Black Butterflies (2011)

Een goede dramafilm...

Prima verhaal volgen...

Prima acteerwerk...

Bekende Nederlands acteur Rutger Hauer...

Prachtig omgeving...

Mooi HD kwaliteit...

Rustig achtergrond muziek (Dolby SR)...

Het is wel moeite waard...

Ik vond het een heel mooi drama waarbij vooral de chemie tussen Ingrid en Jack heel erg sterk op me overkwam. Ook vond ik het mooi om te zien wat voor een moeilijk en tegenstrijdig persoon Ingrid af en toe kon zijn en hoe erg iemand vast kan blijven zitten in zijn depressie. Hoeveel je ook van diegene houdt .....

Zoals ik ook hierboven kan lezen stoorde ik me ook af en toe wel aan het accent van Carice. Dat werd wel steeds minder maar ik had wel het idee dat hier wel iets mee gedaan had kunnen worden. Het klonk wel een beetje te erg steenkolen engels.

Ik zie best een aantal negatieve reacties maar ik moet zeggen dat ik zeer te spreken ben over de sfeer en het acteerwerk in deze film. Ik vind het toch wel een aanrader.

indrukwekkend drama heel mooi geacteerd door Carice van Houten.

zij is een topper die internationaal mee gaat tellen .

in deze film is ze uitmuntend bezig en weet het juiste gevoel en emotie op mij over te brengen.

verhaal is depri en rauw .

de eindscene is een overwinning als kroon op de pijn van deze dichteres...

Helemaal niet zo slecht als ik had verwacht.

Carice komt na Hollywood weer terug naar Nederland, (of Zuid Afrika?) om Black Butterflies te maken. Weer een biotopic van iemand die ik pas leerde kennen na het zien van de film. Achja, zo gaat het meestal.

Maar de verwachtingen waren toch wel beter. Het is best een interessante film die een beetje meerdere achtergronden heeft. Het belangrijkste is natuurlijk de apartheid, die toen al volop in Zuid Afrika aan de gang was. Met zo'n onmogelijk liefdesverhaal met die fotograaf en de hatelijke relatie tussen Ingrid en zijn tiranische, racistische vader (weer ijzersterk neergezet door Rutger Hauer) En ook best naar om te zien hoe Ingrid met het moment steeds afbrokkelt en manisch depressief lijkt door alle omstandigheden. Waar natuurlijk de vader de grootste oorzaak van is. Het einde is ook even slikken.

Verder een goede film. Apartheidfilm met een Shakespeare jasje.

3,5*

Van te voren had ik eigenlijk vooral een film verwacht over de Apartheid gezien door de ogen van Ingrid Jonker. Volgens mij benadrukten de trailers dat ook. Uiteindelijk is de Apartheid wel aanwezig, maar toch meer als achtergrond verhaal dat zo nu en dan op duikt. Dit is vooral een portret van Ingrid Jonker en dan vooral haar psychologische toestand. Ze is een moeilijk personage om te verdragen, niet iemand met wie ik graag zou willen optrekken. De film zet haar vooral neer als een egocentrische dramaqueen die veel oog heeft voor de sociale relaties in haar land, maar nul oog voor de mensen om haar heen. Het type personage dat geestelijk lijkt te lijden, omdat ze vooral zelf vind dat ze het zwaar heeft. Toegegeven, ik kan me zelden inleven in manisch-depressieve personages in films. Het helpt ook niet dat Van Houten de rol speelt met dezelfde tiks die ze ook in haar komische rollen gebruikt, een soort half verbaasde half verontwaardigde blik die gewoon voor haar is. Alleen nu gebruikt ze die op de donkerste momenten van Jonkers psyche. Ik zou het geen echt slechte acteerprestatie noemen, maar het leidde mij af.

Ondanks dit alles vond ik het oppervlakkig toch wel boeien. Het is allemaal iets te degelijk uitgevoerd om werkelijk mee te slepen, maar het is wel een interessant leven en eerlijk gezegd vond ik het bijzonder fijn dat de gedichten van Jonker veel in de film verwerkt waren, want die zijn vaak prachtig.

3*

Een wat treurig stemmende film over een vrouw met een rijk gevoelsleven in het emotioneel schrale Zuid-Afrika ten tijde van het Apartheidsregime. Ik kan mij uitstekend verplaatsen in iemand met een bipolaire stoornis, maar echt meeslepend wordt het in deze film voor mij niet. Pluspunten: het acteerwerk is goed en er worden zo nu en dan fraaie gedichten gedeclameerd.

