The King's Speech (2010)

Minder erg dan gevreesd, maar helemaal mijn soort film niet. Het geheel ruikt toch een beetje naar mottenballen, is enorm braaf en voorspelbaar en bij momenten gigantisch sentimenteel. Maar het werkt eigenlijk wel .

De bromance tussen Bertie en Lionel is best sympathiek, Firth en Rush doen wat van hen verwacht wordt (hoewel ik die eerste stukken beter vond in A Single Man), visueel is het allemaal wel aardig en aan het eind was ik toch méé.

Degelijk Brits drama dus, maar veel te klassiek en nergens ook maar een beetje verrassend. Daarom 2,5*.

Mooie film met een zeer sterk acterende Firth.

Leuk om te zien hoe de band zich ontwikkelt tussen Bertie en Lionel.

3,5 Sterren.

Keurige film van het soort dat het altijd lekker doet bij de Academy.

Wat mij betreft allemaal net wat te keurig, maar redelijk onderhoudend en aardig gespeeld door Firth en Rush en het ziet er ook allemaal goed uit qua decors en aankleding.

Niet heel memorabel, maar aardig om een keertje mee te pikken als ie langs komt op TV.

In het begin leek me het verhaal nou niet echt interessant om te bekijken maar ik vond het een indrukwekkende film welke voornamelijk gedragen wordt door het ijzersterke acteerwerk van beide heren.

Ik vind dat Firth de oscar absoluut verdiend heeft. Zijn gehele houding, mimiek en intonatie geven zo sterk deze geknakte man weer die zich ,door de voor die tijd nogal controversiele spraakleraar, uit zijn schulp weet te kruipen. Hoe hij gestalte geeft aan deze koning vind ik nog het sterkste aan de hele film. De triestheid straalt ervan af en het is mooi om te zien hoe de vriendschap tussen hem en de spraak leraar hem zoveel sterker maken.

Wat ik trouwens ook wel kon waarderen is om Helena Bonham Carter eens in een normale rol te zien in plaats van die van een heks of iets in dergelijke richting. Misschien zal ze het vaker gedaan hebben maar voor mij was het de eerste keer. De liefde die er was tussen haar personage en de koning was heel ontroerend weergegeven.

Ik had verwacht dat dit een erg goede film zou zijn, maar helaas heb ik me hier in vergist. Er komt bij deze film namelijk weinig spanning kijken. Je ziet hoe iemand geholpen wordt aan zijn gestotter, en veel meer dan dat gebeurt er niet.

Wat ik wel erg sterk vond aan deze film zijn de acteurs, er werdt namelijk uitstekend geacteerd, en ook de beelden waren mooi! Maar toch kan een film het niet aleen van de acteurs en de beelden hebben, en geef ik deze film daardoor een 3*.

Ffff... fornication?

The King's Speech was een film de me op zich niet zo enorm veel zei. Ik had een aantal beelden gezien maar ze spraken me niet direct aan. Het was pas toen de film de eindejaarslijstjes begon te domineren dat ik geïnteresseerd raakte in de film en het toeval wou dat ze in de plaatselijke theaterzaal hier in de buurt de film draaiden op groot scherm voor nog geen 4 euro. Gisteravond dan plaatsgenomen in een overvolle zaal en voldaan terug naar huis gegaan.

