Fair Game (2010)

Ontzettend clichématige 'thriller' met bagger dialogen. Zag er onlangs een trailer van en toen al besloten deze over te slaan, maar bleek helaas in de sneak te draaien.

De film probeert hip te zijn (en de kijker te overrompelen) met een karrenvracht aan 'interessant praat'. Verder levert het enige kritiek op de inval in Irak, gewoon oude koek overigens, totaal niet boeiend. Vervolgens komt er nog een erg vervelend conspiracy-sausje overheen.

En oei, wat speelt Watts slecht als agente. De drama scènes zijn iets overtuigender, al zijn de scènes tussen Penn en haar dat allerminst. Ook de kindertjes zijn een tenenkrommende bijkomstigheid. Waarom zijn dit soort families in films zelden kinderloos? In de praktijk zal het in ieder geval een stuk vaker het geval zijn.

Verder ook weer veel te veel Amerikaanse vlaggen gezien, bij een congresje, bij oma etc. etc. Dat het uiteindelijk waargebeurd (neem dit altijd met een dikke knipoog zeg ik dan, vooral in Amerikaanse films) blijkt te zijn, kan de film absoluut geen redding brengen.

Bourne Identity en de Smith's waren nog aardig, met Jumper sloeg Liman de plank al flink mis, maar deze is nog een stuk slechter.

1* en verlaging zit er nog in.

Weinig aan deze film; opzichzelf is het uitgangspunt best aardig al vraag ik mij wel af of dit voldoende is om een hele film mee te vullen. Een documentaire was beter geweest. Nu is het een erg saaie film geworden die bovendien ook nog eens ontzettend lelijk gefilmd en gemonteerd is. Het lijkt in ieder geval of de cameraman zijn camera nooit stil kon houden wat in dit geval geen compliment is; dit in tegenstelling tot Paul Greengrass. Nu is de film een geval van als ik een middag mijn camera in een straat in Roodeschool had neergezet had ik een betere film gehad. Mislukking!

Waanzinnig saai. De regisseur kon niks bedenken. Had geen creativiteit tot de beschikking, geen zin om de boel levendig te maken en had weinig behoefte om het verhaal interessant te houden. Als dat nou écht zo was, omdat hij misschien invalide was ofzo snapte ik het nog. Maar als gezond mens snap ik niet dat je zoiets durft te fabriceren.
Dat eerste nummer van de Gorillaz vind ik totaal verkeerd gekozen. Het staat veel te hard en er wordt in gesproken, vond ik best wel afleiden.
Over de cameraman heb ik mijn twijfels. Was hij zó sociaal om alles in één shot te maken zodat de editor minder tijd kwijt is? Of is het gewoon luiheid...? Ik vond het er in ieder geval niet uitzien, steeds weer dat zwiepen met de camera. Als ze bijvoorbeeld in de auto zitten, zie je steeds een half hoofd en soms zijn er zelfs schijnbewegingen naar links of rechts.
'Keep the change'. En van die American Flag ben ik inmiddels ook kotsmisselijk.
Dan vond ik het nog vreemd dat Valerie niet wist van haar vader dat hij twintig keer verhuist was. Vertelt 'ie echt pas als ze zo oud is.
Opzich doen Sean Penn en Naomi het niet slecht. Maar de rollen die ze voorgeschoteld krijgen verpesten het gewoon.

Overslaan, skippen, weggooien of verbranden. Eenrichtingsverkeer, no suprise en gewoon niks aan.

Best wel een ondergewaardeerde film eigenlijk.

Ik vond het erg sterk geacteerd door Penn en Watts. Leuk dat er eens zo een film wordt gemaakt die de waarheid aan de kaak stelt en wat er allemaal met die vrouw is gebeurd.

Ik denk dat veel mensen actie verwachtten, aangezien velen uit de zaal liepen. Maar ik hou juist van dit soort films, lekker psychologisch en sterke dialogen.

3, 5 Sterren.

