Office Space (1999)

Er zitten een paar hilarische scenes in (vooral in het begin met de rollator naast de file), maar verder is het een beetje flauw allemaal. En zoals TMP hiervoor beweert de verhaallijn met Jennifer Aniston is er echt met de haren bijgesleept. Ik had veel meer verwacht van deze film.

Office Space is een grappige film met erg leuke typetjes(Bill Lumburgh: 'Hmmm okay..yeahh') die vooral het eerste uur een extreem hoog niveau haalt en richting het einde helaas wat inboet aan creativiteit.

3,5*

+ 1,0*

Er lopen enkele geweldig, gestoorde personages in deze film rond. Bill Lumburgh zet een zeer komische rol neer met zijn 'automatische piloot' stem en alle scenes waarin Milton present is zijn goud waard. Het was alweer lang geleden dat ik deze film gezien had, maar de loftrompetter mag nu ook een lange tijd door blijven spelen. De film blijkt zelfs flink wat in waarde gestegen te zijn.

Een dikke 4*

Goedaardige gangsters.

Een aantal dialogen zijn scherp en komisch en het suffige kantoorgedoe staat in leuk contrast met de Geto Boys- en Ice Cube-soundtrack, maar niet alles is even leuk. De ietwat onevenwichtige film begint vooral erg sterk, om halverwege bijna de aandacht van de kijker te doen verliezen wanneer een ongepast misdaadplot de overhand begint te nemen en de kantoormedewerkers veranderen in goedaardige gangsters.

Redelijk.

Vermakelijke komedie over het kantoorleven waarin ik met plezier benadruk is dat ik er niets uit herken uit mijn eigen leven. De film werkt vooral dankzij enkele geslaagde typetjes, zoals Lumbaugh en Milton (kennelijk beiden de favoriet van iedereen), wat geslaagd absurdisme (die nachtmerrie met Lumbaugh) en hier en daar een scherp moment (de Bob's). Het is jammer dat het verhaal rond de hoofdpersoon niet zo sterk is als de meeste randzaken. Ik vond hem leuk toen hij besloot om niets meer te doen, maar toen het hele plot op gang werd gezet rond de diefstal van het geld verloor de film wat stoom en het loopt dan ook met een voorspelbare sisser af. Ook het zijlijntje met Aniston en haar baan halen de focus wat weg van het centrale bedrijf en zet daar weinig voor in de plaats. Daardoor was dit voor mij niet een film die echt constant grappig bleef, maar het is niettemin een meer dan aardige poging.
3*

Aardig filmpje met als thema werk. We volgen Peter die geen plezier in zijn werk heeft en na een bezoek aan een hypnotherapeut een plan verzint. Helaas hadden de makers wat weinig echt goeie grappen waardoor er ook een romantisch plot in de film zit. Paar geinige personages zorgen voor een toch onderhoudende film.

Mike Judge en zijn crew zetten een hilarische parodie op het kantoorwereldje neer. Een wereld vol doldwaze types, met levensgrote brillen en de meest foute snorren.

Het grootste pluspunt van de film is het aantal gelukte typetjes, waarvan Milton, Bill "yeeahh" Lumbergh en Bob Slydell op afstand de meest komische zijn. Die kop van Slydell... als ik eraan denk, schiet ik al in de lach.

En met zulke types hoeft het verhaal niet eens zo aantrekkelijk te zijn, wat het dan ook niet is.

Ruime 3,5* en bij herziening zal er best een halfje bijkomen.

Eenvoudige komedie waarbij een medewerker niet tevreden is met zijn huidige kantoorbaan. De personages hebben allemaal een duidelijke rol toegekregen en de boel wordt bijgestaan door rapmuziek. Jammer genoeg begon het financiële plan te domineren en verdwenen de grappen. Over het algemeen een prima zonnig niets-aan-de-hand dalletje.

Gisteravond mijn 1e herziening van Office Space gedaan, gelukkig blijft de film nog net zo geniaal en grappig als de eerste keer. Nouja, het eerste uur dan, want het laatste half uur is toch wel minder met de Jennifer Aniston romance en allerlei zaken buiten kantoor. Maar dat eerste uur is zo vreselijk briljant zeg. Baas Lumbergh met zijn TPS rapporten, de gesprekken met de mannen die mensen moeten ontslaan, de frustraties om een printer en natuurlijk de held Milton. Niet voor niets is hij op MovieMeter al geruime tijd mijn avatar waard

Het laatste half uur is niet slecht, maar haalt helaas niet het niveau van het eerste uur. Anders zou de film zeker boven de 4* eindigen. Nu laat ik mijn oude score (4* dus) staan.