Ik had het dan ook niet verwacht maar The King's Speech is een erg vermakelijke film geworden. Ik zou hem niet direct als nummer 1 in mijn eindejaarslijst hebben gestoken maar hij maakt toch wel eens kans om er ergens vanonder in te komen. Soit, de kracht van de film voor mij zit hem in het feit dat Hooper van een redelijk lastig thema toch een mooi en humoristisch verhaal van weet te maken zonder mensen die problemen hebben met stotteren compleet belachelijk te maken. Ik ben voor de rest helemaal niet bekend met het hele koningshuis, ik dacht zelfs dat de film zich een stuk vroeger in de tijd afspeelde in plaats van rond de 2e wereldoorlog maar de film vervalt helemaal niet in een saai kostuumdrama dat je zou verwachten. Dit is voornamelijk te wijten aan de geweldige dialogen tussen Bertie en Logue waarmee je de evolutie tussen beide heren perfect kunt volgen. Geweldig hoe ze elk toch hun eigen karaktertrekken en scherpe kantjes blijven behouden maar uiteindelijk toch vrienden worden zonder hun persoonlijkheid te verliezen. Zo zou Logue natuurlijk wel erg makkelijk slijmerig kunnen doen bij de koning (eerder zoals de aartsbisschop) maar dit gebeurt niet en levert dus een mooie film op. De climax is dan ook een echte tearjerker maar wel één die de juiste snaar weet te raken.

Sowieso is dit ook wel te wijten aan een aantal magistrale vertolkingen. Colin Firth is een acteur die niet perse hoog staat aangeschreven ten huize Metalfist. Ik ken hem voornamelijk van een aantal romantische komedies en had hier dan ook niet noodzakelijk hoge verwachtingen van. Firth blaast die verwachtingen compleet weg en levert een uitstekende rol. Hij leeft zich perfect in zijn rol in, het werd zelfs zo erg dat hij in het echt ook begon te stotteren en zichzelf er heeft moeten over zetten dat dit nergens op sloeg, maar vooral in de scènes met Geoffry Rush die hier Logue speelt is hij erg overtuigend. Ook die zijn prestatie is erg sterk te noemen. Net zoals het overgrote deel van het publiek kende ik hem voornamelijk van zijn rol in de Pirates of the Caribbean reeks maar hier speelt hij de pannen van het dak. De manier waarop hij Logue neerzet is werkelijk verbluffend. Maar ook één van mijn favoriete actrices heeft hier een grote rol in. Ik heb het natuurlijk over Helena Bonham Carter die we de laatste tijd alleen maar van meer kille rollen kennen zoals de Potter saga en Alice in Wonderland maar hier speelt ze de liefdevolle echtgenote van Bertie. Een erg sterke rol die Bonham Carter erg goed doet. Ook qua bijrollen is hier zeker en vast veel te bewegen maar om die nu allemaal te gaan opnoemen, dan ben ik morgen nog bezig.

Ben benieuwd wat een herziening gaat geven maar voor nu is The King's Speech een simpelweg sterke film. De hele opzet voelt klassiek aan maar het is voornamelijk de combinatie Firth - Rush - Bonham Carter die de film naar een hoog niveau tilt. Blij dat ik uiteindelijk toch de kans heb genomen om dit eens te bekijken.

Dikke 4*

Een goede dramafilm...

Toch een beetje langdradig verhaal...

Maar wel spannend laatste slot...

Een waargebeurd verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Colin Firth en Geoffrey Rush spelen

zeer goed...

Oudewetse opname, mooi kostuums...

Knap voor oefenen over stotterend...

Mooi HD kwaliteit...

Ik was altijd al erg nieuwsgierig naar deze film. Het verhaal sprak me wel aan. Nu, heb ik hem eindelijk eens kunnen zien.

Ik vind het een prachtige film! Het verhaal is erg intrigerend vind ik. De bloeiende vriendschap tussen George en Lionel wordt erg goed in beeld gebracht. Erg goed gespeeld door zowel Colin Firth als Geoffrey Rush. Vooral het personage van Firth wordt erg goed uitgewerkt. Terecht dan ook dat hij hiervoor een oscar won. Daarnaast ziet de film er goed uit. De costuums en decors zijn prima. De situaties die zich voordeden in de film, konden me ook boeien. De spanning die aanwezig is bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog is goed overgebracht. En dan natuurlijk nog de prachtige speech op het einde.