Reeds wat gedateerd qua onderwerp en voor europeanen wellicht minder heftig en controversiëel dan voor amerikanen, maar inhoudelijk best interessant en goed gespeeld door Watts en Penn. De film begint sterk, maar het laatste half uur heeft te kampen met onnodig moralisme en dik aangezet melodrama. Pluspunten zijn de sterke montage en het overtuigende camerawerk, vaak handheld, waardoor je als kijker dicht bij de gebeurtenissen zit. Maakt een interessante double bill met Green Zone, denk ik zo; die film loopt ook wat achter dezelfde feiten aan.

Een weer eens een gedegen politieke thriller, waarbij het bloed nu eens een keer niet van het doek druipt. Deed me enigszinds denken aan "All The President's Men", niet zo sterk, maar alleszins de moeite waard, zeker als je het geritsel van George W. Bush een beetje gevolgd hebt.

Een dikke 4,0.

Mattige politieke thriller met weer wel een uitstekende cast in een waar gebeurt verhaal het had allemaal iets feller gemogen.

Misschien dat dit voor Amerikanen een heel controversieel onderwerp is, maar wat mij betreft had een documentaire beter bij dit onderwerp gepast. Als film komt het er niet echt uit vind ik - het is een erg lange zit, waarin te weinig gebeurt om de aandacht echt vast te houden. De toespraak van Sean Penn aan het einde is wel aardig gedaan, maar misschien ook wel wat te melodramatisch.

Verder weinig bijzonder.

Best aardige politieke thriller dat niet uitmunt qua verhaal maar door goed spel genoeg wist te boeien.

Watts en Penn zijn goeie acteurs en laten zien hier totaal geen moeite mee te hebben, ook al zijn het geen veeleisende rollen. Het verhaal is wat mager en op sommige punten ongeloofwaardig en voorspelbaar maar het is wel volgbaar en niet te overdreven ingewikkeld gemaakt. Films met een dergelijk onderwerp lopen normaal gesproken over van de bijrollen waardoor je haast lijsten bij moet gaan houden om nog te weten wie-wie is.

In zijn soort een aardige, niet te complex gemaakte film.

3*

Gekker dan fictie

Redelijk drama van Penn dat nog enigszins licht verteerbaar blijft, o.a. door de thrillerelementen en het weinig diepgaande familieverhaal. Hetgeen de film voornamelijk redt is natuurlijk de achterliggende gedachte van menselijk falen, die helaas dichter bij de werkelijkheid kwam dan een gefundeerd vooronderzoek of al wat dies meer zij. Penn kon het waarschijnlijk ook niet langer onder stoelen of banken steken, gezien de destijds verantwoordelijke leiders nooit serieus boete moesten betuigen en het verhaal zo verzonnen had kunnen zijn. De waarheid bleek gekker dan fictie.

Goed.

Yellowcake and aluminium tubes

Wel wel, ik vond dit een bijzonder interessante politieke film met een sterk script en overtuigende prestaties van Penn en Watts (al heeft Watts altijd diezelfde serieuze uitdrukking). Gebaseerd op een ophefmakend CIA-lek uit 2003, waarbij de identiteit van een undercover agente publiek werd gemaakt als wraak voor een artikel die haar man schreef voor de New York Times. Het artikel maakte brandhout van de stellingnames van Bush rond nucleaire programma's in Irak en zette de president himself in een lastig parket.

De film belicht de achterbakse bijna criminele spelletjes die gespeeld werden door de Bush politici, om toch maar een legitieme basis te hebben om Irak binnen te vallen. Wie zich interesseert in het grote verhaal van war against terrorism en de onfrisse daden van de Bush administratie kan niet anders dan dit een goede film te vinden. Accuraat gedocumenteerd, to the point en met een frisse en nuchtere kijk op de hele affaire. Dat zo'n film nota bene uit Amerika komt -->

Ja, Fair Game is vooral een praatfilm die visueel geen indruk maakt. Visuele trucjes en sensatie had Liman niet voor ogen. Zoek je actie en thrills, dan kies je best wat anders (Bourne films misschien?). En als je je net als enkele users al op voorhand ergert aan Amerika in zijn geheel dan sla je dit ook best over want de film gaat dan ook over Amerikaanse geschiedenis. Prima film.

