Ôritsu Uchûgun Oneamisu no Tsubasa (1987)

Een sci-fi, die net als 2001 en Solaris meer gericht is op het menselijk gedrag dan op de werkelijke techniek.

Net als de bovengenoemde films neemt het dan ook rustig zijn tijd om het verhaal op te bouwen.

Wel weer een herziening waard.

Schitterend geanimeerde film die ook nog eens perfect de tegenstrijdigheid van de lancering van de raket weer weet te geven. Prachtig hoe de raket opstijgt, met al die deeltjes die naar beneden dwarrelen. Tegelijkertijd werkt het drama element in de film goed omdat Shiro `s overpeinzingen luchtig gevisualiseerd worden in de vorm van scenes waarin hij in aanwezigheid van mensen die hem aan het hart gaan twijfelt aan de zingeving van zijn missie. Shiro en de vrouw waar hij wel eens bij op bezoek komt zitten duidelijk op een andere golflengte qua gedachten en gevoelens, echter het blijft mooi om hun perikelen te volgen. Ondanks alles, genieten ze wel van de aandacht die ze beiden van elkaar krijgen. Mooi moment ook als het kleine meisje eindelijk ontdooit.

De muzikale ondersteuning deint mee met het drukke stadsleven en voelt soms ritmisch aan, bv. als er wat experimenten uitgevoerd moeten worden. En er gebeurt genoeg, al zijn sommige zijlijnen wat ver gezocht. Zo begreep ik niet waarom Shiro en een vriend van hem plots achterna gezeten werden. Alhoewel het waarschijnlijk een inkoppertje is om de vijand hiervan te betichtten. Ik vond het wel een vermakelijke scene, al vond ik het zweverige in deze film aansprekender. De loomheid van Shiro werd bij vlagen uitstekend gevisualiseerd. Qua animatie bevat de film ook genoeg moois en is het de film echt niet aan te zien dat hij al volwassen is. Jong van geest. Dikke 4*

Vermoeiende film.

De Oogjes werden er erg zwaar van, nogal saai en niet boeiend verhaal. Het moralistische toontje was ook behoorlijk ergerlijk. Door de man als niet religieus karakter neer te zetten (uiteraard trekt hij later bij..), denkt de film weg te kunnen komen met al het gezanik van mevrouw. Dat kind was trouwens ook behoorlijk vervelend. De animatie vertoont een paar scheurtjes, maar grotendeels ziet het er wel redelijk uit.

1.5*

Heerlijke anime-klassieker. Vandaag na jaren herzien.

Was altijd in mijn hoofd blijven hangen als een soort Kuifje

"Raket Naar De Maan" variant.

Verhaal bleek daar toch wel enigszins van af te wijken. Animaties zijn erg mooi gedaan. Hou er wel rekening mee dat dit nog echt getekend was ipv volledig uit de computer. Iets statischer animatie dan wat we nu van Studio Ghibli gewend zijn bijvoorbeeld.

Doet er niks aan af dat de animaties wel van schitterend niveau zijn.

Het einde van de film laat zich hoogstens vergelijken met het luisteren naar The Orb's Adventures Beyond The Ultraworld.

Na eerst enkele juweeltjes van kortfilms gezien te hebben, is deze film een passend slotakkoord van een paar fijne paar anime-dagen.

De film begint met een schitterende rode lucht, een voorbode van de visuele pracht die verder komt. De muziek vond ik niet helemaal geweldig, maar was op z''n minst erg opmerkelijk, hetgeen ik als positief ervaar. De film heeft z'n langdradige momenten en zet vooral in op sfeer, wat een moedige keuze is. Toch had het naar mijn smaak iets compacter gemogen. Hing daarom een hele tijd op 4*, maar het einde - met name de voorbereiding op lancering, de lancering zelf en de daaropvolgende kaleidoscopische beelden die de vooruitgang van de mensheid uitbeelden - tilt de boel toch naar 4,5*.

Bijzonder fraaie anime-klassieker. Het verhaaltje is op zich nog niet zo heel boeiend, maar het gaat vooral om het magische sfeertje. Het doet denken aan hoe mensen de eerste maanlanding beleefd moeten hebben, of tenminste wat ik me daar dan bij voorstel. Enorm gedetailleerd qua animaties ook, en de soundtrack vond ik ook erg bijzonder. Al met al ietsje te langdradig bij vlagen, maar verder erg mooi. 4*

Ik ben deze film verder zonder enige voorkennis ingegaan, behalve dat mensen er enthousiast over schijnen te zijn. Wings Of Honneamise (geen idee waar de titel op gebaseerd is, dit kwam niet duidelijk over in de waarschijnlijk erg slechte subs) is een zeer dromerige film met een lollige en ontspannen opbouw, om halverwege grimmig en serieuzer te worden. De personages zelf zijn niet bijster goed uitgewerkt, maar de animaties en het verhaal zelf zijn zeer de moeite waard. Grappig om te zien dat de regisseur zich verder vooral heeft bezig gehouden met magic-girl schlock als Mahoromatik, ik had graag meer van dit soort films gezien.