Daarnaast was het ook voor mij inderdaad vreemd om Helena Bonham Carter in een 'gewonere' rol te zien spelen dan ze normaal doet. Maar ook zij deed het overtuigend, net als de rest van de cast waaronder Michael Gambon als George V en Timothy Spall als Churchill. De film verveelt geen moment en heeft een prachtig einde. Ik ben dus zeker enthousiast. Zeker omdat ik vreesde dat dit misschien een tegenvaller kon worden. Maar gelukkig bleek dat absoluut niet het geval, een aanrader!

4*

Een film over een lid uit een koningshuis interesseert me altijd wel. Tenslotte is dat nog een van de weinige goeie zaken dat de monarchie te bieden heeft: entertainment. En ook die van het Engelse koningshuis kende in de geschiedenis enkele kleurrijke figuren. Benieuwd dus wat deze George VI te vertellen heeft.

Ik geef toe dat ik ook wel de film heb opgezet vanwege zijn prijzenkast. Niet dat het altijd een referentie is, maar het wordt een veelbesproken film en dat prikkelt ergens wel de nieuwsgierigheid. The King's Speech is een rustige film die vooral draait rond Colin Firth. De rest van de acteurs (zelfs Rush) spraken me minder aan. Firth doet het gelukkig wel goed en kan de film toch grotendeels naar z'n hand zetten. Z'n rol is nu eenmaal introvert dus echt overtuigen doet het ook weer niet en ergens is het niet altijd even boeiend. Het overmannen van stotteren voor iemand die wel MOET spreken is nu ook weer geen werelds issue. De achtergrond van de aanloop naar WOII maakt het nog iets interessanter. Dat had toch wat meer aanwezig mogen zijn.

Als film zelf dan komt regisseur Hooper af en toe toch wel creatief uit de hoek en krijgen we mooie beelden te zien die passen bij de tijdsgeest. Al is die cinematografie vooral onderdanig aan het verhaal rond George VI, toch had ik regelmatig iets van 'toch wel mooie beelden geschoten hier'. Het eindresultaat is een wat overroepen film dat door de mooie beelden en de acteerprestatie van Firth toch nog de moeite was.

prachtige film,.wat me wat verbaasde was er hier reacties waren in de trant van

man stottert oefent en geeft een speech,dat is de kern ja,maar slaat de plank mis.

je schrijft in mijn ogen ook niet: NEMO; vadervis verliest babyvis zoekt en vind hem weer,

of oceans eleven:paar mannen willen kluis kraken,ze kraken de kluis,ect ect

fenemonaal geacteerd,geeft een mooi tijds beeld.gewoon een mooi waargebeurd drama.

Goed geschreven, mooi geacteerd (zeker ook door Rush) en mooi gesitueerde film die ondanks het wellicht saaie uitgangspunt van begin tot einde blijft boeien. Er zit natuurlijk weinig verrassing in het verhaal maar als kijker leef je mee met de karakters, waar dan ook de grote kracht van deze film ligt.

Zeer degelijke film, maar het script lijkt haast wel op basis van de schoolboeken gescheven. Alles blijft binnen de lijntjes en alle momenten passen perfect binnen de spanningsboog met de juiste timing. De film mist een ziel. Jammer dat Colin Firth zijn beeldje niet voor een andere rol heeft gekregen.

Heb deze film gezien omdat ik benieuwd was waarom hij een oscar voor beste film had gekregen.

Een genre waar ik normaal gezien niet snel naar zal grijpen, maar heb er zeker geen spijt van dat ik hem gekeken heb. Het was eens totaal iets anders wat ik gewoon ben.

Ik had er eerst bedenkingen bij of een film van 2u over een koning die stottert wel boeiend zou zijn, maar door de vele technieken die de therapeut gebruikt blijft het de hele tijd voldoende interessant en amusant.

