Hævnen (2010)

Susanne Bier is al enkele jaren een van mijn favoriete regisseurs. Het was wel al een tijd geleden dat ik voor het laatst iets van haar had bekeken, maar deze film herinnerde me weer wat een briljante en unieke filmmaker Bier is. Het is de manier waarop ze elk element van een film met zoveel aandacht en precisie weergeeft wat haar films onovertroffen maakt. Want op het eerste gezicht lijken de plots van haar film niet zó heel bijzonder en het genre waarin zij verkeert zit zo vol valkuilen en clichés - waar zij mijlenver uit de buurt blijft. Er is geen enkele filmmaker die de wanhoop van iemand zó echt over kan brengen.

Ik vind het prachtig hoe zij zelfs een simpele wandelsequentie opbouwt, snelle wisselingen van perspectief, handheld camera, simpel maar een stijl die je onmiddelijk herkent als de hand van Bier en die alles onmiddelijk zo een dramatische en authentieke lading geeft. Ik ga niet teveel in op het verhaal zelf, ik kan alleen zeggen dat het me een vergelijkbaar gevoel gaf als bij After the Wedding, met die twee werelden van armoede en rijkdom waarin een van de hoofdpersonen zich tegelijkertijd bevindt. Erg mooi ook hoe Johan Söderqvist (wederom, zoals bij AtW) met die marimba-achtige klanken deze twee uitersten met elkaar in harmonie weet te brengen. Maar de sfeer van deze film is rijker, kleurrijker en kent meer variatie. Wat betreft cinematografie en locaties is het onomstotelijk het mooiste wat we gezien hebben in een Susanne Bier film. Klein detail, maar het viel me op dat die typische extreme close-ups van de ogen ontbraken (wat eerder een typisch element in haar films was).

Hoewel de film wel een belangrijk plot kent, is deze wel van minder groot belang als bij bijvoorbeeld Brodre of AtW. Deze film leunt veel meer op de uitwerking van één centrale thematiek; de soms onmogelijke keuze tussen wraak en pacifisme. De onmogelijkheid om de juiste, morele keuze te maken is sowieso het belangrijkste thema in álle films van Bier, maar hier wordt dus met name gefocust op wraak tegenover incasseren. Alle verhaallijnen hebben hier mee te maken. Sommige lijntjes kabbelen wat voort of worden al snel afgerond en raken daarna naar de achtergrond. Hierdoor wordt door Bier zeer vakkundig een ziel aan elk karakter gegeven, bij haar films heb ik altijd het sterkst van alle films die ik zie dat ik de mensen in de film werkelijk heb leren kennen en hun diepste drijfveren, angsten en verdriet begrijp.

Ik heb intens genoten en ik denk dat ik dit de mooiste van Bier vind. Maar daarvoor wil ik hem eerst nog op het grote doek gaan bekijken. Ze is in ieder geval weer enorm gestegen in mijn achting. Zoveel regisseurs proberen dit type film te maken, maar Susanne Bier is ze allemaal 10 stappen voor en zet wat mij betreft een standaard, elke keer weer.

Geweldige cast in een uitstekende Oscarwinnende film vooral de prachtige Zweedse man Mikael Persbrandt met de staal blauwe ogen en de hele mooie bevallige Deense Trine Dyrholm ( wat een heerlijk schepsel) in een film over verdrongen verdriet en wraak.

Sterke film (weer) van Susanne Bier, deze Hævnen. Een indringend, meeslepend en visueel imponerend plaatje met een sterke cast, die op een mooie manier hun verdriet, emoties, gevoelens en alles wat hun tot bepaalde (wraak)acties leidt, over weten te bregen op de kijker.

Vooral ook mijn complimenten voor de twee jonge castmembers, eigenlijk de twee hoofdpersonages. Erg sterk gespeeld door beide, waar ik vooral erg meeleefde met Christian, die het verlies van zijn moeder maar niet kan verwerken en dit op zijn vader en omgeving afreageert, zonder te weten wat voor een consequenties dit kan hebben op zijn- en Elias' verdere leven.

