Compulsion (1959)

Rope vond ik als film beter, maar het pleidooi van Welles op het einde was zo hallucinant en indrukwekkend geacteerd dat Compulsion toch langer bijblijft. Ik vind het sowieso een knap thema, moord om je superioriteit te tonen, en in Compulsion wordt daar meer op ingegaan, terwijl Rope eerder een moordmysterie-vormexperiment is.

Had me er iets meer van voorgesteld. Het is zeker wel een interessante film, maar dan toch vooral door het uitgangspunt van twee arrogante intellectuelen die zichzelf verheven voelen boven de wet.

De uitwerking is niet helemaal geweldig alleen al die hele uitvoering, die bril, die auto, dat is wel erg simpel voor twee zogenaamde geniale criminelen
Ook kwam Welles' eindpleidooi tegen de doodstraf wel een beetje uit de lucht vallen.

Er had gewoon meer ingezeten, vooral met het interessante gegeven en de prima vertolkingen van vooral Stockwell en Welles.
De film maakt je vooral benieuwd naar de andere verfilmde versies van het verhaal.

Goeie film over twee rijke en intelligente studenten die terecht staan voor de moord op een klein jongetje. De eerste helft concentreert zich op de twee studenten die toch wel boeiende personages vormen. En alhoewel het eindpleidooi van Orson Welles tijdens de tweede helft een sterke scene vormt, staat deze scene eigenlijk een beetje los van de rest van de film. Met gemak 3.5 sterren.

Moord om eigen intellect te onderlijnen is het sadistisch gegeven van deze film naar ware feiten, nu bijna 100 jaar geleden.

Uitstekend filmwerk dat de ontwikkeling naar de ontknoping kundig en boeiend volgt, met daarna de even bijzondere zet en overredingskracht van de advokaat van de twee daders om ze van de doodstraf te redden. Dit laatste gepaard gaande met meerdere bedenkingen over bestraffing van misdaad. Een overtuigende Orson Welles in deze fase van de film. Ook Dean Stockwell, van heel jong reeds geroutineerd in het filmwerk, overtuigt.

Knappe acteerprestaties in een prima regie van Richard Fleischer. Het eerste deel focust op het politieonderzoek en is hitchcockiaans spannend. De prachtige cinematografie is in handen van William C. Mellor die in zijn carrière liefst twee oscars gewonnen heeft. Dit is topnotch.

In het tweede deel van de film komt Orson Welles uit zijn schelp als advocaat van de beschuldigden en houdt in de rechtszaal een overtuigend pleidooi met een sterk humaan uitgangspunt. In de film wordt gezinspeeld op een homoseksuele relatie tussen de jongens, wat ten tijde van de productie van deze film, nog bij wet verboden was in de USA. Niet onbelangrijk om weten.

Deze film heeft de tand des tijds goed doorstaan en heeft me van begin tot eind weten te boeien. Niet voor niets heeft hij in die tijd de Gouden Palm in Cannes gewonnen.

De derde van de vier verfilmingen die ik ken die geinsprireerd zijn op de beroemde moordzaak van Leopold en Loeb uit 1924. Na Murder By Numbers en Rope is dit de eerste die redelijk dicht bij de originele zaak blijft. De daders heten hier Steiner en Straus en het geheel is nog steeds "fictionalized" maar komt aanzienlijk dichterbij de originele zaak dan de twee genoemde films. Dit is in eerste instantie de verfilming van een boek. Welles (43 ten tijde van deze film, al speelt hij iemand die gebaseerd is op een veel oudere figuur, maar hij komt ook echt veel ouder over) wilde het boek eigenlijk doen maar dat wilde de studio niet want hij gold als een floppende regisseur dus de betrouwbare Fleischer kreeg de film. Fleischer lijkt op basis van deze film en die van gisteren een regisseur die veel houd van speelse stijltrucjes zonder het verhaal uit het oog te verliezen. Als Welles in het laatste half uur in de film komt als de advocaat (een atheïst, he bah) speelt hij zo groots en zo goed geschreven Wellesiaans dat hij zijn omgeving leegtrekt en Fleischer drukt verstandig genoeg de andere spelers dan ook compleet weg.

Geen meesterwerk, maar een zeer boeiende film. Op naar de laaste Leopold-Loeb-film. En ook met Fleischer ben ik nog niet klaar.