Wie echt op koninklijke toestanden zit te wachten zal wel bedrogen uitkomen, zelfs de kroning krijg je niet te zien als kijker. Het gaat naast het speechen ook nooit over het uitvoeren van andere koninklijke taken. Vrijwel alleen over de bezoekjes aan de spraakarts en het toespreken van de mensen.

Bij die toespraken lag opvallend de nadruk dat het helemaal niet ging om de inhoud maar hoe hij het er van af bracht.

Qua originaliteit en acteer prestaties vind ik het een terechte oscar winnaar voor beste film dat jaar. Ik heb er best graag naar gekeken.

3,5 sterren

Prachtige film over Koning George VI die een beroep doet op een spraaktherapeut vanwege zijn stotterprobleem. De bijzondere relatie tussen deze twee mannen is het boeiende middelpunt van de film (ook zeker vanwege de twee sterke rollen van Colin Firth en Geoffrey Rush). Een mooi stukje Engelse geschiedenis en een mooie aankleding.

Matig.

Een film die zowat eigenhandig gered wordt door het optreden van Rush. Hij is een (relatief) frisse wind die door dit verder nogal stoffige vehikel waait. Je zit wel met een iets te groot verschil in kwaliteit tussen de scenes mét en zonder Rush, maar ik was al lang blij wat m'n verwachtingen lagen niet al te hoog.

Firth is zo'n acteur die ik me twee minuten na een film al niet meer voor kan stellen. Grijze muis, ook hier begrijp ik niet wat zijn acteerprestatie zo geweldig zou moeten maken. Carter doet het degelijk maar echt potten breken doet ze ook niet. Een paar matige bijrolletjes verder, niks om echt enthousiast over te worden.

Het verhaaltje is érg braaf. De vergelijking met sportfilms is inderdaad niet ver weg, maar mij deed het toch vooral denken aan Intouchables. Ook twee personen uit erg verschillende milieus die na een moeilijke start een innig team weten te vormen, met alle meligheid van doen uiteraard.

Visueel aan de saaie kant, wel rijkelijk aangekleed maar het camerawerk (ondanks wat te schuchtere pogingen) blijft saai en statisch. Ook de editing is stoffig en beproefd terrein. Over de soundtrack kan hetzelfde gezegd worden, niet dat ik iets wilder verwacht had maar het zorgt er toch voor dat films als deze snel gaan vervelen.

Vond het uiteindelijk een one trick pony. Rush redt de meubelen, de feel-good werkt maar half en verder is het te belegen om te kunnen boeien.

2.5*

Al meerdere malen gezien en hij blijft geweldig en inderdaad historisch.

Schaamte, al dan niet plaatsvervangend. Best een beetje zielig. Die eerste speech althans. Firth doet z'n best, Hooper is ook druk in de weer om zijn ongemak visueel vast te leggen, maar wat er zo speciaal aan is, ontgaat me goeddeels. Het spreekt me in ieder geval onvoldoende aan. Dat zal ongetwijfeld iets met de setting van doen hebben. De stijve, formele royalty.

Ik heb er niets mee. Het is ook al vrij snel duidelijk wat het scenario van plan is. Bertie begint als dwarse en driftige zak en onderweg krijgt hij een laagje opgesmeerd dat voor de nodige empathie moet zorgen. Uiteraard brouilleren de heren en is er nog een hobbeltje voor het grote moment. Een blauwdruk van meerdere films, alleen is het terrein hier anders.

Ik vind koning George VI op het eind nog steeds een eikel en vrouwlief helpt daar ook niet bij. Het is dat Rush de film opfleurt met zijn plezante houding, anders was er geen doorkomen aan. Fijne man en ook een mooie scène wanneer zijn vrouw ontdekt dat ze speciale gasten hebben. Zo zijn er nog een aantal oprispingen, maar als geheel doet me dit vrij weinig.