Dit is iets wat deze film tot een onvoorspelbaar en krachtig drama maakt, waar de gebeurtenissen tussen beide jongens en Anton (geweldig gespeeld door Persbrandt) vooral centraal staan. Sterke scénes zijn vooral het moment wanneer Christian die pestkop vreselijk in elkaar beukt en Elias niet weet wat-ie ziet én het moment wanneer Elias en zijn vader door een storing op het netwerk en de bewogen dag van paps niet verder praten via Skype (o.i.d.), waardoor Elias tóch met Christian in zee gaat om de bom te maken... kleine dingen en beslissingen in het leven die alles overhoop kunnen gooien.

Op visueel vlak is dit het mooiste wat ik gezien heb van Bier tot nu toe, niet erg veel, maartoch... dit zag er schitterend uit. Wát een shots van die uitgestrekte graanvelden, de lucht, de natuur, de zon, wolken, het gebruik van licht, maar ook de close-ups die bij vlagen bijzondere dingen in beeld brengen, zoals o.a. een stel helder-blauwe ogen. De mooie, gevoelige score is de kers op de taart.

Susanne Bier levert met haar uitstekende regie een erg mooie film af, die het verdriet en gevoelens van de hoofdpersonages op een ''echte'' en sterke manier op het witte doek heeft weten toveren, en waar deze gevoelens ons uiteindelijk mee naartoe nemen. Ik heb best wel genoten. Dikke voldoende.

Gelukkig is Bier's Hollywood-avontuur beperkt gebleven tot één film en is ze snel weer teruggekeerd naar haar thuisland. Daar maakt ze tenslotte veel betere films. Deze nieuwste is ook weer erg fraai, met een subtiel aangrijpend verhaal, prachtige vormgeving en unaniem sterk akteerwerk. Vooral de twee jongens, de spil van de film, zijn subliem gecast. Tegen het einde verliest de film iets aan intensiteit en één en ander wordt wellicht te voorspelbaar uitgewerkt, maar dit zijn details. Al met al weer een zelfverzekerde, subliem geregisseerde film. Geschreven door Bier's vaste scriptschrijver Anders Thomas Jensen.

Deze film vanavond in de sneak preview gezien. Toen ik hoorde dat het de nieuwe film zou worden van Susanne Bier heb ik mij er op in gesteld dat ik weer een zware avond tegemoet ging, want de drama's van Bier zijn nu eenmaal lood- en loodzwaar. Als haar drama's een afspiegeling van de wereld zouden zijn, dan zou de wereld een waar tranendal zijn, waar het alleen maar kommer en kwel is. Zo ook in deze nieuwe oscarwinnende film. Wij kregen een portie sociale ellende te zien in Denemarken en alsof dat nog niet genoeg was werden wij ook nog eens getracteerd op een portie oorlogsellende in Afrika. Toen de film afgelopen was heb ik maar een paar (bier)tjes gedronken zonder verder nog aan deze film te denken. Want ja, deze overdosis ellende van Bier is nu eenmaal niet aan mij besteed. Of de film ook terecht de oscar voor beste buitenlandse film verdiend heeft? Neen, ondanks dat er in deze film geweldig geacteerd werd had die oscar naar "Kynodontas" moeten gaan van de griek George Lantinos. Dat vond ik weliswaar een absurde maar niettemin geweldige film.

Waardering: 3,0* dankzij het uitstekende acteerwerk.

Ik ben het eigenlijk wel eens met wibro. Wat mij betreft slaat Bier een beetje door met deze film. Ik heb het gevoel alsof deze film gemaakt is voor de internationale markt, hoewel dat niet bepaald relevant is voor de beoordeling.

In de film wordt ellende op ellende gestapeld, en de karakters staan soms voor lastige keuzes. Maar Bier heeft er voor gekozen om deze karakters talloze keren een bepaalde keuze te laten maken. Dit zorgt ervoor dat de kijker verzadigd raakt en het uiteindelijk wel goed vindt. Ook die ellende in Afrika had voor mij niet gehoeven.

