The King's Speech (2010)

Beetje traditionele film, maar niettemin zeer de moeite waard, prima gemaakt.

Met name Firth en Rush zijn echt ijzersterk en eigenlijk de gehele cast doet het meer dan prima, alleen Timothy Spall als Churchill vond ik niet zo'n geslaagde zet.

Geinig verhaal ook wel wat voor mij compleet nieuw was.

En met de 7de van Beethoven in de climax heb je mij al snel gewonnen.

3,5*!

Strak geregisseerde en geschreven film met mooie cinematografie en decors. Geoffrey Rush en vooral Colin Firth zijn weergaloos en Helena Bonham Carter levert feilloos werk.

Mooi gezegd Pistons, had het niet beter kunnen omschrijven.

Ben persoonlijk niet z'on fan van Colin Firth, maar deze rol speelt hij toch met flair.

Denk persoonlijk zijn beste film.

Het verhaal klinkt niet echt spannend of uitnodigend toch wist hij me 2 uur te boeien. Mede door het sterke acteerwerk van Firth en Rush. Deze 2 heren dragen dan ook de film.

Waarschijnlijk een van de grote winnaars voor een oscar.

Hoewel ik de kans had deze film al in de bioscoop te zien in Schotland besloot ik toch om hem te laten gaan voor 127Hours. Achteraf had het waarschijnlijk niet echt heel veel uitgemaakt, met een paar uur van deze film samen met mijn vrouw hadden we echt niet minder geworden. Maar zo ging het niet en heb ik hem op een andere manier gezien.

Nu de voorspellingen voor de Oscars in volle gang zijn moest ik de film die The Social Network en Jesse Eisenberg van de hoofdprijs kan afhouden natuurlijk zien, en ik ben gerust gesteld, de film is erg goed, maar TSN is (i.m.o.) gewoon beter en hipper. En als er iemand aanspraak zou maken op een prijs voor deze film is het eerder Geoffrey Rush die een prijs hoort te krijgen, hij zit veel beter in zijn rol(len) dan Firth.

Geen vervelende film dit,we moesten even puzzelen wie die George 6 nou ook al weer was, maar hij blijkt gewoon de vader te zijn van de Engelse koningin van nu.

3.5

Indrukwekkende film, zeer goed gespeeld en prachtig in beeld gebracht. Firth en Rush zijn beiden fenomenaal goed. Het ogenschijnlijk nogal eenvoudige gegeven wordt prachtig uitgewerkt en met veel humor en rake emoties gebracht. En de speech uit de titel levert uiteindelijk een fenomenale eindscene op.

Een absolute topfilm!
Colin Firth en Geoffrey Rush zetten hier gedenkwaardige acteerprestaties neer in een film die absoluut terecht 12 Oscarnominaties ten deel is gevallen!
Ondanks het ietwat trage tempo wat de film kenmerkt boeit die van begin tot eind.

Is het niet de vreselijke performance in het Wembley Stadium, dan wel de fantastische laatste oorlogsspeech en al de therapie daartussenin geweven.
In één woord fantastisch!

Het enige minpuntje, en dat is ook mijn reden vooralsnog dat de film niet de volle score krijgt, is het ontbreken van de kroning in de kerk. Dat was de kans om een absolute topsfeer te creëren, de slagroom op de taart eigenlijk..

Maar dat doet weinig af aan de film, want die is meesterlijk. Je voelt van begin tot eind ontzettend mee met George VI, zeker wanneer hij koning wordt. Je zit zelf nog in spanning of de laatste oorlogsspeech wel goed zal gaan..

Waar ik eerst dacht aan Franco als verdiende oscarwinnaar, is die kans toch wel zeer klein vanwege de uitstekende rol die Firth hier neerzet. Hopelijk wint hij het beeldje..
Maar niet vergeten dat mede door Geoffrey Rush, die een heerlijke rol neerzet als stottertherapeut, Firth zo'n prestatie kon neerzetten..
Ook de muziek is fantastisch en past precies bij het hele gebeuren.
Ja, ik heb me zeer vermaakt met deze absolute topper!

