The Sundowners (1960)

Het eerste gedeelte waarin het gezin rondtrekt vind ik heel aardig met mooie natuuropnames, maar daarna zakt het in als ze op de schapenfarm blijven. Het wordt iets te jolig (oubollige caféhumor) en teveel van hetzelfde dat te lang aanhoudt.

Absoluut een film om gezamenlijk met opa en oma, zoon, dochter, moeder de vrouw, een kopje thee met een theebeschuitje erbij, te bekijken op een regenachtige zondagmiddag laat in November, als de open haard des middags de huiskamer warm verlicht. Na de film wandelen opa, kleinzoon en vader nog even over de drassige landerijen, terwijl opa een nieuw pijp stopt en kleinzoon over de bol aait en tevreden beziet dat zijn zoon de schaapjes op het droge heeft. Moeder onderwijl jast de piepers en 's avonds is er tijd voor een fijn gezelschapsspel onder het genot van een geurend kopje koffie, later op de avond vervangen door Drie Sterren jenever, Zwarte Kip advocaat met een lepeltje en een reuzeglas vol echte limonade.

2,5*

Een film over saamhorigheid. Een film over mensen die al jaren met elkaar getrouwd zijn, die niet zonder elkaar kunnen en die daarom samen in staat zijn tegenvallers en diepe meningsverschillen te overwinnen. Eenvoudigweg een film over begripvolle, oprechte liefde.

Fred Zinnemann heeft over dat thema tegen de achtergrond van de Australische outback een mooie avonturenfilm gemaakt, met uitstekende acteerprestaties i.h.b. van Deborah Kerr en Robert Mitchum. Geen film met spectaculaire acties, maar met eerlijke gevoelens. Erg mooi.