The King's Speech

Toen ik naar Engeland ging dit jaar bleek mijn vader nog wat ponden van vroeger te hebben. Wat bleek? Er zat nog één pond tussen met George VI op de achterkant. Dit bleek een unicum in Engeland, bijna niemand had er daar nog eentje van gezien. Van het een komt het ander en zo zit je een film over de man te kijken. Bijkomend voordeel is dan nog dat Geoffrey Rush er in speelt.

Toch voelt de film de gehele speeltijd wat braafjes aan. Alles is behoorlijk politiek correct, op een enkele scène na. Van begin tot het eind weet het hofleven nauwelijks te boeien en krijgt het weinig kleur mee, hetgeen misschien natuurgetrouw is, maar behoorlijk saai om naar te kijken. Daarnaast zijn de scènes gecombineerd met Firth en Rush een verademing, want daarin komt het geheel los en wordt het vermakelijk. Gelukkig draait de film dan ook het merendeel daar om. Ook de scènes met Guy Pearce zijn de betere. Dit geeft een lekkere controverse in het verhaal. Al met al krijg je een film die over de gehele linie best vermaakt, maar nergens echt bijzonder wordt. Het plot zit al met al redelijk goed in elkaar, al had de film buiten de hoffelijke kaders meer bloot mogen geven en minder braaf mogen zijn.

Colin Firth speelt een aardige rol. Bijna de gehele film moeten stotteren is niet gemakkelijk en dat doet hij dan ook goed. Ondanks dat weet hij af en toe oersaai te zijn. Vooral in combinatie met Helena Bonham Carter is er weinig lol aan. Beiden spelen niet slecht, maar weten weinig flair aan het geheel mee te geven.

Geoffrey Rush speelt verreweg het best. Hij is dan ook degene die de film vaart en plezier meegeeft. Hij weet de rest daarnaast ook nog staande te houden. Zowel Firth als Carter liften mee op zijn succes, en zijn beduidend beter als de scènes met hem gecombineerd zijn.

Visueel steekt de film aardig in elkaar. De sfeer zit er redelijk in. Cinematografisch gezien is het echter ook wat magertjes. Statisch camerawerk geeft weinig schwung aan het geheel. Juist iets dat een persoonlijk portret nodig heeft. Jammer. Voor de rest is de tijdsgeest aardig aanwezig, vooral door de toevoeging van Timothy Spall, die als eeuwig terugkomende Churchill een leuke toevoeging is.

The King's Speech is een aardige film geworden die wat braafjes oogt. Het werkt had wat controversiëler, directer en grover mogen zijn, maar is desalniettemin niet slecht.

3*

Geweldig.

Ik snap de kritiek van sommige op Colin Firth niet echt. Iedereen kan een stotteraar nadoen daar zit het hem niet in. Het feit dat hij de last van de traditionele voortzetting van een monarch op zijn schouders draagt en de integriteit van zijn familie wilt bewaren, gekoppeld met zijn handicap maakt zijn prestatie in deze film uitmuntend.

Top cast en een dik verdiende oscar voor Colin Firth. De speech op het eind maakt je trots om een Brit te zijn in de tijd toen Groot Britannie nog GROOT Britannie was.

Er zat een meisje bij mij op school die stotterde. Ik vond haar speciaal, uniek, aandoenlijk en mooi.

Pas geleden zag ik een documentaire over mensen met een verbaal handicap. Het had een aardige lengte, logisch want de interviews duren langer als normaal, en het was speciaal, uniek, aandoenlijk en mooi. Zoveel lees, zie en hoor ik niet over stotteraars.

Ben blij dat er een film is gemaakt over dit onderwerp. Aangenaam verast dat het geen slecht productie is en helemaal gelukkig dat het geen standaard hollywood huil-happy end-vals sentiment gedrocht is geworden. King's speech heeft een happy end maar dat is gerelateerd aan het echte leven van Bertie. Verdienstelijke film met een goed spelende cast.