Uitermate sterke politieke thriller, natuurlijk gebaseerd op een bekend waargebeurd verhaal.

Ik had eigenlijk gedacht dat omdat het verhaal bekend is, de film ook niet zo zou boeien maar niets is minder waar. Geloofwaardig en gedetailleerd (wat vrij moeilijk is bij dit soort politieke films) verteld en met name twee uitstekende hoofdrollen.

Veel te laag gewaardeerd hier weer natuurlijk, zoals erg vaak bij sterke politieke thrillers.

Redelijk voor iets dat draait om het uitgekauwde gedoe rondom massavernietigingswapens, ietsje minder voor iets dat draait om Valerie Plame. Film komt in ieder geval aardig uit de startblokken. Liman flitst door z'n dossier heen, al had het irritante gezwaai met de camera wel wat minder gemogen. De opmaat heeft dan ook wel wat schwung, maar als Plame's identiteit eenmaal onthuld is en de personages hun posities hebben ingenomen, zit er eigenlijk weinig beweging meer in.

Penn komt niet verder dan een verbeten idealist die en passant nog een paar geforceerde scènes krijgt toebedeeld om dat nog eens te onderstrepen, waar de politieke kant net zo gedecideerd fout blijft. Plame moet voor wat beroering zorgen, maar die focus, zowel professioneel als privé, weet geen vuist te ballen. Een krampachtige vertolking van Watts, al krijgt ze ook niet veel om mee te spelen. Interessant, maar uiteindelijk toch wat te duf om een blijvende indruk achter te laten.

Wat een goeie film zeg! Ijzersterk en dat ligt vooral aan Sean Penn en Naomi Watts. Af en toe best verwarrend en je moet je kop er goed bijhouden wat er gaande is, maar ontzettend goed geacteerd en sterk verhaal. Emoties worden zeer goed overgebracht, zeker als je weet dat dit een waargebeurd verhaal is.

Het geeft goed weer hoe Amerika zich weer in alle bochten wringt om toch zijn zin door te drijven en als beste uit de bus te komen.

Niet boeiend

Hoewel ik het onderwerp boeiend vind, vond ik de film soms dodelijk saai. Vooral het eerste uur is geen reet aan. Daarna komt er langzaam wat tempo in, maar nog steeds niet wat ik gehoopt had. Het lag zeker niet aan Penn en Watts, want die hebben goed geacteerd in mijn ogen.

Best een goede film, vooral door het verhaal. Natuurlijk gebaseerd op de waarheid. Ik was best verbaasd te zien dat nu na The Green Zone, ook hier weer een film is gemaakt over de grote misdaad van het voorliegen van de bevolking om de oorlog met Irak te beginnen. Het is gewoon een gefabriceerd verhaaltje waar niks van klopt. Staan ze in de regering van Amerika niet op te wachten dit soort films.

Zouden wat mij betreft nog veel van dit soort films moeten en mogen komen van al de bedriegingen en valsheden die er de laatste jaren zijn gepleegd.

Eindelijk gezien. Ik wilde eerst Plame's Fair Game: My Life as a Spy, My Betrayal by the White House gelezen hebben en nu was het toch tijd voor de film. Het blijft één van de meest aangrijpende zaken rondom Bush's administration en schandalige cover-ups (bewijsbaar althans) in de historie van de regeerperiode van Bush. Een stroom aan informatie die de vermoedens van miljarden aardlingen heeft bevestigt wat betreft Irak.

Ook op dat vlak een enorm sterke semi biopic (en Plame's memoirs zijn zeer indrukwekkend) die toch wel extreem kritisch is en dat ook durft uit te dragen. Kennis over "Plamegate" is wel welkom door de overvloed van namen en aanverwante zaken. Ik heb dan enorm veel respect voor Plame (en Wilson) gekregen en een hele fijne bijkomstigheid als je favoriete actrice die rol op zich neemt. Ook qua appearance is Watts natuurlijk net Plame.