Prima film, mooi gemaakt en sterk geacteerd. De goede opbouw naar het einde toe zorgt ervoor dat The King's Speech je aardig mee weet te voeren en je uiteindelijk hét hoogtepunt, de speech, voorschoteld, onder begeleiding van het schitterende en indringende "Symphony no. 7 in A Major: Allegretto" van natuurlijk Ludwig Van. Aan de andere kant kan ik hier wel te weinig bijzonders aan ontdekken om uit te vogelen waar deze film haar 12 Oscar-nominaties vandaan heeft gehaald.

Mooie film voor de liefhebber, prachtig tijdsbeeld en geweldige acteer prestaties, ook rollen van Guy Pearce als King Edward VIII en Timothy Spall als Winston Churchill.

Aangrijpende film over de stotteraar Koning George VI(gespeeld door een in topvorm verkerende Firth) en zijn spraakleraar/vriend Lionel(gespeeld door een onweerstaanbare Rush). De tactieken die Lionel hanteert zijn hartverwarmend, grappig en bovenal ook effectief. Dit levert op een aantal momenten een lach op. Dat is ook flink nodig, want de film is toch een zware hap. Het onderwerp is sober, maar wel fijn. Echter lijkt me dit wel een film voor de liefhebbers van dit genre.

Het society leven van het ouderwetse Engeland wordt mooi in beeld gebracht de soapachtige ontwikkelingen in het koningshuis zijn ook interessant. De film vecht wel tegen langdradigheid en wint daar niet altijd van. Toch blijft er een sterke film overeind staan, vooral gedragen door de hoofdrolspelers.

3,5*

The King's Speech

Colin Firth acteerd subliem en gaat absoluut de Oscar voor beste acteur aan zijn prijzenkast toevoegen. Ook Geoffrey Rush zet een zeer goeie rol neer en ook hier zou ik niet raar opkijken als The King's Speech met deze acteur een Oscar binnensleept. Helena Bonham Carter daarentegen vond ik een te kleine rol hebben om echt indruk te maken en zo een nominatie op te eisen (haar acteren was eerder standaard en vervangbaar). Mede door deze acteerprestaties, maar minstens zoveel door de interessante uitwerking van het verhaal, maakt dit The King's Speech leuk om naar te kijken. Een kleine kanttekening is dat ik de film pas in het tweede deel naar een hoger niveau vond gaan, waar ik de film in het eerste deel nog als bovengemiddeld standaard beoordeelde. Een punt waar ik bij een fictieve film mijn vraagtekens bij de geloofwaardigheid zou zetten, maar dit niet doe/kan bij deze film omdat het waargebeurd is, is de tijd waarin George leeft. Het is opvallend dat in hetzelfde jaar waarin George koning wordt, Engeland (de wereld) in oorlog raakt met Duitsland. Niet de oorlog zelf, maar wel de tegenpolen die beide leiders zijn in spreken. Als we naar Hitler kijken, ondanks de vreselijke dingen die uit zijn mond kwamen, wist hij op een goede manier een speech te geven en daardoor heel veel mensen te beïnvloeden. Iets waar George het totaal tegenovergestelde in is, en eerder bezig was met articulatie dan aan iets groters te denken. Dit aspect is subtiel in de film verwerkt, wanneer George na het bekijken van de kroning, nog een stukje Duitsland op tv ziet. Al met al een goede film die twee van zijn twaalf Oscarnominaties mag verzilveren (al verwacht ik gezien de geschiedenis van de Oscars meer prijzen).

3,5*

Een degelijk gemaakte film dit, waar twaalf Oscarnominaties misschien iets teveel van het goede is, maar het is op zich wel leuk kijkvermaak.

Colin Firth is erg goed in zijn rol en overtuigd zeer zeker als de stotterende/aarzelende koning, die soms zelfs ook nog enigszins grappig uit de hoek weet te komen. Ook de rol van Geoffrey Rush is goed gespeeld en beiden hebben ook een goede chemie met elkaar. Toch is het vooral ook het acteerwerk dat de film naar een hoger niveau tilt. De regie is degelijk, maar niet echt bijzonder en ook bevat de film niet echt memorabele scènes.