Andere grote kritiekpunt is de voorspelbaarheid van het script. Een aantal keer gebeuren er van die dingen die ik veel vaker heb gezien, ik noem bijvoorbeeld:
-mes is verstopt, mes wordt gevonden door moeder
-toevallig vinden ze vuurwerk, en ja ze gaan de auto van de 'slechterik' opblazen
-Christian is weg, uiteraard is hij is op de toren
-de grote Afrikaanse boeman komt langs, en Anton moet een keuze maken
-Afrikaanse boeman wordt behandeld door Anton, en maakt dan een ongelukkige, niet echt subtiele opmerking waardoor Anton zich bedenkt
-Anton en Marianne komen weer bij elkaar

Excuses voor het kinderachtige taalgebruik, maar ik werd er ook zo moe van. Vooral doordat Bier het prachtige After the Wedding op haar naam heeft staan. Maar deze film is toch echt 13 in een dozijn, inclusief het camerawerk met slow motion etc.

Degelijk drama. Herkenbaar script van Anders Thomas Jensen, herkenbare regie van Bier.

Bier weet wel vaker mooie shots en kleurengebruik te combineren met wat zwakkere editing en camerawerk. Zo vond ik het snelle focussen af en toe behoorlijk afleiden.

Verder een aardig verhaaltje met sterke personages. Hier en daar wel wat te veel gefocused op leed, maar het weet toch wel op goede wijze meerdere aspecten rond het thema wraak en geweldpleging over te brengen. De acteurs zijn allemaal erg sterk, maar vooral de jongens weten te imponeren.

Gewoon een goeie film, niet waanzinnig briljant verder, maar dat had ik ook niet echt verwacht. kleine 3.5*

De eerste Bier die ik zie, maar als ze allemaal zo zijn dan haak ik af, want hier heb ik weinig mee. Ik heb niets tegen een moraal in films, maar In a Better World is uiteindelijk niets anders dan een verzameling moraaltjes. Het geheel komt nooit tot leven. Ondanks dat het een serieus drama is wekt het nooit de indruk uit het leven gegrepen te zijn. Dit is een regisseuse, en vooral ook scriptschrijver, die zich voorgenomen heeft om mensen te laten zien hoe je met een geweldadige wereld omgaat en helaas is Bier nooit verder dan dat idee gekomen. Dus iedere scène wordt een opzichte setup voor weer een nieuw voorbeeld van Biers anger management theorie. Mikael Persbrandt speelt in principe gewoon Gandhi (doet ie wel goed overigens), een onbreekbaar goed karakter die niet te beroerd is om in de meeste scènes een korte preek te houden over hoe je goed moet leven. Ik ben het met hem eens, daar niet van, maar het levert een karige film op die, misschien ook door de pesterijen op school, doet denken aan een voorlichtingsfilm voor kinderen.

Aan de andere kant bevatten die voorlichtingsfilms doorgaans geen beelden van opengesneden buiken van Afrikaanse vrouwen of beendwonden met kronkelende maden. Dat geeft nog eens extra aan hoe onhandig dat Afrikaanse plot eraan vast zit. Het is geforceerd en ook de ontwikkelingen daar kon ik niet geloven. Dat Big Man te trots is om zich compleet als slachtoffer op te stellen wil ik geloven, maar niet dat hij een operatiekamer binnenloopt om de dokter die hem moet redden te provoceren met opmerken over het opensnijden van vaginas. Het ligt er allemaal wel erg dik bovenop. Net als de ontwikkeling van Christiaan. De dood van zijn moeder gebruiken als aanleiding van zijn verandering in een bijna-psychopaat? Te karig.

Het enige wat de film kijkbaar maakt zijn de acteurs die een geloofwaardigheid weten te behouden en het ontzettend geforceerde plot draaglijk maken. Daardoor wordt In a Better World geen flauw zooitje die het eigenlijk wel had moeten worden.
2,5*

Degelijk drama, maar eigenlijk komt de film pas halverwege goed op gang.

Hoewel deze film een Oscar heeft gewonnen, is het zeker niet het beste werk van Susanne Bier.

Ik vind hem minder dan "Efter Brylluppet" en "Things We Lost In The Fire".

Bier ontspoort.