Ik ben wel licht verward over de '16' rating die op mijn Nederlandse uitgave staat, aangezien er in de film op een scene waarin de hoofdpersoon een terrorist neersteekt na voor mijn gevoel niets ernstigs te zien was. Heb ik te maken met een versie waar scenes uit geknipt zijn? Niet dat ik het gevoel heb dat de film per se beter zou worden met meer bloed/naakt/geweld, maar het blijft vreemd.

Verder bij vlagen lekker droog waar het nodig is, helemaal het circus rondom een ruimteleger waar eigenlijk niemand tot halverwege de film ene klap om geeft en de training (en pakjes) die hierbij komen kijken zijn zeer vermakelijk. Als de film net na de helft omslaat in een dreigende oorlogssituatie wordt de sfeer allemaal wat zwaarmoediger, maar dit levert dan wel meteen een paar weergaloze scenes op als de ontsteking en de montage van beelden terwijl Shiro de Aarde verlaat. Misschien een licht deprimerend einde (want ik ga er maar even vanuit dat hij niet levend terug komt), maar wel een gepaste.

Vreemde maar zeer mooie film die ik lang niet iedereen zou aanraden, vanwege het feit dat het actiegehalte daarvoor (gelukkig) te laag ligt. Mensen die meer genieten van subtielere animatie, zouden deze film zeker moeten zien!

Tijdje geleden ook weer herzien.

Blijft een fenomenale film dit. Ondertussen al aardig wat jaartjes oud, maar de geweldige architectuur en het uitbundige detail zorgen ervoor dat deze film daar amper onde te leiden heeft. Aan de animatie en tekenstijl valt de leeftijd wel af te leiden, maar het blijft nog steeds genieten.

Ook de soundtrack en de geweldige dub van Shiro hebben daarin hun aandeel. Samen zorgt het voor een héérlijk zweverig sfeertje wat de film makkelijk weet te dragen. Wat het wat minder toegankelijk maakt is het lome dat in de film zit, gekoppeld aan een gebrek van een sterke rode draad. Deze film heeft meer interesse in het scheppen van een wereld dan het vertellen van een echt verhaal, wat meestal niet zo goed valt bij het gros van de filmliefhebbers.

Blijft gewoon 2 uur lang genieten. Mensen met een voorliefde voor animatie mogen deze film eigenlijk niet passeren. Ouder dan Akira, Totoro en Grave ot Fireflies, maar je zou het er niet aan afzien, een échte klassieker die jammer genoeg die status nog niet kunnen verwerven heeft.

4.5* en een uitgebreide review

Wings of Honneamise verteld het verhaal van Shiro. Hij droomt ervan om naar de ruimte te reizen. Veel mensen denken dat het onmogelijk is of geldverspilling en zelfs zijn kameraden bij de Koninklijke Ruimtemacht verklaren hem voor gek. Maar dan ontmoet hij een meisje dat hem hoop geeft zijn doel te bereiken.

De Engelstalige dub was bijzonder degelijk. Op Bryan Cranston (Breaking Bad) na alleen niet echt bekende namen, maar mischien is dat juist wel goed.

De film heeft erg aparte ontwerpen voor het toekomstbeeld. Het deed me vaak denken aan de muurschilderingen van Inca's en Azteken (zo leken de lampen en flitsers op een soort zonnetooi). Daarnaast onderscheid het toekomstbeeld zich ook door het feit dat de technologie niet zo vanzelfsprekend is als in meeste Sciencefiction. Hier hebben we namelijk een futuristische wereld waar nog nooit ruimtevaart heeft plaatsgevonden.

De animatie was wisselend in kwaliteit, dan is het bijzonder gedetailleerd en indrukwekkend realistisch en dan weer een beetje TV-animatie achtig met net wat te weinig frames-per-second. Dat is dan ook wel een beetje een kenmerk van Japanse animatie in het algemeen, heel veel detail maar net wat minder beeldjes per seconde. Als liefhebber van traditionele cel animatie vond ik de film een lust voor het oog, prachtige animatie en schitterende achtergronden. Zoveel mooier dan die digitale animatie die we vandaag de dag voorgeschoteld krijgen. Ik vind het ook altijd mooi dat je in Japanse animatie vaak van die shots en composities tegenkomt die je normaal in live-action zou verwachten, dat heb je hier ook.

Wings of Honneamise is geen standaard verhaaltje over ambities. De film houd zich ook bezig met politieke intriges en heeft een groot christelijk thema. Er zijn in Japan missionarissen geweest en een aanzienlijk deel is ooit tot de Rooms-Katholieke kerk bekeerd geweest. Japan mag dan een van de meest seculiere landen ter wereld zijn, vandaag de dag zijn er nog steeds christelijke kerken (een minderheid van 1% van de bevolking is christelijk). Dat het een volwassen animatiefilm is zie je ook terug in de verkrachtingsscène en wanneer een huurmoordenaar met een mes wordt doodgestoken. Deze twee momenten staan wel een beetje in een vreemd contrast met de - vaak humoristische - toon van de rest van de film.

Net als Akira en Miyazaki's Nausicaä of the Valley of the Wind en Castle in the Sky is Wings of Honneamise weer een heerlijke Japanse Sciencefiction-animatiefilm.