De ellende die het teweegbrengt (en het waarom) blijft tot op de dag nog steeds ongrijpbaar en enorm indrukwekkend. De omvangrijkheid van dit schandaal wordt goed weergegeven door de film, al krijg je nog niet the full picture maar ook lastig te doen met de speelduur van een film. Liman doet dat wel gewoon erg knap en Penn en Watts spelen de pannen van het dak. Toch wel gelijk één van mijn favoriete Watts performances geworden, ook omdat ik destijds Plamegate op de voet gevolgd hebt en wat komt Watts toch angstaanjagend dichtbij Plame. Het gebruik van archived footage is ook een erg groot pluspunt.

Indrukwekkende schets van Plamegate, en zoals iedereen weet hebben Plame en Wilson nooit alles kunnen aantonen, in een zekere zin heeft gerechtigheid wel geschied, deels in ieder geval. De hele beerput zou ook nooit leeg gehaald kunnen zijn. Plame en Wilson blijven wel American heroes in their purest form.

Een goede thriller/drama film...

Echt een waargebeurd verhaal...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekend acteur Sean Penn speelt goed...

Perfect geluid (Dolby Digital)...

Degelijke spionagefilm met goed acteerwerk die nergens sprankelt. Wat saai ook bij tijd en wijle. Niet echt enthousiast hierover.

Film viel mij ook mee, ik was al bekend met het verhaal van de Wilson's dus verbazend was het niet. Bij vlagen wordt het de film wat langdradig en saai. Toch is het verhaal redelijk goed neergezet en laat het zien dat de wereld politiek vol zit met liegende parasieten.

Het eerste gedeelte van de film vond ik redelijk saai. De personage's kwamen heel vlak op me over. Er was weinig emotie bij ze te bespeuren. Daarnaast werd er heel vaak met allerlei vaktermen van de CIA en allerlei namen van groeperingen en personen gestrooid dat het geheel wat moeilijk te volgen is.

Het tweede deel werd veel kalmer. Er werd meer ingegaan op de emotie van de personages. Je zag zowaar hoe ze alle ellende ondervonden. Ben wel heel blij dat het geen pro amerikaans filmpje is geworden waarbij alleen maar op de borst geklopt word voor alles wat ze in Irak gedaan hebben. Ik vind het geen superspannende film. Hij ging wel.

Erg knappe film. Doug Liman lijkt het blockbuster verleden (The Bourne Identity, Mr & Mrs Smith en Jumper) achter zich te hebben gelaten en duikt nu meer in een serieus thema. Had ook niet geweten van te voren dat het gezin waar de film over gaat echt bestond. Maargoed, na 21 Grams staan Sean Penn en Naomi Watts weer tegenover elkaar. Dit keer als een getrouwt stelletje die allebij zich bezighouden met de chaos na 11 september en de lafheid. Dit valt overgens ook wel hier en daar een beetje in het straatje van Green Zone (uit hetzelfte jaar en ook van de Bourne regiseur) die toch wil bewijzen dat de hele oorlog die Amerika voerde totaal nergens over ging. En dat is ook zo. Ook hier word het thema dat er word gelogen over een massavernietigingswapen in Irak gebruikt, alleen gaat dit meer de politieke kant op en is die thema slechts bijzaak, wat in Green Zone dan weer hoofdzaak is. Wat al natuurlijk het ergste is is als je een verstandig denkende burger bent in Amerika en je bent journalist of agent, dat je leven op het spel komt te staan en je er word ingeluist. Soort van dictatuur zeg maar, alleen willen ze dat daar bij de regering niet toegeven, ze spelen eerder een spel. Daar komt het in deze film allemaal op neer.

Zeker weer een goede film. Prachtig acteer werk van Penn en Watts en ook een tal aan indrukwekkende locaties. Geen actie, geen sensatie, gewoon puur natuur.

4,0*

Goed geacteerde en relevante film waarbij vooral het laatste half uur veel indruk maakt. Helaas kwam de film wat traag op gang maar toch is dit zeker een aanrader al was het maar vanwege het dubieuze thema.

Sean Penn en Naomi Watts zijn beide indrukwekkend.

Goed.

Puike politieke/spionage-thriller.