Milton Waddams: I was told that I could listen to the radio at a reasonable volume from nine to eleven, I told Bill that if Sandra is going to listen to her headphones while she's filing then I should be able to listen to the radio while I'm collating so I don't see why I should have to turn down the radio because I enjoy listening at a reasonable volume from nine to eleven.

Ik sluit aan bij boemboem, inderdaad leuk om gezien te hebben, maar niet uniek in zijn soort of bijzonder grappig.

Heerlijke film met droge en zeker ook herkenbare humor. Iedereen met een kantoorbaan zou deze film volgens mij moeten zien. Als iedereen dat even zou doen then that would be great...:)

De scene waarin de printer 'in elkaar geslagen' wordt is echt ontzettend grappig. Zeker als ze die ene op het einde nog even tegen moeten houden.

Een comedy zoals ze tegenwoordig niet meer veel gemaakt worden. 4,5 sterren

Vond het film een zeer sterk begin hebben waar ik vaak bij strijk gegaan ben.

De humor vond ik zalig. Lekker droog en op niet alledaagse wijzen door te spelen met de omgeving zoals bijvoorbeeld rap muziek bij het ineen slaan van een printer. Normaal had die scène enkele grinniken opgeleverd, nu was ze echter geniaal en moest ik de hele tijd lachen.

Het verhaal zit ook wel snor maar weinig speciaals.
Maar tegen het einde van de film namelijk, vanaf dat ze merkten dat ze veel te veel geld ahdden leek het echter wel alsof het scenario op was en de film gewoon effe snel afgerond moest worden. Alles vanaf dan vond ik namelijk slecht en vrij irritant om naar te kijken.

Toch, goede moppen en deftige humor. Moest het einde beter geweest zijn dan had ik de film zeker een 4* of mss zelfs 4.5* gegeven. Nu blijft hij amper haken op 3.5*.
Zeker wel het kijken waard!

Mike Judge. Beavis & Butthead. Die vind je hilarisch. Vanwege de gortdroge, flauwe humor. Of heel vervelend. Vanwege de gortdroge, flauwe humor. Dus dan zal je een film van Mike Judge ook wel hilarisch, dan wel vervelend vinden. Vanwege de gortdroge, flauwe humor.

Wat dat betreft valt het met Office Space eigenlijk nog wel mee. Daardoor kun je, in tegenstelling tot B&B, hier wel de gulden middenweg bewandelen. Een pré is wel dat je ooit op kantoor hebt gewerkt; dat maakt de materie ietwat makkelijker te behappen.

Aan mooie acteerprestaties en oneliners hier geen gebrek; met name Gary Cole als baas Bill Lumbergh blijft steeds verbazen met zijn ogenschijnlijk moeiteloze yuppie/businessman schtick. Ook de soundtrack is erg treffend gekozen; het hangt een beetje in tussen fifties swing en gangsta rap. Een beetje vreemd, maar op een of andere manier toch wel treffend.

Helaas kan de film verhaaltechnisch de acteerprestaties niet helemaal volgen; tegen het einde aan komt de humor op het tweede plan en is men vooral bezig de losse eindjes aan te elkaar te knopen.

Desondanks blijft er wel hele mooie comedy over. Het dient gezegd: je moet er van houden. Als dat zo is, heb je je anderhalf uur prima besteedt.

Een film met veel herkenbare aspecten van werk.

Al is het natuurlijk allemaal wel wat aangedikt. Die herkenbaarheid komt de film zeker ten goede en daar kunnen leuke dingen mee gedaan worden natuurlijk. De printer die het nooit doet. Trage computers en nog meer leuke kleine elementen. Die Lumbergh is vaak hilarisch met zijn bak koffie en ook Milton is een geniaal personage. Zelfde geld ook voor die buurman trouwens met zijn obsessie voor Channel 9. Het hoofdpersonage alleen is dan weer wat minder en lijkt alleen te werken met een goede wisselwerking met de leukere personages. Wel brengt hij in een aantal scenes dat nonchalante erg goed over. Humor had af en toe wel net even wat meer mogen zijn. Sommige grappen zitten net aan het randje en zijn net niet scherp genoeg. Er is zeker genoeg wat wel werkt gelukkig en zorgt toch voor heel wat vermaakt. De soundtrack is ook erg lekker trouwens.