Had er veel van verwacht, maar viel erg tegen. Het bleef teveel aan de oppervlakte waardoor ik Ingrid Jonker niet aardig of juist stom kon vinden. Het deed me niets. Ook de keuze voor Engels snap ik niet (behalve dan vanuit commercieel oogpunt zoals ze zelf al vertelde op het PACfestival). Had veel meer uitgehaald kunnen worden. Paula van der Oest laat zien dat ze wel talent heeft, de film ziet er visueel prima uit, maar verder is dit niks.

2*

Film over de dichteres Ingrid Jonker. Een verbitterde vrouw in de apartheid van de jaren zestig in Zuid-Afrika. Het verhaal is waarschijnlijk niet boeiend genoeg om een hele film op te baseren. Het duurt mij in ieder geval allemaal te lang. Maar aan de acteurs ligt het in ieder geval niet. Zeker Carice speelt weer geweldig. Het is misschien ook de afstandelijkheid die het wat langdradig maakt.

Zoals voorgaande spreker zegt: het duurt allemaal wel wat lang, het tempo is over het algemeen genomen traag. Ik ben weer eens tijdens de film in slaap gevallen...dat zegt meestal meer iets over mij dan de film, maar in dit geval waag ik het te betwijfelen. Dat ik de afloop miste vond ik dan ook niet erg.

Daarnaast heb ik iets met de taal. Het Engels van Carice van Houten blijft voor mijn gevoel toch een beetje Wim Kok Engels. Vooruit dan, iets minder erg, maar waarom nou niet een taalcoach genomen die haar een echt Engels accent kan geven? Of in dit geval Zuid Afrikaans. Want dat miste ik toch een beetje: een film geheel in het Engels over ZuidAfrika. Het klopte voor mijn gevoel niet. Net zoiets als Duiters die in een oorlogsfilm Engels spreken.

Overigens wel een heel mooie shoot, met donkere en ingetogen beelden. En niet te vergeten: de rol van Jack, die voor mijn gevoel helemaal klopte. Mooi geacteerd.

Ik heb drie sterren gegeven. Da's erg royaal bovenstaande in aanmerking genomen, maar een hele slechte film is het zeker niet.

Heel aangrijpende film over het leven van de Zuid-Afrikaanse dichteres Ingrid Jonker. Alles zit mooi in elkaar in deze film: de poetische beelden van de stranden ondersteund op de teksten van haar gedichten, het sublieme acteerwerk van Carice van Houten maar ook Rutger Hauer als haar autoritaire racistische vader, .... Bij het eindshot van de Zuid-Afrikaanse kust ondersteund met sobere muziek en de stem van Nelson Mandela in 1994 bij zijn benoeming tot de eerste zwarte president van Zuid-Afrika die het beroemde gedicht over het kind van Jonker voorleest kan je moeilijk de ogen droog houden.

Mooi drama met een schitterende Carice. Kan niet anders zeggen. De film is in sfeer zelf poëzie.

Kan het niet beter verwoorden dan Stijn B. hierboven dus onderneem dan ook maar geen poging daartoe.

Draak van een film. Langdradige suffe film. Met moeite af kunnen kijken.

Een drama, en daar begon het op hoe langer de film duurde ook echt op te lijken. Ik kon mijn ogen amper open houden en was dan ook blij dat hij was afgelopen. Ik dacht dat het aan mij lag maar mijn vrouw had de keukenrol al klaar gezet voor het geval de emoties in deze film hoog op zouden.lopen. De keukenrol is onaangeroerd gebleven.

Portret van Ingrid Jonker, haar relaties en de relatie met haar vader. Ik vind het jammer dat er niet wat meer mee is genomen over het leven in Afrika, hoe het echt was. Nu zie je 1 opstand en voor de rest is Ingrid vooral heel druk met zichzelf en haar mannen. Ach, het is wel vermakelijk, de beste mevrouw schreef ook mooie dingen maar ik had liever ook wat andere dingen willen zien. Goed gespeeld door Carice.

Erg suffe, langdradige film.

Een weinig interessant verhaal, de invloed van de dichteres komt totaal niet over, behalve dan dat Mandela op het einde een stukje van haar voorleest. Jonker zelf is niet bepaald sympathiek of interessant, met veel borderline-trekken en schreeuwbuien, maar ook de andere personages zijn oninteressant. Personages waar ze zo nu en dan eens het bed mee deelt. Hauer als knorrende vader komt ook alles behalve overtuigend over.

Ook de dialogen zijn van een erg matig niveau, audiovisueel erg saai. 1.5*

Ik snapte weinig van deze film, vond het erg ingewikkeld met een einde waar ik niet echt op had gehoopt..

Ben ik dan de enige die de film goed vond?

(Zeg het maar - ik kan het hebben...)