Toch kijkt het allemaal verder wel lekker weg en was ik toch wel benieuwd of de speech, waar het in deze film allemaal om draait, uiteindelijk goed zou gaan. Al met al is het best een fijn filmpje, maar meer ook niet. Nou ja bijna dan, want Firth pakt de Oscar, dat kan dan ook haast niet missen.

3,0*

Goede film.

Op ware historie gebaseerd verhaal steekt goed in elkaar, en wordt voortreffelijk ondersteund door sterk acteerwerk, vooral van hoofdrolspelers Rush en Firth, die elkaar goed aanvullen.
De jaren 30 sfeer is prima in orde, en geeft een mooie achtergrond voor de gebeurtenissen. Het wordt hier en daar afgewisseld met subtiele humor (en soms wat minder subtiel: de scheldpartij bij de training bijvoorbeeld ), maar het werkt allemaal uitstekend.

Conclusie: een goed in elkaar stekende, vrij realistisch aanvoelende film, die op humoristische wijze laat zien hoe koning George VI met zijn stotteren omgaat.
Ondersteund door uitstekend acteerwerk, waarbij naast Firth vooral Geoffrey Rush opvalt, werkt het geheel prima. Extra pluspunt voor mij persoonlijk is dat het onderwerp sowieso mijn interesse wel heeft, dit maakt het natuurlijk nog vermakelijker.

Buiten dat, verdient deze een 8.

Oké eindelijk dan gezien deze grote Oscarfavoriet. Moet zeggen begrijp prima waarom deze film menig Oscar, waaronder die voor beste film gaat binnenslepen. Op papier is The King's Speech namelijk al Oscarmateriaal maar in de praktijk ook. Dat is echter ook meteen mijn probleem met de film. Het is allemaal zo volgens een vast stramien gemaakt. Nergens verrassend of echt uitdagend. De structuur van de film -Onoverkomelijk probleem wordt na tegenslagen en ruzies toch opgelost door training en doorzettingsvermogen- is linea recta overgenomen van zo ongeveer iedere sportfilm.

Wat de film natuurlijk wel ontegenzeggelijk heeft is een geweldige cast. Firth is uitstekend als stotterende koning maar wat mij betreft is Rush de absolute ster van de film. Heerlijk zoals hij die spraakleraar met zijn onorthodoxe methodes neerzet. Helena Bonhem Carter vond ik dan weer wat minder indrukwekkend en die Golden Globe voor haar begrijp ik dan ook niet helemaal. The King's Speech is wat mij betreft een uitstekende film met een prima mix tussen humor en drama die echter nooit echt meeslepend of overdonderend wordt. Nee, van mij mag Black Swan nog steeds aan de haal gaan met dat felbegeerde beeldje.

Voor een uitgebreidere recensie The King’s Speech « Tim's Filmblog - filmmad.wordpress.com

Will their Majesties be staying for dinner?

We would love to, such a treat, but alas... a previous engagement. What a pity.

Een film met Helena Bonham Carter doet het sowieso altijd goed bij mij, wat een geweldige vrouw een en al sympathie voor haar. Een soort perfect mens. Colin weet me na ''A single man'' wel te interesseren, voorheen alleen maar voorbij zien gaan bij romcoms maar met deze serieuze rollen, is hij eigenlijk heel erg goed. Altijd leuk om talent te ontdekken, of in ieder geval in te zien.

Hoewel de film sowieso al door Helena wat nieuwsgierigheid wekte was ook het gemiddelde een reden waarom ik deze film wilde zien. De film stelt alles behalve teleur. Hij moet het wel hebben van een soort emotioneel feel-good achtige sfeer en de belachelijk goede acteerprestaties met een best wel grote cast. Enorm veel talent, waardoor het soms moeilijk te overzien is, niet hier. De film neem heerlijk haar tijd en heeft een leuke setting, veel kleur maar toch een beetje afzijdig, beetje zoals de poster. Naast dit is de film ook erg vermakelijk om te kijken en weet het met een beetje diepgang zelfs te ontroeren. Een film die van alles wat heeft, je merkt gewoon dat de makers weten waar ze mee bezig zijn en dat voelt goed en vertrouwd.

