The King's Speech (2010)

Komische en vermakelijke film die ergens tussen luchtig drama en tragikomedie inhangt en vooral vorm gegeven wordt door twee topacteurs.

De film begint bij George die weinig succesvol een speech probeert te doen, de echo en vertraging doet een normaal mens al op de zenuwen werken, laat staan iemand die twijfelt over zichzelf en zijn stem. Het is het begin van een gebracht beeld dat zich in tientallen jaren afspeelde maar voor de film en het gevoel in een paar jaar gepropt wordt. Iets dat op zich niet deert. Kil en naargeestig wordt het koninklijk huis gebracht met haar 'gereserveerde' gedrag, de pestende David, de harde vader die later erg overtuigend zijn dementie neerzet, en alle hielenlikkers en andere politieke wezens die er om heen zweven en vooral hun mannetje voor het stotterprobleem naar voren willen schuiven. Want zelf iemand aanbevelen is belangrijker dan dat een vreemdeling succes heeft. Komisch zijn de sessies tussen Bertie en Lionel die aan elkaar gewaagd zijn en het is buiten gewoon interessant te zien hoe Lionel steeds verder weet te komen en vooral succes en vooruitgang oogst door te prikkelen. De spanning stijgt richting het einde, de druk dus ook en de angst alsnog te falen.

Het ware verhaal van de oorlogsheld is iets minder aangedikt maar toch niet minder waar. Mid jaren '20 kreeg hij al spraakles, iets dat het probleem nooit helemaal uitbande, iets waar Logue uiteindelijk wel in slaagde. Het slissende 'your dispicble' Daffy Duck accent is toch wel erg goed na gedaan, zo getuigt een filmpje uit 1938, Bill Mendelsohn zit er dus qua klank en accent ook niet ver naast in Darkest Hour. De kroning, de bekende speech, de achtergrond, het klopt allemaal best wel. Slechts de gesprekken en omgang met Logue zal een beetje een vrije invulling zijn.

Verder valt de luchtig, soms wat sarcastische toon op richting het hele koningshuis, de setting en aankleding, Derek Jacobi, Timothy Spall als Churchill, Gambon als dementerende koning, Firth als terechte oscarwinnaar, maar vind ik toch Geoffrey Rush geweldig. Bijzonder hoe die man toch alles kan. Van angsthazerige klerenmaker in The Tailor of Panama tot piratenkapitein in de Pirates reeks, om hier een welbespraakt en rustige spraaktherapeut te spelen met eindeloos veel geduld. Prachtig die man.

The King's Speech is een humoristische film met een fijne toon die nergens echt de plank misslaat of uit de school klap maar wel perfect hij het onderwerp en de sfeer past. Voeg daar de prestaties van twee topacteurs aan vast en je hebt The King's Speech. Vermakelijk, humoristisch, degelijk, prikkelende en vooral met een stiekeme boodschap: wees wie je bent en je kunt meer dan je denkt.

Een drama eigenlijk zo'n gebrek voor iemand als een koning die vaak in de openbaarheid is.

Film werd terecht met prijzen bedeeld al vond ik hem af en toe wat ter plaatse blijven trappelen, maar de acteerprestaties van Collin Firth en zeker niet minder van Geoffrey Rush helpen de film uitgroeien tot een genietbaar kijkstuk.

Vlak voor vandaag weer eens de Oscars worden uitgereikt mijn streven om alle winnaars op termijn te zien weer eens opgepakt. De winnaars blijven een mixed bag. Er zit veel goeds tussen, maar ook behoorlijk wat slechte films. En natuurlijk wat er zo tussenin hangt. Zijn naam is nu terecht een vies woord in Hollywood, maar lang was Harvey Weinstein nogal goed in het promoten van de door zijn productiemaatschappij geproduceerde films (eerst Miramax, later The Weinstein Company) bij de oscarjury. Dat was weleens terecht. Maar er zijn ook nogal wat omhoog gevallen films bij. The King's Speech is daar een van. Niet dat het echt slecht is en zelfs bijlange na niet de slechtste winnaar. Maar het is allemaal wel heel erg formule-achtig en voorspelbaar. Iets omhoog gehaald doordat de acteurs en met vooral Geoffrey Rush in een fijne rol. Maar verder pijnlijk doorsnee en niet van het soort dat ik helemaal door de vingers kan zien omdat het heel erg mijn smaak is.

In 1925 vraag Koning George V [Michael Gambon] zijn zoon Albert [Colin Firth] om eerste speech te houden in Wembley, een speech die bovendien via de radio wordt uitgezonden. Het loopt uit op een fiasco, omdat Albert zijn angst voor spreken in het publiek niet weet te onderdrukken. Na een hoop mislukte behandelingen zoekt Alberts echtgenote Elizabeth [Helena Bonham Cartere] hulp bij Lionel Logue [Geoffrey Rush], een voormalige acteur die erin slaagde de spraakproblemen van getraumatiseerde WOI-veteranen te verhelpen. Albert scepsis, onzekerheid en schaamte maakt hem tot een lastige cliënt, maar geleidelijk weet Lionel de aanstaande koning voor te bereiden op de kroningsceremonie. Maar de echte vuurdoop komt op 3 september 1939 wanneer de inmiddels tot George VI omgedoopte koning het Britse volk per radio toespreekt om ze moed in te spreken bij het begin van WOII. Firth won een welverdiende Oscar, maar die had evengoed mogen gaan naar Rush want het is de veranderende relatie tussen Lionel en de koning dat dit verheft tot een meesterwerk.

Mooie film! Werd heel goed in geacteerd. Langzaam tempo, maar ik vond het niet storend. Aanrader!