Het is op momenten mooi geschoten en best sfeervol, maar inhoudelijk vond ik het zwaar te wensen overlaten. Carice acteert best aardig, ook haar Engels accent vind ik meevallen (voor degenen hier die erover klagen; probeer het zelf maar eens beter te doen), maar om nou te zeggen dat er veel noemenswaardigs gebeurt. Je merkt dat er jaren verstrijken aan het ouder worden van haar kind, wat af en toe best opmerkelijk was, want het idee dat het verhaal meerdere jaren beslaat krijg je eigenlijk nergens.

Veel inzicht in haar blijkbaar getroubleerde psyche krijgen we ook niet. We zien dat ze geen echte thuisbasis heeft, dat ze promiscue is wat betreft mannen en seks, veel drinkt en abortussen pleegt, maar wat er nou precies allemaal in haar omgaat blijft gissen.

Ik heb ook bar weinig met poëzie, dus de beoogde dramatiek op dat gebied heeft me ook niks gedaan. Eigenlijk vond ik de laatste minuut, met het gedicht dat Mandela blijkbaar voordroeg, nog het mooist. Het enige mooie concrete gedicht en betekenisvolle moment uit de film, voor mij persoonlijk.

2,25*

Wéér een saaie Nederlandse productie. Carice kan er weinig aan don. Ze doet echt haar best, maar het is voor mij gewoon jammer dat ze zo’n oninteressant typetje moet spelen. Ingrid Jonker mag dan een belangrijke dichter zijn geweest in de geschiedenis van Zuid-Afrika, maar haar verhaal kan me in deze film nauwelijks boeien. Na een half uurtje had ik het wel opgegeven. Toen had ik wel genoeg neukscenes gezien. Echte karakters (Rutger Hauer treft het een stuk beter, maar krijgt veel te weinig aandacht) zien we hier niet. Verbazingwekkend hoe weinig er gedaan wordt met een ongelooflijk boeiend thema als de apart. Nee, laten we een geestelijk instabiele vrouw volgen. Als mevrouwtje Jonker nog een beetje sympathie wekte, was het niet zo’n probleem geweest. Eerlijk vind ik haar poëzie ook niet heel boeiend.

Een film met Carice in de hoofdrol schept verwachtingen maar om meteen met de deur in huis te vallen: De film valt zwaar tegen, een van de minste films waar Carice van Houten in speelt.

Niet dat slecht geacteerd wordt maar er zit vrij weinig verhaal in de film en de film weet de kijker niet te boeien. En dat is vrij opmerkelijk gezien het thema van de film. De film is vrij stereotype en weet de kijker niet te verassen of tot nadenken te zetten. Wat overblijft is het thematische waarde van de film en het goede camerawerk.

Aardige film over een dichteres en een schrijver die elkaar ontmoeten in Kaapstad begin jaren '60. Gebaseerd op het levensverhaal van Ingrid Jonker. Zeker wel boeiend, maar qua verhaal soms wat onevenwichtig. Carice van Houten zet een mooie rol neer en haar scenes met Rutger Hauer samen vormen de beste momenten uit de film. Met gemak 3.0 sterren.

Wat valt er nou niet te snappen van de film??? EEn jonge blanke overgevoelige borderline vrouw die letterlijk verscheurd wordt door apartheid en alles wat daar mee te maken heeft..

Viel bij toeval in bij deze film op tv. Uit mij zelf zou ik nooit zo'n film uitkiezen..Ïk weet het allemaal wel"....Maar goed, een erg sterke Carice (nu, toch zeker top tien van actrices) een cliche Rutger, wat matige Engelse acteurs, weten het niet boeiende verhaal net tot een voldoende te slepen. Maar was blij dat ie afgelopen was....hahahaha. De hele film bevat een naargeestige sfeer wat versterkt wordt door de hoogst irritante Ingrid af en toe, die maar bij weinig kijkers sympathie opwekt (denk ik). O....de film wekte bij mij geen enkele emotie op, wat toch niet de bedoeling was, denk ik. Ik zat er bij en keek er naar.......

Vermoeiende film.

De absurdheid van de apartheid bekeken door de ogen van een psychopathische bordeliner.

De setting is beklemmend, filmtechnisch scoort de film hoog, maar de rol van Carice van Houten is storend en bij tijd en wijle irritant. Haast onmogelijk om empathie op te brengen voor haar karakter. Zonde. *2.5

Prachtige film over dichteres van wie ik al jaren geleden de prachtige gedichten kende.

De natuur is erg mooi gefilmd, hoe het verhaal afliep wisten we al.

Goed tijdsbeeld en nog steeds hebben de zwarten op veel plekken een erbarmelijk leven, want zoveel heeft ook Mandela niet bereikt, heel nuchter bekeken.

Een grote gemiste kans is het feit dat de voertaal in de film geen Afrikaans is, prachtige taal en was zó passend geweest in elk opzicht. Ook de mooie taal waarin Ingrid Jonker haar bijzondere gedichten schreef. Het Engels schept een onnodige afstand en past niet. Ik wil geen aanvulling krijgen van andere reviewschrijvers, dat er ook veel Engels wordt gesproken in Zuid-Afrika: ja! dat is bekend!!!