Waar de grijze, rauwe en realistische settings in Brodre en After the Wedding mij zo enthousiast maakten over deze regisseuse is het in deze film ver te zoeken. Er wordt optimaal gebruik gemaakt van aanwezige verlichtingen en veel scènes waren tegen het Hollywood/GreysAnatomy aan, vooral qua dialogen vond ik het niet al te best. Ik heb niets tegen verwijzingen op het begin van een film, naar het einde van een film, maar voor een drama was dit zeker na het eerste halfuur al makkelijk uit te stippelen, en ja hoor. Het kwam ook nog uit. Juist de realiteit in haar andere films, waar gaat dit heen?-gevoel, ontbrak hier volledig. Ook kaart de film naar mijn idee te veel hoofdpersonen aan, het ene moment zijn we weer betrokken bij een vader en daarna weer bij de jochies. Het loopt niet lekker langs elkaar heen, wellicht had ze er een halfuurtje aan moeten plakken om de karakters wat meer uit te diepen.

Toch een sterk drama met goede acteerprestaties van de gehele cast, het kijkt lekker weg en weet te boeien. Helaas niet te ontroeren. Voor Bier een oppervlakkige film, komt dus niet alle verwachtingen na. Toch nog een 3,5 ster

Erg mooie menselijke film weer van Susanne Bier, met ditmaal boetedoening en wraak als aandachtspunten. Hoewel ze bij vlagen niet altijd even subtiel is, weet dit verhaal de echt voorspelbare en melodramatische valkuilen goed te omzeilen.

Cast is over het geheel erg sterk, met een bijzondere vermelding voor de twee jongens, met name Elias is uitstekend gecast.

Ook qua score en beeldvoering sterk, ik kreeg het wel enorm benauwd van die scenes boven op de silo, brrrr.

Prima film waarin de aandachtspunten goed duidelijk worden gemaakt. Nadeel vind ik wel dat de onafhankelijkheid van het jochie erg overdreven wordt, evenals zijn acties. Toch is het doel van de film erg geslaagd.

Ondanks dat de film mij niet echt aan het denken heeft gezet, vond ik hem erg sterk.

Goede film van Susanne Bier, al mist het net teveel om een echte topper te zijn.

Laat ik beginnen met de sterke punten van de film. Dat ligt hier vooral in het acteerwerk. Mikael Persbrandt zet een sterke rol neer als de vader van een van de jongens en als dokter in Afrika. Hij staat voor het goede en straalt dat ook uit. Qua acteerwerk helemaal niets op aan te merken. Toch vind ik de twee jongens nog sterker spelen en dan met name Elias. Het heeft in feite de moeilijkste rol, waarbij hij tal van emoties moet overbrengen op een geloofwaardige manier, maar slaagt daarin met glans. De overige bijrollen zijn ook prima en iemand als Ulrich Thomsen is altijd goed.

De cameravoering is ook mooi. Het levert soms er mooie plaatjes op, van het uitgestrekte Afrikaanse landschap, maar ook bijvoorbeeld het shot vanaf de silo in Denemarken mag er zeker zijn. Het verhaal is goed, zij het ietwat voorspelbaar. Alleen het zijplot in Afrika voelt er iets te gemaakt en bijgesleept aan. Verder zit het goed in elkaar, al moet gezegd worden dat Bier misschien net een thema teveel in deze film heeft gestopt, want op dat gebied zit het redelijk vol in deze film.

Toch vond ik het uiteindelijk wel een fijne film. Uiteindelijk kon ik goed leven met de afloop van de film. Een film die zonder het krachtige acteerwerk van de diverse acteurs nooit zo goed was geweest.

3,5*

Sterke film. Over de kut wereld rondom een goedwillend persoon. Vond vooral de rol van het psycho jochie erg sterk. Die Denen weten wel hoe je films moet maken. dikke 3,5*

Een mooie dramafilm...

Zeker indrukwekkend mooi verhaal...

Uitstekend acteerwerk...

Knap jonge acteurs (twee jongen) spelen zeer goed...

Prachtig omgeving...

Mooi HD kwaliteit...

Het is echte moeite waard...

Spannend laatste slot...