Office Space

Een degelijke komedie film die mij het laatste uurtje van dit middag toch wel heeft doen lachen. Er komen zoveel vergelijkbare gebeurtenissen in deze film voor die je ook zelf op de werkvloer mee kan krijgen, zodat mijn moeder en ik elkaar lachend aan keken want een gebeurtenis hier daar zit ik tijdelijk mee in mijn maag. Dat terzijde overigens. Toch is deze film gewoon leuk en komisch, echt heel speciaal was Office Space niet.

Het verhaal was geinig. Peter Gibbons werkt op kantoor alleen dat gaat niet zo goed. Peter Gibbons is gestrest en denkt daarbij dat zijn vrouw Anna vreemd gaan. Ze gaan naar een psycholoog alleen daar wordt Peter gehypnotiseerd. Opeens is Peter heel erg relaxed en kan alles aan in zijn ogen, hij komt niet meer naar zijn werk, neemt zijn telefoon nooit meer op en het gaat uit met Anna. Toch vind hij zijn nieuwe liefde; Aniston (goddelijke vrouw). Ze gaan het bedrijf 'drogeren' maar willen dit niet, paniek en komische momenten ontstaan.

Het verhaal was geinig het concept was erg leuk. Het acteerwerk was prima en niet iets om te klagen en ik heb me dus prima weten te vermaken met dit leuke tussendoortje. Komedie was goed en ik heb me prima weten te vermaken. Speciaal was hij echter niet.

3.5*

Flauwtjes. Er banjeren enkele leuke personage rond in Office Space, maar helaas worden de meeste beetjes guitigheid ondergesneeuwd door flauwiteiten. Dat Milton personage is écht niet leuk, die allochtoon is zo mogelijk nog tergender, en tegen het einde aan daalt de grappendichtheid aanzienlijk. Niet dat ze voorheen van zo'n hoog niveau waren overigens, want de meeste jokes hadden wel wat scherper gemogen.

Die baas, de buurman, en die kerel uit Scrubs waren lollige figuren, in schril contrast met de rest van de cast. Voor ieder een 0,5*, waardoor ik op 2,0* uitkom. Tegenvaller.

“Excuse me, I believe you have my stapler...”

Office Space is een zeer vermakelijke komedie en ik heb vooral in het eerste gedeelte veel moeten lachen om alle geslaagde grappen. Vooral de personages Lumbergh en Milton zijn legendarisch en acteurs Gary Cole en Stephen Root verdienen een standbeeld. Het eerste uur heeft zoveel geweldige en herkenbare momenten zoals de file frustratie, de printer frustratie, de veeleisende baas, de consultants, die ene maffe collega etc.

Alle personages worden op een fantastische manier geïntroduceerd en de makers verdienen een groot compliment voor de spitsvondige en hilarische dialogen en oneliners. Ook hoofdrolspeler Ron Livingston is erg sterk als Peter Gibbons en vooral in de momenten dat hij desinteresse moet tonen in het werk dat Peter doet is hij geweldig. Speciale vermelding voor de consultants Bob en Bob en de acteurs want ook zij waren echt weergaloos. Aniston is cute en haar relatie met Livingston begint goed maar vlakt wel wat af naar het einde toe. Ook de verhaallijn rond het geld verduisteren is niet al te interessant en de geslaagde grappen worden wat minder. Maar het eerste uur is magisch en ga ik nog vaak terugkijken. Topvermaak!

Aanrader. Jammer dat Livingston inmidels te oud en te ernstig is geworden om dit soort meiligheid te (willen) debiteren. De film is een cult classic onder liefhebbers en nerds met gevoel voor humor. Indien niet, overslaan. "Je naam is écht Michael Bolton?"...

Geen enkele werknemer, kantoorbediende gelooft dit, maar grappig om in dit, wellicht satirisch bedoeld, verhaal te worden meegezogen.

"I'm doing nothing illegal !"

"Illegal ? But, Samir, this is America".

Absurde situaties, lekkere dialogen en absurd-lekkere vertolkingen.

Als ontspanning met wat onderbouw and everybody happy.

