Sling Blade (1996)

Eerste helft voelde heel warm en mooi aan. Tweede helft maakte iets minder indruk. Toch bij vlagen een fraaie ontroerende film. Met heel mooie scenes tussen het jongetje en Thornton. In de eerste heft ook veel mooie subtiele kleine scenes. Zoals gezegd is de tweede helft als de film op het einde afgaat net wat minder fraai en komt het soms net wat geforceerder over. Zoals de hoeveelheid levenswijsheden van Karl als hij bij de homovriend van de moeder voor de deur staat.

3.5*

p.s. 750 stemmen alweer.

Indrukwekkende en erg interessante film. Thornton doet het erg goed en speelt de rol van de zwakbegaafde Karl (die me qua stem af en toe deed denken aan Ned van South Park ), erg overtuigend.

Ook John Ritter is zoals gewoonlijk weer erg goed in een amusante rol en de altijd geweldige J.T. Walsh was ook weer fantastisch in een leuke maar jammer genoeg een wat korte bijrol. Eigenlijk was de gehele cast (Yoakam, Black, Canerday) gewoon goed.

Verder zag de film er goed uit, was zowel de muziek als de sfeer uitstekend en was het plot interessant genoeg om dik twee uur te blijven boeien.

4 sterren.

Kantje boord film.

Wat mij het meest opviel was de soms prachtige muziek. Het ambient nummertje dat vanaf de eerste seconde tot de climax van Karl's verhaaltje loopt is sfeervoller dan al het geprobeerde in die eerste scenes samen. En zo zijn er nog een paar momenten waar de rustige muziek de kijker op sleeptouw neemt, en de film zelfs overeind houdt.

Mede door de muziek en het trage tempo heeft dit filmpje nog iets integers. Al blijft het moeilijk voor de film om die balans te houden. De opzet en de ontwikkelingen in de film zijn iets té duidelijk (zoveel hints wat betreft het einde waren overbodig), Karl is toch net teveel modelretard. Het loopt allemaal iets te makkelijk waar het makkelijk dient te lopen, het is allemaal iets te dik aangezet waar het drama overheerst. Thornton zet een goeie rol neer, maar ik vermoed dat er gewoon veel meer respect is voor acteurs die typetjes spelen.

Mooiste scene vond ik wanneer het bandje in het huis zit te vergaderen, met de uitbarsting die erop volgt. Er gebeurt vanalles in die scene, maar Karl verroert eigenlijk geen vin. Voor een hoofdpersonage best apart, maakt de film ook iets leuker. Er gebeurt vooral vanalles rond Karl, zonder dat hij daar zelf al te veel mee te maken lijkt te hebben.

Met een iets minder zoete en ingelepelde moraal had het vast iets erg moois opgeleverd, maar nu voelt het allemaal redelijk leeg aan. 't Is een aangenaam filmpje, dat in presentatie subtiel is, maar daar een te dik aangezette dramatiek tegenover plaatst. Fijn, maar niet super.

3*

Sling Blade is een geweldig drama met een uitmuntende Thornton. Ook de rest van de cast acteert sterk. Langzamerhand pakt de film je bij de strot en laat sporadisch een vingertje los. De film ontroerd en wordt imponerend mooi verteld. Zeer goed.

Intreurige , languitgesponnen film over een brave inborst die, in zijn achterlijkheid, het moeilijk heeft met de onrechtvaardigheden van het leven.

Helaas, is het, even tragische, einde zo voorspelbaar.

Het hoofdpersonnage is goed getekend, sommige andere medespelers eerder oppervlakkig.

Het hoefde voor mij niet zo braaf-tranerig te zijn.

Beetje corny en misschien ergens ook heel gemakkelijk om een verstandelijke handicap te gebruiken voor zo'n film met een flinke portie dramasaus. Thornton zet daarentegen toch een prima rol neer met wie ik wel kon meeleven. Ik snap ook niet waarom gedacht wordt dat een retard spelen hardstikke gemakkelijk zou moeten zijn. Het lijkt me juist enorm lastig, wanneer je juist oprecht en geloofwaardig je rol moet vervullen.