En het argument dat er op de intern. filmmarkt wordt gemikt met deze film, is ook een open deur.

Het Afrikaans is juist zó prachtig en met Eng. ondertitels was ook passend geweest.

Ik bepaal altijd zelf wat ik van films vind en erover schrijf, heb geen boodschap aan derden die mensen hier de maat willen nemen, ongevraagd "uitleggen" en zo meer. Heel betuttelend vertellen of mensen "het" wel of niet begrepen zouden hebben. Die begrijpen zelf nog minder: leven en laten leven!

Een depressieve film. Het beeld past erbij, het heeft iets donkers en droevigs, en ook het acteerwerk vind ik goed. Het verhaal wist mij te boeien en de gedichten vind ik mooi. Het geeft de film iets poëtisch. Ik had niet eerder van Ingrid Jonker gehoord. Haar levensverhaal raakt me. 4*

Hier en daar was het wel leuk, maar over het geheel vond ik het maar povertjes.

In de eerste speech na zijn vrijlating citeerde Nelson Mandela het gedicht ‘Die Kind’ van de Zuid-Afrikaanse Ingrid Jonker. Carice van Houten kruipt in de huid van deze getormenteerde vrouw die na de dood van haar moeder samen met haar zusje [Candice D’Arcy] opgroeit bij haar vader Abraham [Rutger Hauer], die ze tot dan toe niet kende. Abraham blijkt is een strenge vader, met conservatieve denkbeelden waartegen Ingrid zich verzet, al beperkt dat zich voornamelijk tot een onstuimige liefdesleven en gedichten waarin zij de drang naar bevrijding op treffende wijze weet uit te drukken. Van Houten is uitstekend, maar haar karakter komt vrij egocentrisch over en dat maakt het lastig om veel sympathie op te brengen voor haar personage en je emotioneel te betrekken bij de gebeurtenissen in haar leven.

Afgelopen donderdag deze Black Butterflies maar weer eens geprobeerd en daarmee een film die ik bij uitkomst in de bioscoop zag. Iets dat vooral ingegeven werd door gebrek aan beter op dat moment, en hoewel stug maakte de film destijds toch best wel een redelijke indruk over de getormenteerde Ingrid, eens kijken hoe dat nu is was natuurlijk de gedachten rond deze film.

Het verhaal is duidelijk zat rond Jonker die opgroeit in gelijkheid tussen de Afrikanen en na het overlijden van oma in de hogere klasse terecht komt met alle arrogantie, hooghartigheid, onderdrukking en vanzelfsprekendheid in dingen die er afdruipt, iets dat de rebelse Ingrid niet past. Duidelijk is dat het momentum complex is maar dat net zo goed geldt voor de dame in kwestie en haar relatie en vooral zucht naar erkenning van diezelfde vader, en dat is eigenlijk waar de film omdraait. Een dame die verlatingsangst ontwikkelde na het overlijden van oma, in het nieuwe vaderfiguur goedkeuring en erkenning zoekt, een zucht die niet ingevuld wordt om deze leegte vooral te vullen met andere relaties waar de geschiedenis zich herhaalt met mannen die aan haar vraag niet kunnen voldoen en dit verwordt tot vicieuze cirkel. Aldus de geestelijke valkuil Ingrid Jonker.

De nadruk ligt dan ook op de relaties met Jake Cope en Eugène Maritz, iets dat niet perse heel interessant is en vooral een vrij lange aanloop nodig heeft om tot de kern van de zaak te komen. Zo op de helft komt er verbetering in het geheel waar de ziekelijke zucht naar goedkeuring bij vader de overhand krijgt en een overprikkelde zelfdestructieve kant naar boven komt buiten het feit dat ze in de kern een passionele overgevoelige vrouw is in een uitermate moeilijke tijd en nog moeilijker priveleven. Het dichten en gedichten zeggen mij persoonlijk niets, toch is duidelijk dat ze op dat vlak niet bepaald een koekenbakker is en goed de nuance weet te vinden rond de kookpot die Zuid-Afrika op dat moment voorstelt. Iets dat hand in hand lijkt te gaan met haar eigen tragische leven, want des te verder in de put, des te beter haar gedichten.

Black Butterflies heeft opzich veel goede punten niet te vergeten een sterke en droevige vibe met muziek en montage. Toch is het allemaal net niet en overheerst het gevoel dat dit beter had kunnen zijn waar het saaie begin en een bepaalde rommeligheid de film geen goed doet. Drie sterren voor de moeite wat mij betreft, verder is het niet iets dat heel erg bij blijft