Heerlijke film die voor ieders wat heeft, niet veel nieuws maar dat is te vergeven, in ieder geval een interessant verhaal en een meer dan geslaagde uitwerking.

4 sterren

12 Oscar-nominaties en ik kan er slechts bij één ervan iets voorstellen, namelijk die voor Best Actor. Firth overtuigt, Rushs rol is niet al te moeilijk, Bonham Carter doet haar werk maar haar rol is zo nietszeggend dat zelfs een nominatie voor Best Supporting Actress niet te rechtvaardigen valt. (nou ja, goed: ook een vrij nietszeggende prijs natuurlijk)

Het verhaal belooft niet veel en de uitwerking lost in dat opzicht de verwachtingen in. Sowieso een onmogelijke opgave om een held te creëren uit een moderne koning, tegenwoordig waarschijnlijk één van de saaiste (lees: filmonwaardige) beroepen die men kan voorstellen.

Afin, proberen mag natuurlijk altijd. Van deze poging echter, zie ik de genialiteit echt niet in. De film heeft, afgezien van het originele maar oninteressante verhaal en Firths acteerwerk, zo weinig te bieden dat ik zelfs moeite heb om het verder te recenseren. De 'climax' was geen climax. Settings? Stelden vrij weinig voor. Kostuums? Niet boeiend. Kamerawerk? Niets vernieuwends gezien.

Vervelen deed het zeker niet, maar die hele hallelujastemming mag van mij wel wat minder. Wellicht dat het als psychologische dramaserie beter uitgewerkt had kunnen worden.

1.5*

Ah, de jaarlijkse grote favoriet bij de Oscar. Die brengt altijd aangenaam een vertrouwd ritueel met zich mee. Dan heb ik het niet over de inhoud of de kwaliteit van de film, want die verschilt vaak enorm van film op film. Maar van een ding kan ik ieder jaar weer zeker zijn rond de Oscarperiodes: berichten van gebruikers op MovieMeter die beginnen met 'typisch Oscarmateriaal', vaak met een bijna absurde nadruk op eigenschappen die zo typisch zouden zijn en regelmatig moeten die gebruikers daarna nog even benadrukken dat ze de Oscars niet serieus nemen. Wat ik jammer vind aan de Oscars is dan ook niet dat ze regelmatig de prijzen aan de verkeerde films geven, want iedere prijs- of lijstjessysteem kan bijna per definitie niet perfect zijn. Wat ik het meest jammer vind is dat het soms lijkt alsof mensen de films die inderdaad de prijzen (lijken) te winnen niet meer vers kunnen zien, wat soms onbegrijpelijke berichten oplevert. Natuurlijk is een filmbeleving subjectief, maar bepaalde eigenschappen van een film zijn ook objectief.

The King's Speech is een mooi voorbeeld van wat ik wil zeggen. 12 Oscarnominaties en polls zeggen dat de film met de hoofdprijs weg zal gaan. Of dat terecht is of niet is even niet belangrijk, want dat is inderdaad subjectief. Maar is het objectief gezien een typische Oscarfilm. Zonder al te diep in te gaan op een definitie van een 'typische Oscarfilm' kan ik hier zeker een aantal dingen noemen die in die categorie vallen. The King's Speech is een echte crowd-pleaser. Een opbeurende film over iemand die met behulp van een vriend en persoonlijk doorzettingsvermogen een persoonlijke zwakte overwint. Het is ook een historisch drama. Het scenario is conventioneel opgebouwt en ook de muziekkeuze zal niemand verrassen. Voor een groot deel zou ik dit inderdaad een conventionele Oscarfilm willen noemen.