Deze was op tv en eens bekeken. 'k vond het wel een vermakelijke film waar 'k toch een aantal keren heb moeten lachen. De cast deed het prima en verder zag de film er goed uit. Voor mij was het een onbekende film, maar vond hem wel het bekijken waard.

Behoorlijk grappig en lekker onsentimenteel, hoewel het moment waarop de hoofdpersoon voor zijn onverschilligheid door Bob & Bob wordt beloond met promotie de film over de streep van het realisme naar het absurdisme trekt, en zo tegen het slot is de inspiratie een beetje zoek om er een mooi einde aan te breien. Maakt niet uit, hij blijft vermakelijk tot de laatste seconde toe, met een speciale vermelding voor Peters baas Bill Lumbergh ("Ah... yeah...") die zelfs wanneer hij in Peters nachtmerrie Jennifer Aniston een beurt geeft nog zijn koffiemok vasthoudt. Een film die in de herinnering nog aan statuur wint.

Niet zo vlijmscherp en satirisch als de film had kunnen zijn (en ik blijf het gevoel hebben dat ook de onvolprezen Mike Judge beter had gekund), maar de film heeft desondanks, mogelijk ook gewoon door de toename aan kantoorslavernij en "bullshit jobs", en sowieso een zeer relevant en onderbelicht onderwerp (de werkvloer), een cultstatus verworven. Terecht stelt de film de vraag waarom zovelen zich laten vernederen door hun tijd te verdoen op een kantoor van een bedrijf waar inspiratie het nulpunt heeft bereikt en hard werken niet eens beloond wordt. En waar een overmaat aan micromanagement het beetje wat overgebleven is aan werkplezier vakkundig de nek omdraait. Waar elke kostenbesparing resulteert in ontslagen, omdat het management er maar niet in slaagt de productiviteit hoger te krijgen (hooguit de schijn ervan). Waar langzaamaan de ziel weg mag kwijnen en verpieteren, paycheck tot paycheck, tot de dood erop volgt...wie echt denkt, dat lijkt me wel wat, zo'n kantoorbaan, ga deze film zien. Destijds comedy, nu meer documentaire (afgezien van de floppies en enorme monitoren, die hebben we niet meer).

De casting is vrijwel perfect, Ron Livingston is precies het type voor de hoofdrol van Peter, geen lach-of-ik schiet Jim Carrey achtig figuur maar gewoon een average Joe die zich stilaan wil verzetten tegen het systeem. Ik vond de achterlijke Milton zelf wat minder grappig, hoewel zijn achtergrondverhaal wel weer leuk is (door een foutje is hij op de loonlijst blijven staan). De suffe Lumbergh vond ik wel een goed typetje, met al zijn "uhmmm....yeah...that would be great..." stokpaardjes. Ik had graag nog wat meer gezien van IT-er Michael Bolton (en vooral zijn opgekropte woede). Alleen al hilarisch hoe hij in zijn auto (uiteraard in de file) uit zijn hoofd de aggressieve teksten van Geto boys meerapt. En dan het slopen van die printer....heerlijk! De gangsta rapmuziek hier en daar is briljant en uitstekend geselecteerd, met vele klassiekers (vooral Geto Boyz en Scarface, maar ook Ice Cube). En daarbij nog de passende eindtitelrap "Take this job and shove it!" van Canibus met Biz Markie in het refrein (overigens gebaseerd op een song van ene Johnny Paycheck).

Aniston is ook een goede toevoeging. Zij werkt niet op kantoor maar heeft deels met dezelfde onzin te maken als Peter. Zijn uiteindelijke plan (de ultieme vorm van "sticking it to the man!") spreekt erg aan maar de afwikkeling ervan had beter gekund.

Wat een vreselijk irritant gedrocht was me dit? 't Is dat deze op mijn "100 Films - Bucket List" nog weggekrabt moest worden dat ik deze heb gekeken. Zelfs een schaarse glimlach ontbrak hier. Cult-film? Telkens ik dat statement lees, vergeet de "L" mee uit te spreken

Mijn oud-manager had het altijd over No Talent Ass Clowns, nu weet ik waar hij die term vandaag had. Heerlijk herkenbaar soms die kantoorsituaties. Of dat nu over een printer gaat die niet meewerkt, tot cynisme over nieuwe consultants en bedrijfsopschoning. Die situaties zijn ook veruit het beste. Buiten het kantoor, en richting het einde worden de kantoormomenten steeds zeldzamer, is de humor een pak lager, minder leuk ook. Waardoor de film toch een beetje als een nachtkaars (of als een brandend pand) uitgaat. Het schijnt dat TGI Fridays ook werkte met Flairs maar na deze film er stilletjes mee gestopt is. 3,5*.

