Pál Adrienn (2010)

Als je overweegt naar Hongarije op vakantie te gaan, kun je deze film beter overslaan. Het is bepaald geen visitekaartje voor dit land waar ik zelf eens een mooie week doorbracht. De filmposter spreekt wat dat betreft al boekdelen: zo steriel en ongezellig als het ziekenhuis is, zo grauw en deprimerend is de rest van de setting. Piroska woont met haar vriend in een appartement dat behalve het hoogst noodzakelijke geen enkele decoratie kent. Behalve dan het plateau met miniatuurtreinen, iets waar vriendlief (vriend-nietzolief) meer aandacht voor over heeft dan zijn vriendin. Het is dan ook geen verrassing dat hun moeizame relatie plotseling ten einde komt als hij zijn biezen pakt. Intussen is Piroska vooral bezig met de zoektocht naar haar oude jeugdvriendin. Het is hierbij mooi om te zien hoe persoonlijkheid de herinneringen aan iemand inkleuren: een oude lerares wordt jaren na dato nog steeds witheet als ze terugdenkt aan het kattekwaad dat het meisje blijkbaar uithaalde, terwijl sommige oudklasgenoten zich haar nauwelijks kunnen herinneren. Aan het eind van de film is er dan toch nog een sprankje hoop: Voor het eerst in de film wordt er iemand succesvol gereanimeerd (waar in het begin de doden nog bij bosjes moeten worden afgevoerd naar het mortuarium en Piroska beseft dan eindelijk dat ze aan de slag moet in het nu in plaats van in het verleden te blijven graven.

Fraaie plaatjes ondersteund door treffende audio. Nergens hysterisch of over the top; geen woord of dingetje te veel. Alles klopt en is pijnlijk zorgvuldig, zonder vals sentiment, strak en afgemeten. Schitterend gekozen leidmotieven. Moddervette eetverslaafde verpleegster temidden van broodmagere onthutsend terminale patienten, ultra slanke andere acteurs, maar nergens wordt het hilarisch of lachwekkend. Beklemmende huiskamers en andere interieurs, over twintig dertig jaar waarschijnlijk een klassieker.

Redelijke film waarin een dikke verpleegster van een afdeling terminale patienten op zoek gaat naar haar vroegere schoolvriendin. Ondanks dat de film traag en lang is, blijft het vanwege de zoektocht onderhoudend. Treurige personages in een troosteloze omgeving met weinig kleur.

Een redelijk dramafilm...

Prima verhaal, maar toch een langdradig verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Ze blijft maar eten, dat is niets...

Goed kwaliteit breedbeeld (geen HD aanwezig)...

Redelijk achtergrond muziek/geluid (geen Dolby Digital aanwezig)...

Films uit de voormalige oostbloklanden kenmerken zich heel dikwijls door scènes waarin in feite niets gebeurt (door een gang lopen bvb) lang aan te houden waardoor een zekere sfeer wordt geschapen en de kijker ruimschoots de tijd krijgt toestanden, personen en omgeving in te schatten en er bedenkingen over te maken.

Ook in deze "Pál Adrienn", meerdere van die scènes (De schermen met toestand patiënt zijn het meest intrigerend) die het trieste van de werkomgeving en de gemoedsgesteltenis van het hoofdpersonage sterk onderstrepen.

Een knap vertolkt hoofdpersonage trouwens, medelijden opwekkend in haar zoektocht om toch wat kleur in haar leven te krijgen.

Een bijzondere en sterke film.

Oef wat een langdradige saaie hap was dit zeg...

*2.5 voor het acteerwerk.

Hoewel Kocsis hier dramatisch geïnteresseerd is in de dynamiek tussen monotonie/eenzaamheid en zelfbeeld, had ik veel sterker dan bij haar debuut het gevoel dat ze welbewust naar de erfenis van de Hongaarse twintigste eeuw verwijst. Zeker in een zekere scène in haar oude school, die zich ontwikkelt rond het archief aldaar. Herinnering is in Adrienn Pál zowel een kwetsbaar, pijnlijk subjectief goed als een reddingsmiddel dat Piroska aangrijpt om zichzelf terug (of opnieuw) te vinden.
Film als mentaal en fysiek archief dus, met het lijkenhuis als een perfect middelpunt.