Dit geldt echter niet voor alle elementen. Wat ik hier tot mijn stomme verbazing lees in enkele berichten is dat de cinematografie conventioneel zou zijn. Bij zulke berichten vraag ik me serieus af of de Oscars niet een te grote scepsis hebben veroorzaakt bij sommige mensen waardoor ze een bepaalde objectiviteit lijken te verliezen. Nou wil ik niet graag mensen ergens van beschuldigen, maar kom nou, The King's Speech ziet er toch niet standaard uit? En ja, ik denk dat je objectief naar een filmstijl kunt kijken. De meeste koninklijke drama's benadrukken de luxe. De grote hallen, de majestueuze kostuums, de epische kadrering, etc. Niets van dit alles vinden we in The King's Speech. Als het niet aan de (wel conventionele) montage lag, had het bijna een Godardfilm kunnen zijn. Veel shots die van enorm dichtbij gefilmd zijn. Veel gebruik van lenzen die de proporties van personen en voorwerpen veranderen. Van kamers krijgen we vaak weinig te zien en worden juist lege muren benadrukt. De kleuren zijn grauw en donker. Er wordt veel out-of-focus geschoten, met slechts een klein element in focus. De vraag is niet zozeer of dit mooi of experimenteel is, maar durft iemand dit serieus conventioneel te noemen? En zo ja, volgens welke standaard? In commerciële, narratieve cinema zie je dit soort dingen vrijwel nooit.

En nu over naar mijn subjectieve ervaring van deze film.

Te beginnen bij die visuele aanpak. Ik vond die erg sterk uitpakken. Soms waren de grauwe kleuren misschien iets te lelijk, maar de film weet goed een soort verloren gevoel op te roepen. Bijna paradoxaal zorgen de leegtes in het beeld voor een claustrofobisch gevoel, wat ergens goed past bij een verhaal over een stotteraar. Dit effect wordt ook berijkt door de extreme close-ups, beeldvervormingen en het gebruik van out-of-focus. Het is gewoon een erg interessante film om alleen maar naar te kijken. Persoonlijk favoriete moment op visueel gebied was een wandeling van George en Logue door een mistig park. Schitterend sfeertje daar.

De rest van de film is gewoon een effectieve crowd-pleaser. Misschien niet verrassend genoeg om werkelijk indruk te maken, maar het is wel erg vermakelijk. Dat het goed af zou lopen wist ik wel, maar even goed zat ik nog vol spanning tijdens die laatste speech te luisteren of George alles wel duidelijk uit zou spreken. Als je dat effect kunt berijken ben je gewoon goed bezig als filmmaker wat mij betreft. Verder zijn de dialogen erg fijn, is het verhaal goed opgebouwd en verdienen Firth en Rush alle eer die ze krijgen. De film is hoogstens hier en daar net wat te traag, maar al met al is het een gewoon een prima film. Geen briljante film misschien maar toch een dikke 3,5*, op de grend van vier sterren.

Aardige film, vond hem zelf eigenlijk niet zo grappig en ergerde me (doordat het onderwerp nogal benadrukt werd) in het begin eigenlijk wel een beetje aan het gestotter. Het verhaal werd mooi opgebouwd, ik kreeg echt het gevoel alsof 'bertie' een soort bekende van me aan het worden was. Ergens ontbrak er toch nog wel wat aan het verhaal. Er werd constant geoefend en zodoende bouwde het verhaal zich langzaam op, normaliter zou er dan een soort climax moment zijn. Ik denk dat dat hier die laatste speech had moeten zijn, maar eigenlijk werd ik er niet bepaald warm van.

De acteurs deden hun werk prima. Persoonlijk vond ik vooral Lionel erg goed.

Verder weinig aan op te merken, mooie film, maar het miste net die ene climax.

Minder truttig dan ik had verwacht.

Wel net zo stoffig als verwacht, ik heb heel weinig met Britse historische drama's om die reden. Het is allemaal heel erg gericht op het costume design en het verhaal. Gelukkig zitten hier wat andere accenten in, zoals de chemie tussen de hoofdrolspelers, en het is gelukkig niet al te verhalend.