Aardig.

Misschien dat dit een komediefilm is die beter werkt omdat het voor bepaald volk onder ons een herkenbaar stukje film is. Voor mij was dat echter minder. Ik zag de film gewoon als puur komedievoer, alleen dan net wat slimmer in elkaar gestoken. Regisseur Judge zit in ieder geval duidelijk op het juiste plekje qua genre.

Ik vond het alvast jammer dat het acteerwerk niet geweldig is. Misschien dat een hoop figuren zich expres in nogal introverte persoonlijkheden stoppen, maar het bijna complete gebrek aan expressie deed me niet veel. Slecht is het op z'n beurt ook niet te noemen, daarvoor is het net te charmant, maar verder zijn er geen prestaties die me echt aan het lachen krijgen. Het bijpersonage van Root vond ik juist weer te excentriek.

Gelukkig wordt er een aardig visueel stijltje doorheen verworven met een verhaal dat ook daadwerkelijk wat te vertellen heeft in plaats van de zoveelste groep ontevreden medewerkers die op een avontuur gaan. In dat opzicht is deze film een stuk menselijker en echter, ondanks dat het duidelijk nog steeds puur komedie is. Soms met wat romantiek, maar vooral komedie en gek gedoe.

Het is vooral dat de film me verder niet zo meekreeg in het lachen. Het stijltje is gelukkig vlot en het verloop best snel, dat weet de film makkelijk naar een voldoende te bewegen. Tevens omdat ik niet echt iets voor de geest kan halen dat me actief heeft gestoord. Op z'n beurt kan ik ook niet echt iets bedenken dat me echt heeft overtuigd. Erg middelmatig dus voor mij.

Leuke film met een fijn ‘anti-werk’ sfeertje. Wellicht wat aan de simpele kant, zeker met hoe het wat simplistisch en bijna afgeraffeld eindigt (en is het niet een soort plothole dat Peter eigenlijk nooit echt ontwaakt uit zijn hypnose?) maar dat is ergens ook wel weer de kracht. Het is behoorlijk grappig, de film neemt de hele corporate ‘cubicle’-job wereld fijn op de hak met een leuke humor die gelukkig nergens slapsticky wordt maar eigenlijk precies mijn smaak wel was, en dat kom ik niet zo heel vaak tegen in films.

Echt zo’n film waarvan ik me kan voorstellen dat je hem vaker kunt kijken om hoe quotable hij is met wat maffe personages, een beetje een soort The Big Lebowski-light.

Leuke hip-hop soundtrack ook.

4*

Heerlijke kantoorfilm die je gezien moet hebben. De personages zijn goed neergezet en soms hilarisch, zeker Milton en die baas. Blijft leuk tot het eind.

Wordt bij elke herkijk leuker. De laatste keer dat ik Office Space zag was 9 jaar geleden en toen gaf ik een 3,5*, de eerste keer was ergens in de jaren '00 en toen kreeg ie maar 3*.

Nu opgehoogd naar een 4*.

De personages zijn leuk, het troosteloze van de jaren '80/90 corporate office cubicles is goed neergezet,

Het ligt er allemaal soms iets té dik bovenop, op het flauwe af, maar het heeft z'n charme.

Inderdaad een soort The Big Lebowski, hij wordt beter als je hem vaker ziet. Het haalt het niveau van TBL natuurlijk nooit maar Office Space is een luchtige, makkelijk wegkijkende cult comedy die exemplarisch is voor de tijd waarin het uitkwam. Of om met de woorden van Sam Elliott in TBL te spreken: "Sometimes, there's a movie, well, it's the movie for its time and place. It fits right in there."

Aardige komedie over een aantal vrienden die ontevreden zijn met hun saaie kantoorbaan. Sommige stukken zijn herkenbaar, maar het is toch vooral een uitvergroting van clichés. Dat zijn de personages ook, maar ze worden wel goed neergezet. Vooral de baas sprong er wat mij betreft bovenuit. Verder is het weinig bijzonders, maar wel leuk om eens gezien te hebben.

3*