Ik vond het een prachtige film. Misschien moralistisch en soms voorspelbaar maar desalniettemin een aangrijpend geheel. Het behandelt de vraag in hoeverre het gebruik van geweld als wraak, rechtvaardiging of genoegdoening altijd wel gerechtvaardigd is. En ook al is het voor jouw gevoel gerechtvaardigd, in hoeverre ben je je ervan bewust hoe één actie verder kan escaleren naar een groter drama. Een beetje het verhaal van de vlinder die een aardbeving veroorzaakt

Wat voor mij het meeste uitsprong was het supersterke acteerwerk. Wat een krachtige man is de vader van Elias. Wat een charmisma. Hoe hij de kalmte bewaard terwijl om hem heen het geweld blijft escaleren. Mooi ook hoe hij zijn zoons en Christian probeert uit te leggen dat je een conflict ook kan winnen zonder geweld door die vent die hem geslagen had te confronteren op zijn werk. Jammer dat ze de boodschap toen niet oppakten. Ook de moeder van Elias was zo sterk. Het moment dat ze Elias gewond in het ziekenhuis ziet gaat door merg en been.

Wat ik ook mooi vind is de strakke manier van filmen. De beelden van Denemarken en Afghanistan kwamen heel mooi over. Bij elkaar opgeteld vind ik dit dus echt een topper van een film.

Oog om oog, tand om tand, wrok en wraak...leiden al dan niet naar een betere wereld !? Is dit de synthese ?

Hoe dan ook Susanne Bier zet hier, zoals doorgaans, een deugdelijk film neer, knap opgebouwd, met degelijke acteurs en wat hier bevalt is de switch naar Afrika en de ingelaste, mooie natuurbeelden.

Vond het einde en de besluiten helaas al te papperig.

Een mooi uitgewerkt drama zoals je het van Bier mag verwachten. De cast was uitstekend en de sfeer en het scenario waren prima. Enig nadeel is dat de film wat te lang duurt en hier en daar niet al te subtiel is. Door de goede uitvoering komen de sleutelscenes in deze film erg sterk over en dat maakt veel goed. Dit is niet de beste film van Bier maar nog altijd zeer de moeite waard.

Goed.

Prachtige film waarin één thema centraal staat: de andere wang toekeren of zelf tot actie overgaan? Verpakt in een krachtig verhaal met veel aangrijpende momenten, waarbij de spanning met betrekking tot dit vraagstuk voortdurend voelbaar is. Alhoewel het gedrag van het personage van Christian verklaarbaar is, gaan zijn acties wel erg ver. Uitstekend acteerwerk en de film ziet er 'typisch' uit als een film van Susanne Bier. En zoals de film toont, leven we nu eenmaal niet in een betere wereld. Dik verdiende 4.0 sterren.

Wraakfilm.

Want dat is het eigenlijk, zij het natuurlijk niet in de letterlijke zin van het woord. Maar wraak staat wel centraal (zie titel). En wraak leidt tot niets goeds, dat is ook wel duidelijk. Al zorgt het kennelijk wel voor loutering. Of zo. Beetje vreemde conclusie die de film maakt (uiteindelijk vergaat het iedereen prima: het ene gezinnetje wordt herenigd en bij het andere wordt de band tussen vader en zoon terug aangehaald).

Desalniettemin bij momenten een sterke film. Kindacteurs zijn prima (die Christian was een nijdig ventje zeg) en ook de andere acteurs overtuigden probleemloos. Maar om dit nu de beste buitenlandse film van 2010 te noemen gaat wat ver.

De eerste film die ik zie van Susanne Bier, maar er gaan er zeker meerdere volgen. Ik heb genoten van deze Haevnen, en dan vooral hoe Bier het voor elkaar krijgt om de karakters zo goed te schetsen. De jonge hoofdrolspelers laten acteerwerk zien van de bovenste plank en nemen de kijker volledig mee in hun wereld.

Het verhaal wordt in alle rust verteld, maar wordt nergens saai. Bewonderenswaardig hoe Bier de aandacht van de kijker van begin tot eind vast weet te houden. Voornamelijk het personage Christian intrigeerde me, vooral zijn soms ondoorgrondelijke acties. Hoe het uiteindelijk eindigt had naar mijn mening wat somberder gekund. Had perfect in de stijl van de film gepast en had er eigenlijk rekening mee gehouden.