Firth doet het aardig, maar dan vooral in de gewone scenes, als hij echt stottert vind ik hem een stuk minder overtuigend. Je merkt gewoon veel te duidelijk dat hij gewoon correct kan spreken ipv dat je denkt naar iemand met een spraakgebrek te zitten kijken. Die gedoodverfde favorietenrol voor de Oscars vind ik om die reden dan ook wel wat overdreven. De chemie met Rush is wel grappig.

De film heeft ook zijn geinige momentjes, maar over het algemeen is het toch niet meer dan oerdegelijkheid met een aardig uitgangspunt. Ook nog wel wat minpuntjes, ik noem een bij de haren bijgesleepte rol van Churchill die verder wat voor de sier rondliep (buiten dan om te laten zien, "kijk Churchill liep er toen ook al tussen, die kennen jullie wel van de geschiedenislessen"), tevens onmogelijk slecht vertolkt, leek bijna Little Britain, zo'n karikatuur werd er van gemaakt.

Een film voor en door 'The Decent Englishman'. Zal best wel de beste film pakken, omdat het op het oog de meest degelijke van allemaal is. 2.5*

Al een paar dagen geleden gezien, maar vanwege het idiote aantal oscarnominaties toch nog een aantal dagen laten zakken. In de hoop dat er in die dagen toch iets te binnenschiet waardoor de 12 nominaties verklaard werden. Maar nee.... er is me niks te binnen geschoten. The King's Speech is allesbehalve slecht. Ondanks dat het een redelijk pover verhaal heeft. Zeker niet een waarvan ik op voorhand een superfilm bij zou denken. Toch is de film nergens saai, mede doordat de hele film doorspekt is met een soort luchtigheid. Leuke humor schijnt af en toe door en het wordt nergens een melodramatisch schouwspel. Gewoon een leuke film om te zien. Wat wel ontbreekt is een overtuigingsfactor. Ik snap de 12 oscarnominaties echt niet, want dit is echt geen film van het kaliber Lord of the Rings of Titanic.

Het feit dat ik over de oscarnominaties begin, zegt eigenlijk al genoeg. Over de film zelf valt weinig te vertellen. Leuk voor tussendoor en een stuk leuker dan ik verwacht had, maar meer ook niet.

Eigenlijk wel een kleine meevaller. De film ziet er in ieder geval een stuk beter uit, dan je zou denken op basis van de lelijke poster die ik langs heb zien komen. Ook had ik nogal veel slappe humor in de film verwacht, en dat viel gelukkig ook mee.

De karakters zijn voor mij het grote probleem van de film. Ze wisten mij allen totaal niet te boeien. Zowel de norse koning als de komische "dokter", geen van allen had iets waardoor ik met veel interesse uitkeek naar de verdere gebeurtenissen. Dit is dan ook deels de oorzaak dat de inhoud van meeste scènes zeer voorspelbaar was.

Jaja, ik zie deze film veel Oscars winnen en snap ook wel waarom. The King's Speech ziet er erg mooi sober en authentiek uit. Het verhaal van een stotterende koning, die van zijn probleem af wil, is typisch Oscaraas, en tsja ik trapte er zelf ook in. Het is gewoonweg een prima meeslepend drama, dat me steeds meer begon te grijpen. Colin Firth speelt zijn rol namelijk bijzonder goed. Je ziet hem onzeker en gebukt gaan door zijn probleem en hem opleven wanneer hij het stotteren overwint. Erg knap acteerwerk, dat hij maar de Oscar voor beste acteur mag winnen .

De grote Oscar-favoriet was wel uit te zitten, maar kon me toch niet helemaal bekoren. Film kan zich nooit helemaal losrukken van het onderwerp (zelden zal er over iets suffers een film van dit statuur zijn gemaakt), ondanks dat het er allemaal impeccable uitziet en Firth geboren is voor deze rol. De (invloed van de) speeches van George worden volgens mij ook schromelijk overschat, alsof het kanonnenvoer aan het front of het volk in de Underground daar nou zo op zat te wachten.

3 sterretjes dan maar.

Degelijk een foutloos, maar te weinig opwinding.