Best mooie film maar hij was mij wat te braaf. Enige echt memorabele scène is die laatste speech op het einde. Verder heel goed geacteerd, de aankleding is ook puik gedaan en het verhaal is natuurlijk ook mooi. Normaal zou een film als dit uitgerekt worden tot 2,5 uur en dat hadden ze in dit geval ook mogen doen.

Twijfel tussen 3,5* en 4* maar vanwege het braaf zijn en missende diepgang vanwege de speelduur toch 3,5*.

PS: Mooi ook dat de muziek die speelt bij de laatste speech normaal gesproken wordt gebruikt in verdrietige scènes. Wat in mijn beleving symboliseert dat er een nóg zwaardere tijd zit aan te komen voor King Bertie.

Geen slechte film. Misschien een beetje stijf op een aantal vlakken maar wat wil je het is dan ook een film over het Engelse koningshuis. Gelukkig dat George Rush de film toch nog wat vermakelijk weet te maken. De soundtrack is vrij solide en kan je weinig slechts over zeggen. Helaas is het allemaal wat braaf om echt memorabel te blijven, al zegt de titel natuurlijk al veel. Ik had ook niet eerder een film gezien die eigenlijk in zijn geheel ging over stotteren.

“My husband is, um... well, he's required to speak publicly.”

“Perhaps he should change jobs.”

Mooi. The King's Speech is een geschiedenisles en een sfeervol drama, maar meer nog is het een film over de vriendschap tussen twee mannen. Stotteraar King George de zesde en zijn 'dokter' Lionel Logue. Het samenspel tussen Firth en Rush is de drijvende kracht achter deze film en hun acteerspel zorgt voor veel memorabele scènes. Met een einde wat daardoor een ongelooflijke impact heeft. Met een mooie en ingetogen bijrol van Bonham Carter.

Regisseur Hooper zorgt voor een fraaie omlijsting met schitterende locaties en een warm kleurgebruik. De jaren 30 komen echt tot leven. Ook de dialogen zijn ijzersterk. Er zit veel humor in de film en dat komt voornamelijk door de intelligente dialogen en de manier waarop Firth en Rush ermee aan de haal gaan. Topfilm.

Ik ken niet zo veel van het Britse koningshuis, maar wou toch eventjes de stamboom opsnorren vooraleer ik de film aanvatte. The king’s speech was destijds een terechte winnaar op de Oscars. De film wisselt grappige met onroerende momenten af. Vooral het samenspel tussen dokter Logue en de hertog was subliem en zeer aangenaam om volgen. Hun eerste contact sprong uit het oog, maar ook alle andere conversaties tussen beiden waren momenten om naar uit te kijken. Stotteren was wel degelijk een immens probleem voor een prominent voorbeeldfiguur in tijden waarin media (radio) ontontbeerlijk was geworden. En ook WOII stond voor de deur en menig zullen wel getwijfeld hebben over de daadkracht van de nieuwe koning(en) na het overlijden van de sterke George V die Groot-Brittannië doorheen WOI en de Ierse opstanden heeft geloodst.

Maar de film biedt meer dan louter uitstekende dialogen, in voorkomend geval tussen Bertie en Lionel. Ook Helena Bonham Carter deed het goed als toegewijde echtgenote en ook Guy Pierce viel niet uit zijn rol. Tijdens Darkest hour, de film over Churchill, kwam George VI me toch anders over dan in deze film, daadkrachtiger vooral.

De sfeer en omkadering werd zeer goed weergegeven. Ik blijf me steeds verbazen over het feit dat het protocol het steeds haalt van normale mesenlijke emotionele reacties zoals bij het overlijden van de oude koning en de onmiddellijke aanstelling van de nieuwe koning. Of het moment dat Albert zelf de troont bestijgt en hij zijn dochters voor het eerst ziet.

De film werkt toe naar de ultieme speech en je ziet het personage van Firth duidelijk groeien in de film. Uitstekende regie van Hooper die zich gesterkt mag voelen van de even uitmuntende acteerprestaties. Leunt dicht tegen de 4,5*aan. Mooi!