Goed gecaste film! Beetje langzaam, maar toch onderhoudende film. Een man wordt ontslagen uit de psychiatrische inrichting en komt zo maar van de ene op de andere dag op straat te staan. Waar moet hij heen, en wat kan hij doen? Is hij eigenlijk wel zo gek? En wat was eigenlijk de reden waarom hij in die inrichting terecht kwam?

Billy Bob Thornton’s regiedebuut mag er best wezen. Als acteur weet het meestal wel te overtuigen, zo ook hier waar hij in de eerste vijtftien minuten mij al weet te overtuigen van het feit dat hij zijn moeder en haar minnaar vermoord heeft. De rustige manier waarop hij deze gruwelijke gebeurtenis vertelt is indrukwekkend om te zien.

De rest van de film is dat niet altijd, maar een goede film is het zeker. Thornton overtuigd in ieder geval zeker en zijn gesprekjes met Frank zijn mooi om te zien. De rest van de cast is ook wel aardig, al vond ik Frank’s stiefvader juist verre van overtuigend en vooral erg gemaakt spelen. De score van de film is wisselend. Soms best goed, soms matig, al is de muziek bij de aftiteling dan wel weer erg sterk.

Het verloop van de film is voorspelbaar, evenals de afloop, maar dat is niet storend, omdat Thornton al vanaf het begin duidelijk maakt dat hij daarna toe werkt. De tweede helft van de film is wel iets minder sterk dan het eerste gedeelte, maar toch blijft de film tot het einde toe interessant. Het blijft ook altijd fijn om de veel te vroeg overleden J.T. Walsh te zien, ook al is zijn aandeel maar klein hier.

3,5*

Een film waar ik nooit eerder van gehoord had en nog een hoog gemiddelde ook, dat moest wat beloven. Dat betekend niet automatisch dat ik torenhoge verwachtingen had ofzoiets. Het is gewoon een mooi, simpel verhaaltje geworden waarin Thornton alle risico op zich neemt door te regisseren, schrijven en de extreem moeilijke hoofdrol voor zijn rekening te nemen. Je kan zien dat hij er flink wat moeite voor doet er daardoor wordt het niet irritant of lachwekkend, integendeel. Gewoon goed geacteerd. Ook rest van de cast is degelijk en er zaten wat kleine suprises in verstopt. Bijv. een verrassend goed acterende, piepjonge Lucas Black, John Ritter als zorgzame homoseksueel en cameo van Jim Jarmusch. Al vind ik het zo duidelijk melden van J.T. Walsh en Robert Duvall onterecht, te kleine rollen.

Tot slot HET moment v/d film, 2 momenten deze keer:

- Frank (Black) die alles wat hij in zijn handen krijgt richting het hoofd van Doyle (Yoakam) gooit.

- Karl (Thornton) die niet lang daarna een mop probeert te vertellen die hij gehoord heeft en hem helemaal verkeerd vertelt. 'Got it?'

Wow. Prachtige rol van Billy Bob Thornton in erg mooie film.
De film had 5-10 min eerder mogen eindigen, dat had ik net wat sterker gevonden;
toen hij met dat grasmaaierblad nog buiten het huis stond dat had net wat meer aan de verbeelding van de kijker overgelaten.

Ik heb een aantal kritieken over Thornton hierboven gelezen, maar vindt de uitwerking van zijn rol als Karl juist wel heel sterk. Zonder te veel te willen prijs te geven: een diep beschadigde man, die door de jaren heen (geïnstitutionaliseerd) (verder) is afgestompt, maar wel een innerlijk normen- en waardenbesef heeft (ontwikkeld), zich na vrijlating aardig blijkt te kunnen aanpassen, maar dan weer niet met een groot innerlijk conflict kan omgaan, vanwege die vroege(re) beschadiging . Het is m.i. heel realistisch neergezet.

Een film die zeer de moeite waard is om te zien.
Zit wat mij betreft heel dicht tegen een must-see aan.

4,5

Mooi drama met uitstekende rol van Thornton en zeer goede muziek. Absolute aanrader.