Verdient daarom ook niet meteen de oscar voor beste film. Beste acteur zo nog wel kunnen, maar vind Eisenberg en Franco erg fantastisch, Jeff Bridges is geweldig maar heeft er vorig jaar al een mee naar huis genomen.

Een Oscar voor regie zou weleens kunnen, de films ziet er fantastisch uit en de filters werken goed. Heb weinig werk gezien van Hooper maar vond The Damned United fantastisch en die verdient meer aandacht.

Interessant portret van de Britse Koninklijke familie tijdens de troonovername in de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog. Het wat langdradige script wordt gered door Colin Firth, die deze film op alle vlakken draagt en in mijn ogen zijn Oscar meer dan verdient. Zijn karakter van stotterende prins, weldra koning, wekt moeiteloos de sympathie op van de kijker en zijn chemie met Geoffrey Rush, een eigenzinnige zelfbenoemde spraaktherapeut, is enorm.

Zo geniaal als de hoofdpersonages zijn, zo minimaal is de sfeer in de film. Te vaak wordt er teruggegrepen op doorzichtige middelen zoals mist om het vroeg twintigste-eeuwse Engeland een authentiek en mysterieus sfeertje te geven. Wat kostuums en stoffige gordijnen, een aantal archiefbeelden van Adolf Hitler en klaar is kees.

Het al eerder genoemde uitgerekte verhaal moet uiteindelijk zijn hoogtepunt bereiken in The King’s Speech, maar hoewel realistisch en uitstekend neergezet door Firth blijft het allemaal wat oppervlakkig en voorspelbaar. Zelfs met Beethoven in de slotscène weet de film nergens echt te raken en daarmee boven de middelmaat uit te stijgen.

3,5*

Sterke en vooral plezierige film om te zien. Wist van tevoren niet zo goed wat ik moest verwachten, maar had natuurlijk hoge verwachtingen van het niveau dankzij de Oscars. Al raakte ik wat in de war doordat de Pathe de film als een komedie omschreef. Maar opzich is dat ook wel te begrijpen want er zit aardig wat humor in de film, en ondanks de serieuze ondertoon is het zelden pijnlijk. Maar het is wel regelmatig aangrijpend, mede door het sterke acteerwerk natuurlijk. Visueel vond ik de film een beetje tegenvallen, maar qua decor en setting was het wel goed.

Colin Firth heeft terecht een Oscar gewonnen, iemand spelen die stottert is voor de gemiddelde acteur geen probleem, maar Firth heeft zichzelf echt overtroffen in deze film, net als Rush overigens. En het was ook leuk om Helena Bonham Carter eens een 'normaal' iemand te zien in plaats van een maf karakter van Tim Burton.

4*

Mooie originele en aangrijpende film met een bijzonder sterk spelende Colin Firth en daarenboven dus een verdiende Oscar voor beste acteur.

Oscar voor beste film kan ik nu weer niet helemaal begrijpen. 't Is te zeggen: ik begrijp waarom deze gewonnen heeft, maar er zijn zoveel betere films uitgekomen afgelopen jaar (inception?). Want hoe je het ook draait of keert, de inhoud van de film is een beetje mager.

Desalniettemin zeker een must see, maar daarom niet een film die mij heel lang zal bijblijven vermoed ik. 3.5* is dus zijn verdienste

Prachtig acteerwerk van de heren Firth en Rush. Ook Helena Bonham Carter doet niks onder voor de twee heren. Het verhaal wordt rustig en met een scheut gedegen humor verteld. Wat op een gegeven moment opvalt is de mooie cinematografie en prachtige klassieke muziek, die zeker meehelpen aan de sfeer.

Zeer degelijke en onderhoundende dramafilm, die blijft boeien, zonder dat er ook maar een grijntje geweld in zit. 4*

Beter dan verwacht. The King's Speech is een mooi verfilmde persoonlijke tragedie. De zeer klassieke montage én muziek maken de film tot een hedendaags pareltje. Firth en Helena Bonham Carter zetten uitstekende prestaties neer, de ene overtuigend en de andere subtiel. Rush is degene die het geheel draaglijker maakt. Zonder hem was het zeker saaier geweest. Hij zorgt voor de luchtige, komische toon en is volgens mij onmisbaar.