Als je historische opnamen van George VI beluistert, hoor je dat hij vooral veel pauzes inlaste, ook op onlogische plaatsen, maar dat hij zelden klanken herhaalde. Colin Firth slaagt erin van dat gestotter geen flauw komisch effect te maken maar een pijnlijke belemmering. De oorzaak was wellicht psychologisch. De vorst was bang van z'n vader en voelde de druk van de verplichtingen en verwachtingen op hem wegen. Hij kon zichzelf niet zijn; moest rechtshandig schrijven terwijl hij linkshandig was.

Portretten van z'n nobele voorouders staren hem berispend aan. De grote microfoon wordt vanuit kikkerperspectief getoond om hem dreigender te maken. Dan komt z'n angstige gezicht in close-up. De technologie, kostuums en decors van de jaren '30 zijn goed gereconstrueerd. Bepaalde details schijnen niet te kloppen, maar je wordt toch wel meegesleept naar een andere tijd. De toespraak op het einde is mooi gemonteerd, met plechtige muziek van Beethoven en reacties van toehoorders uit alle lagen van de bevolking.

Een geweldige nevenrol is er voor Geoffrey Rush. Lionel Logue was een Australiër, maar het is aannemelijk dat hij met een Brits accent sprak, de norm voor eloquent Engels. Hij lijkt op een poppenspeler die de touwtjes in handen heeft, maar met goede bedoelingen. Er is een tegenstelling tussen de echtgenotes van de twee broers. Elizabeth (Helena Bonham Carter) is de zachte kracht op de achtergrond die haar echtgenoot steunt; Wallis Simpson de verleidster die Edward VIII de afgrond in trekt.

Die subjectieve invalshoek was ook aanwezig in de koningsdrama's van Shakespeare. Op die traditie borduurde David Seidler voort toen hij het script schreef. Hij speelde al met het idee voor een toneelstuk in de jaren '70, maar moest wachten tot na de dood van Elizabeth in 2002. Uit het resultaat spreekt een liefde voor de Engelse taal en een vertrouwdheid met de Britse geschiedenis.

Goed.

Lang uitgesteld, deze The King's Speech. Onterecht. Ietwat stroperig, soms zelfs wat stoffig en de echte charme die "kostuumdrama's" kunnen hebben, heeft deze niet.

Maar ik vind de setting interessant, zeker als de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog af en toe het verhaal in sluipt.

Daarenboven werkt de tandem Colin Firth - Geoffrey Rush ook gewoon goed. Niet meesterlijk goed, maar wel gewoon degelijk. Firth is een beetje saaie klaas, maar op een bepaalde manier past dat wel in de wisselwerking met de meer flamboyante Lionel Logue zoals door Rush neergezet.

Ook wel wat spijtig dat de makers naar het einde toe wat uit de bocht gaan. Met een dramatisch klinkend strijkorkest wordt gedaan alsof de toespraak een mijlpaal in de wereldgeschiedenis is, terwijl ik het liever wat bitterzoet had gehad - het is immers een trieste boodschap bij de start van een trieste periode. Dat hoeft niet als "overwinning" neergezet te worden.

3,5

Doorsnee Oscarwinnaar.

Dat klinkt misschien wat vreemd, maar ik vind dit soort films wel echt de typische soort films die de oscars winnen. Meestal gebaseerd op een waargebeurd verhaal, met een grote namen cast en een dramaverhaal. Deze is ook zeker niet anders.

Firth is best prima bezig desondanks. Echter, ondanks dat hij soms best sterk bezig is, is de Engelse humor (vast wel zo bedoeld) soms iets te geforceerd en sterk aangezet. Het is iets te awkward om echt grappig te zijn en te sterk aangezette Engelse humor ligt me nooit volledig.

