Okan no Yomeiri (2010)

Mijn eerste Mipo (ik zie dat haar films hier op de site ineens meer gezien worden dankzij Camera Japan). Mooie combinatie tussen Japanse kabbelcinema en redelijk heftige dramatische ontwikkelingen. Dat tweede zag ik in het begin helemaal niet aankomen, dus ergens viel het wat rauw op m'n dak. Maar Mipo wet er toch een typisch Japans filmpje van te maken door knusheid telkens weer op de voorgrond te plaatsen. Prettige kijkervaring dus, en benieuwd naar haar andere werk.

Staat nog steeds klaar, was alweer vergeten dat dit een film van Oh was. Da's het nadeel wanneer ik sommige films wat laat "rijpen", na een tijdje vergeet ik meestal waarom ik de film eigenlijk wou zien

Oef.

Vond dit een stevige tegenvaller. Nu wist ik al wel dat The Light Shines Only There een stuk rauwer was qua drama dan de eerdere Oh films, maar dit is het type film dat ik ondertussen wat beu ben geworden.

Wel een interessante double bill met Otoko no Issho gisteren. Ook hier een relatie tussen een ouder en jonger iemand (al is het ditmaal een oudere vrouw en jongere man). Maar waar Hiroki er een mooi, natuurlijk dramatje van maakt komt het drama hier vanuit een derde persoon. Dochterlief is het namelijk niet eens met de relatie en het eerste uur wordt gespendeerd aan een hoop gejank en pruillipjes.

Maar de genadeslag komt in het tweede deel, wanneer blijkt dat mama lief dodelijk ziek is. Een plottwist die in elk Japans drama van de laatste vijf jaar blijkt te zitten en weer voor een hoop goedkoop en makkelijk sentiment weet te zorgen. Ben het echt wat moe geworden, vandaar de lagere score.

Acteerwerk is verder oké, visueel is het degelijk en ook de soundtrack is aardig, maar ik hou meer van ofwel subtieler, ofwel rauwer drama. Deze plottwist is echt tot treurens toe herhaald de laatste paar jaar en ik hoef hem de volgende 10 jaar ook niet meer te zien.

2.0*