als compensaties zijn er alleen aan het einde een paar spectaculaire opnames in de lucht, die boeiend zijn.

Ik had de film vooral opgezet vanwege Grace Kelly die in hetzelfde jaar 1954 niet alleen deze film maakte, maar ook 2 Hitchcockfilms (Rear Window en Dial M for Murder), het minder bekende Green Fire en The Country Girl waar ze een Oscar voor zou winnen. Maar Kelly komt niet veel voor in The Bridges of Toko-Ri. De film is vooral een voorloper van Top Gun met in de hoofdrol William Holden.

De film heeft niet veel verhaal (net als Top Gun trouwens). Er gaat veel aandacht naar de vliegtuigen die volgens mij anno 1954 veel indruk zullen gemaakt hebben. De film won dan ook een Oscar voor beste special effects. Maar meer heeft de film niet te bieden. Het is een wat standaard oorlogsfilm, zonder echt oorlog te voeren. Op zich geen slechte film, maar verder weinig te bieden. En voor Kelly moet je de film niet echt zien.