Rush is ook bovengemiddeld bezig, maar krijgt voor de rest verrassend weinig om zichzelf een beetje mee te bewijzen. Het is vooral de typische "bijpersonage" waarbij je de chemie en band tussen Firth en Rush al vanaf het begin kan uittekenen.

Bovendien rook ik weinig chemie tussen de twee. Nergens is het meeslepend, ontroerend, grappig of met enige impact. Wel tamelijk entertaining, er gebeurd net genoeg om het boeiend te houden, maar voor een Oscarwinnaar met zo'n gemiddelde verwacht ik simpelweg gewoon meer bijzondere materialen.

Wat wel goed gelukt is is de sfeer. Er hangt duidelijk een oud sfeertje dat goed is neergezet en sommige scenes zijn ijzingwekkend sfeervol in beeld gebracht. Denk maar aan de eerste speech in het stadion maar ook zeker de laatste "King's Speech". Qua regie zit het dus allemaal wel goed.

Maar voor de rest vooral niet al te bijzonder naar mijn mening. Je komt er wel snel doorheen en de sfeer is correct gedaan, maar voor de rest is er weinig vonk in de chemie en dan heb je gewoon acteurs die goed acteren. Misschien ook beter geweest als de wat dommige humor even wat minder geforceerd aangezet was.

Ik vind films en series over het Britse koningshuis meestal erg goed. Maar deze vond ik niet om doorheen te komen.

Een standaard oscarwinnaar over twee tegenpolen die de beste vrienden worden en hun angsten en conflicten moeten overwinnen. Ondanks dat het al honderd keer gedaan is staat The King's Speech daar net iets boven, het gaat immers over het koningshuis, de machtigste mensen van het land, die meer dan vaak aan het woord moeten komen op evenementen en media, en dan is het toch wel lastig als je er geen woord uit krijgt. Het waargebeurde verhaal is leuk zat om je 2 uur mee te vermaken, Firth en Rush spelen beiden erg goed, en de periode is hier mooi in beeld gebracht, samen met een aantal mooie decors.

Een terechte oscar voor Firth, mooi in beeld gebracht en mooi acteerwerk van de rest van de cast, al is het allemaal net iets te herkenbaar, 3,5!

Degelijk.

The King's speech is sterk op vele vlakken. Aankleding, sets, etc bracht de sfeer van de jaren '30 goed over. Een historisch 'kostuumdrama' zou ik het zeker niet willen noemen, daarvoor was er bij lange na niet genoeg immersion langs mijn kant, maar oppervlakkig gezien was dat gewoon allemaal dik in orde. Het sterkste punt zijn de acteurs. Helena Bonham Carter speelt een rol die ze naar mijn gevoel al tig keren heeft gespeeld maar is sterk zoals altijd, Firth is zeer goed als stotterende, onzekere en gefrustreerde koning en Geoffrey Rush steelt helemaal de show met een rol die hem op het lijf geschreven is.
Het script vond ik echter niet altijd even sterk. Zo standaard als je maar kan vinden, binnen de eerste tien minuten kan je het verloop verder ook wel zelf invullen. De perikelen van het Engelse koningshuis interesseren me verder ook niets, dus die scènes deden het voor mij niet. Het interessantste buiten de gesprekken en oefensessies tussen Firth en Rush was nog de casual info droppings over buitenlandse politiek/fascisme/Hitler etc.

De toon van het einde vond ik misplaatst. Alsof iedereen uitbundig gaat klappen, een traantje gaat wegpinken van opluchting etc. aan de vooravond van WOII. Zou het een véél interessantere keuze gevonden hebben als King George er eindelijk in slaagt om een perfecte speech te geven, maar de sfeer erna evengoed erg somber en neerslachtig is. Geen gevoel van triomf en van die emotioneel rijzende muziek. Nu lijkt het alsof alles in orde is enkel en alleen omdat George goed kan spreken Maar bon, ik snap wel dat dat de opzet van de film was, had er alleen niet zoveel mee.

3*