Kreeg terecht a shitload of Oscars, maar die mochten evengoed naar The Social Network gaan. The King's Speech is minder relevant, maar niet minder mooi.

Degelijke film. De acteurs doen het allemaal prima en het hoofdpersonage is erg sympathiek maar de film wisselt sterke scenes af met behoorlijk slaapverwekende. De scenes bij de stottertherapeut zijn erg leuk. Met name door het uitstekende spel van Geoffrey Rush die duidelijk met plezier aan het acteren is. De chemie tussen hem en Colin Firth is erg leuk en hartverwarmend. Helena Bonham Carter heeft een kleine rol maar kan bij mij eigenlijk weinig fout doen. Wat vind ik dat een mooie vrouw. Het einde was voor mij iets te veel van het goede. Een beetje té hollywood. Maar wat mij betreft heeft Colin Firth zijn oscar meer dan verdiend.

Eindelijk gezien.

Het is vooral een film van de dialogen geworden, werkend naar de uiteindelijke monoloog.

De beginspeech had w.m.b. iets langer en pijnlijker gemogen. Wat volgt is een verzorgd verhaal, een film met veel komische noten en sterke dialogen.

Weinig mis met het acteerwerk. Paar veren voor Collin Firth en Geoffrey Rush. Enkel de rol van Helena Bonham Carter vind ik nogal flauw en eigenlijk ook vrij nietszeggend.

Film blijft binnen de lijntjes, vandaar ook dat het commercieel zo aantrekkelijk is. Het is dan ook een film geworden die sterk overeen kwam met mijn verwachtingspatroon, alleen de humor was meer aanwezig dan ik dacht en de eindspeech was minder indrukwekkend dan vermoed. Ook wekt de film de suggestie dat de speech van de koning belangrijker is dan W.O. II. an sich. Uiteraard is dat voor de film ook zo, en zeker voor de familie en vrienden van de koning, maar wat me lichtelijk stoorde is dat het in zijn algemeenheid ook zo overkwam.

Kleine 4* (3,75)

'' You have such perseverance Bertie, you're the bravest man I know. ''

Ik heb niet veel met het Koningshuis gebeuren. In eerste instantie leek de film me dan ook niet boeiend en vroeg ik me af hoe een twee uur durende film over een man die stottert, interessant kan blijven. Maar ach, met al die oscars op zak, zal er toch wel iets goed aan zijn, dacht ik.

Gelukkig kan ik achteraf toegeven dat mijn vermoedens over deze film onjuist waren. The King's Speech is een meeslepend drama die je op sommige momenten zelfs weet te ontroeren.

Het script is heel sterk, de dialogen zijn scherp en het acteerwerk... werkelijk subliem. Het redelijk zware onderwerp wordt nergens zwaarmoedig of overdreven sentimenteel. In plaats daarvan is er juist veel ruimte voor humor. Je leert de personages kennen en je ziet de opbloeiende vriendschap, wat werkelijk verbluffend overtuigend is neergezet. Deze twee heren dragen de film dan ook echt en zijn fantastisch. Het is niet alleen maar koek en ei tussen de Koning en zijn spraaktherapeut, je ziet ook de scherpe kantjes van beide mannen en de manier hoe zij samen een band opbouwen is ontzettend realistisch neergezet. Het sarcastische sfeertje en de dosis zelfspot die zowel Rush als Firth hebben houdt het luchtig.

De scènes waarbij Firth 'los' gaat en lekker vloekt en tiert, wisten mij dan ook het meest te raken. Bugger! De frustratie was van de man zijn gezicht te lezen en langzaamaan leerde je hem en zijn verleden kennen, waardoor je nog meer sympathie voor hem krijgt.

Mijn lage verwachtingen waren volkomen onterecht. Ik heb genoten van deze film en het ijzersterke acteerwerk. Dikke, welverdiende 4.0*, voor nu.