Hou wel van dit soort cover-up films en kennelijk is dit ook gebaseerd op waargebeurde feiten. Blijkt maar weer eens wat voor leugenaars de Amerikaanse en Britse regeringen zijn en dat de oorlog in Irak op niets gestoeld was. Saddam was zeker een bedreiging voor zijn eigen volk, maar niet voor de rest van de wereld.

Watts en Penn zijn gevestigde waarden en ook hier bewijzen ze hun kunde. Griezelig trouwens hoe goed Watts op de echte Valerie Plame lijkt (ook een knappe dame trouwens).

Erg goed.

Op zich een redelijke film en gebaseerd op een waar gebeurd verhaal. Dat maakt het enigszins het aanzien waard. Sean Penn zet zoals altijd een goed karakter neer. Vond Naomi wat vlak spelen. Miste de actie en spanning, wat naar mijn mening wel mogelijk was geweest in deze film. Er had meer uitgehaald kunnen worden. Geen topper maar voor een zondagmiddag het kijken waard. 2.5

Naomi Watts doet haar naam weer eer aan als de beste actrice van Hollywood. Sean Penn ook weer eens goed. Leuk ook om deze 2 weer eens samen te zien na '21 Grams'.

Watts draagt de film en wordt door haar het bekijken waard. Is verder zeker geen slechte film, maar raakt af en toe de kijker volledig kwijt in allerlei ingewikkelde (com)plotjes en schermutselingen.

Had er helaas iets meer van verwacht, maar het verhaal op zich is wel interessant natuurlijk.

2* voor de film, 1,5* weet Naomi Watts er nog extra van te maken.

Opzicht best een boeiende en ook wel interessante film. Het politie getinte verhaal (met als thema "waarheid") zat goed in elkaar en werd naar een hoger niveau getild door het uitstekende acteerwerk van Sean Penn en vooral Naomi Watts. Het verhaal liet mooi zien wat de gevolgen kunnen zijn als je de regering dwars ligt terwijl je het toch bij het rechte eind hebt. De aftiteling met de echte Valerie Plame was overigens ook zeer interessant.

Best spannende en boeiende film.

Maar verder ben ik het totaal niet eens met een aantal reacties van mensen voor mij. Ik vond de plotselinge overgang naar de 'echte' Valerie Plame helemaal op het eind heel abrupt en heel erg slecht. Ik vond dit echt heel storend! Ze hadden gewoon de film fatsoenlijk moeten afronden in plaats van er een stuk docu in te knallen. Vond de film eigenlijk heel sterk tot het eind maar hierdoor weten ze de stemming van mij te veranderen waardoor ik in één keer veel negatiever tegenover de film sta. Eigenlijk weet de regisseur met deze keuze in 1 minuut de beoordeling van mij voor deze film te verpesten. Naar mijn inzien echt een grote flater en ik snap niet dat een regisseur zoiets doet.

En dan zal ik afsluiten met het gevoel dat bij mij achterbleef na het zien van deze film: jammer....

Goeie film waarin de identiteit van een CIA-agente op straat komt te liggen omdat haar man een stuk in de krant heeft geschreven over massavernietigingswapens. De film speelt zich af in de nadagen van 9/11 en is gebaseerd op ware feiten. Een redelijk ingewikkeld plot dat, afgezien van het begin, goed te volgen is. Een politieke spionagethriller op macro- en vooral op microniveau (vooral de combinatie van die twee werkt hier niet altijd even goed).

Een film waarvan het 2e deel sterker is als het 1e is ook wel weer eens wat anders. Vanaf het moment dat Valerie 'ontmaskerd' wordt, wordt het interessanter, mede omdat dit al bekend is gemaakt in de synopsis (maar voor de zekerheid even tussen spoilertags). Hoewel het einde wat mij betreft wel te patriotisch was. Sterk acteerwerk en een boeiend onderwerp, waarvan op het einde ook nog eens blijkt dat het waargebeurd is. Toch vergeet de film me helemaal mee te trekken, maar ik kan me vinger niet goed leggen waarom dat was. Misschien was dit het soort prent wat nog best langer had mogen duren voor meer verdieping.
Al met al zeker het kijken waard.