Maar goed, mijn eerste kennismaking met de talentvolle Susanne Bier heeft me zeker nieuwsgierig gemaakt naar meer werk van haar. Zal eens kijken wat de volgende film wordt die ik van haar ga zien.
Voor deze Haevnen een dikke vier sterren!

Komt een beetje moeizaam op gang, maar vanaf het moment dat Christian naar school gaat wordt het meteen boeiend. Christian; William Jøhnk Juels Nielsen, maakt gelijk ook de meeste indruk. Wat mij betreft had de focus meer bij hem moeten liggen, in plaats daarvan moeten we ook nog meeleven met Elias, ook een prima rol, en alle ouders, dat is net even teveel van het goede, waardoor de film wat fragmentarisch aanvoelt.
Niettemin zit de film verder wel degelijk in elkaar, maar die dreun in mijn maag die ik verwachtte kwam niet, de afloop is me iets te zoetsappig geworden. Goed daar hark je dus wel een Oscar mee binnen.

Ik zou het zelf niet beter kunnen zeggen daarom quote ik dit maar eens. Prachtig drama van Susanne Bier. Een complex web van verschillende sombere emoties tegen kleurrijke idyllische decors. In essentie zoekt Bier met haar verhaal de oorsprong van het geweld in de mens op : macht (Big Man), dominantie (die garage-arbeider), wraak, woede (Christian en zijn vader), drang naar rechtvaardigheid (Sofus). Geweld brengt echter een mens ook dichter naar zijn doem en o wee daar gaat het inderdaad wat de moralistische kant op. Zo zijn de Denen nu eenmaal. In alle films van Deense bodem die ik heb gezien spelen school, opvoeding en morele waarden een belangrijke rol (kijk maar naar een film als Drommen).

Poeh best een heftige film. Door het uitstekende acteerwerk dat naturel overkomt en het toch best realistische verhaal vind ik het een aangrijpende kijkervaring.Alles wordt bovendien mooi in beeld gebracht. Wat een woede kan er in een (jong) mens zitten. Persoonlijk vind ik dat de zoete stukjes en de mooifilmerij dat het verdriet en de agressie door dit contrast nog sterker verbeeld wordt.

In een betere wereld zou er helemaal geen geweld bestaan, maar we zijn nu eenmaal gebonden aan onze eigen wereld en daar hebben we geweld en zullen we ermee moeten dealen.
Mag je de school-bully met een fietspomp op z'n hoofd slaan? mag je toekijken als een beest van een vent gelyncht wordt, en mag je de auto van een klootzak opblazen en mogen daarbij onschuldige slachtoffers vallen?
Geweldig hoe regisseuse Bier hier die vragen openlaat, de sentimentaliteit uit de weg weet te houden...ik had hier mijn twijfels bij, maar ik ben onder de indruk.
Fijn dat vrouwelijke regisseurs ook belangrijke maatschappelijke onderwerpen kunnen aansnijden.

Erg mooie film, die ook de aandacht voldoende weet vast te houden.

Mooie (sfeer-)beelden ook.

Er wordt vooral goed geacteerd, het verhaal vind ik persoonlijk wat minder bijzonder, het is nogal eendimensionaal.

Geen must-see.

4,0

Dit is weer een van die mooie drama's van Zweedse/ Deense komaf. Wat ik sterk vond was die vergelding scene waar Cristian voor Elias op komt om zijn belager met een pomp en mes te lijf te gaan. Dit gaf mij als kijker een goed gevoel .Opkomen voor iemand die gepest word en op die manier het respect afdwingt om voorgoed rekening met je te houden En zo stapte ik gelijk geboeid en met volle aandacht de film binnen . Die scene waar de vader van Elias word geslagen door een lompe boer vond ik ook sterk. Vooral hoe professioneel hij er mee om ging en later om verhaal komt. En hij het met een goed gesprek af doet in het bijzijn met zijn kinderen. Echt knap. Misschien voor het grote publiek geen must-see . Maar als drama mag dit toch wel een must see zijn.

Mijn 2e film van Susanne Bier na Efter brylluppet en bij deze zo goed meegevallen dat het ook niet de laatste zal zijn. Ik ben al een liefhebber van de Scandinavische films. De titel Haevnen deed me eerst denken aan Heaven, maar het is blijkbaar het Deens voor 'wraak'. Titel die bij de film past, maar de Engelse titel In a better world is evengoed niet misplaatst.

Haevnen toont wereld zoals hij is met goed en slechte dingen. In a better world kan verwijzen naar een wereld zonder geweld, maar evengoed dat in die betere wereld de slechteriken gestraft worden. Maar in het echte leven ligt dat niet zo simpel. Je kan niet zomaar geweld met geweld afstraffen. Dat is niet simpel en het ene geval is het andere niet. Mooi om die verschillende facetten te zien. De jongen die gepest wordt, maar ook de man die geslagen wordt, de Big Man die vrouwen open snijdt tot zelfs de moeder van Christian die overleden is wat hij evengoed wil wreken op zijn vader.

Bier is sterk in die dingen, al zal dit misschien niet iedereen aanspreken. Ze neemt de tijd om de personages uit te werken en ook die kleine dingen een belangrijke plaats te geven. En vooral die passende muziek die een mix is tussen de Afrikaanse scènes en de Deense. Een mooie bijdragen bij de film.

Haevnen is heel goed meegevallen en doet me zeker smaken naar meer van Susanne Bier. Een aanrader!

Aardige film die al heel een hele tijd op mijn wensenlijstje stond, aan mijn gespannen verwachtingen voldeed het helaas niet helemaal. Op zich is het een begrijpelijke oscarwinnaar in de categorie Foreign Language Film, al had ik die prijs zelf meer aan de eveneens genomineerde Biutiful (2010) gegund (of aan een lading niet genomineerde films uit dat jaar (o.a. La Rafle en Elle S'appelait Sarah).

De film is heel fraai, zeker qua cinematografie, en doorbreekt het contrast tussen het rustig leventje (noordeuropese stijl) en het leven in een oorlogsgebied, door elementen uit zo'n gebied in Denemarken te introduceren. Dat is voor mij misschien wel het belangrijkste scorepunt uit de film. De boodschap van de film is verder helder, al vond ik het nogal geforceerd en cliché waardoor het niet helemaal over komt. En zelfs als het wel over komt, so what? De wereld zit naar in elkaar, maar helaas zien we dat al elke dag op het journaal, en deze film biedt niet bepaald nieuwe inzichten. Geweld is slecht, oké, wist ik al... ik ben niets wijzer geworden. Een beetje makkelijk scoren dus met dit thema en op deze manier.

Bovendien zijn de bad guys de lokale oorlogsbaronnen e.d., en over de miljarden die het westen van Afrika steelt in de vorm van olie en mineralen, en de wapenhandel, daarover zwijgen we maar (zo levert het tenminste wel een Oscar op natuurlijk). Iets te zwart-wit dus waardoor het voor mij een beetje de plank mis slaat.

En wat moeten we tegen al dat geweld doen? Passief toekijken en ons in elkaar laten slaan? Of is het de bedoeling om juist te tonen dat we ons laten slaan en passief blijven toekijken? Hooguit slaagt het erin om de (westerse) samenleving te tonen als mensen voor wie geweld (in Afrika) ver af staat en het ze koud laat terwijl ze passief toekijken, zolang het maar niet dichtbij komt. Aardige zelfreflexie zo, maar daar blijft het bij. Misschien mis ik juist een vervolg op deze film, waar het verder gaat dan dit.

Ondanks mijn kritiek blijft het wel een fraaie film, maar lang geen meesterwerk of indrukwekkende sociale cinema. Ook lukte het me niet echt om mee te leven met de personages, wat ik toch een beetje een voorwaarde vind voor een topper. 3,5*

Als ik alle aspecten zoals acteren, het visuele of de muziek afzonderlijk zou beoordelen, scoort de film hoog. Maar op de e.o.a. manier geloof ik het drama nooit echt van Bier. Ik weet niet meer wat ik bij de andere 4 films die van de Deense zag schreef, maar misplaatste moraal, overdreven sentiment en bedacht drama zouden zomaar eens de kern kunnen vormen. Gelukkig dat ze ook bekwaamheid toont in de genoemde zaken en dat mijn ergernissen nooit de overhand krijgen. 3 sterren.