Een goede dramafilm...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Goed achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Goed kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Bewonderenswaardig dat Billy Bob Thornton, die ik nooit als een groot talent heb ingeschat, deze film heeft geschreven, geregisseerd en hem ook nog eens volledig draagt. Maar hoe pittig en verrassend de eerste scènes ook zijn (de beginscène met de verkrachter en het interview in het donker), voor de rest van de film grijpt hij iets te vaak naar de viool. Zo is zijn personage Karl uiteraard een ruwe bolster met een blanke pit, en trekt hij natuurlijk op met een kind dat het niet zo makkelijk heeft. Daarbij duurt deze film dan nog eens te lang, waardoor hij zijn aanvankelijke kracht en frisheid verliest. Jammer, want hier had een ijzersterke tragedie voor de eeuwigheid ingezeten.

Een vriendschap tussen een klein jongetje en een oude vent blijft toch wel een beetje vreemd zo in deze tijd.

Het gemak waarmee de moeder zegt "oh kom maar lekker in onze garage wonen want mijn zoon mag je graag" is nu natuurlijk ondenkbaar.

Zo aimabel was B.B.T. nu ook weer niet in die rol. Ik kreeg er vooral in het begin een unheimisch gevoel bij. Dat rare stemmetje ook. Vooral in Red Neck Country vraag ik me af of Karl niet al eerder klappen zou hebben gehad.

Afijn, film keek ondanks de trage setting redelijk prettig weg maar ik deel niet de mening dat het zo een geweldige film is.

Film die mijn aandacht meteen pakte met name door het spel van de heer Thornton. Wat volgt valt dan toch wat tegen. Het blijft allemaal wat aan de oppervlakte en hierdoor zijn sommige zaken niet echt invoelbaar.

Goeie film waarin een man uit een inrichting wordt ontslagen waar hij al vanaf zijn twaalfde zat. De hele gemeenschap waar de film zich afspeelt wordt goed neergezet. Een mooie vriendschap tussen het hoofdpersonage en de jongen. Een aangenaam rustig tempo, maar de film gaat wat te lang door en het einde is onvermijdelijk. Een prima regiedebuut van Billy Bob Thornton die hier ook met verve de hoofdrol voor zijn rekening neemt. Met gemak 3.5 sterren.

Met veel verwachtingen voor gaan zitten en helaas niet helemaal beantwoord.

BB Thorton is nagenoeg onherkenbaar, ik heb maar liefst twee keer op IMDB gekeken of het wel klopte. Een glansrol zonder weerga dat moet gezegd. Een heerlijke naive op het kinderlijk af voorkomen waarvan je denkt die man doet geen vlieg kwaad. Het tegendeel blijkt waar natuurlijk, maar laten we zeggen dat Karl dit doet uit bescherming. Dat hij wel het verschil ziet tussen goed en kwaad. Dwight Yoakam is natuurlijk een ronduit walgelijke vent en mijn handen jeukten werkelijk toen hij zich zo stond aan te stellen en het huis niet wilde verlaten. Godnondeju, wat had ik die graag op zijn bakkes geslagen.

Afijn, de film bezit een soort kinderlijke naïeve sfeer vooral gericht op Karl. Op het aandoenlijke af hoe iedereen zich met hem bemoeid. Toch kan ik me amper voorstellen dat iedereen zo eager een moordenaar die ze niet kennen in de armen willen sluiten. De mens is van nature achterdocht en wantrouwig. Bovendien komt hij uit het dorp zelf en dan zal niemand weten dat hij die 12-jarige was die zijn moeder en een vrijer met een zeis doodde? Nah...dat geloof ik niet helemaal.
Vervolgens weet je dat de film een bepaalde kant op gaat, of hij gaat die Doyle wat aan doen of men komt achter zijn geschiedenis of hij begaat een 'Lenny' achtige fout. Maar dat duurt allemaal wel erg lang. In die zin duurt het wat te lang allemaal, zat er niet echt veel spanning in of miste het en goed opbouwend en spannend plot die naar een climax leidt. Dat had wellicht wat beter gekund.

Een best aardige film vooral de acteerprestaties van BBT, Lucas Black daar al te herkennen als een van de soldaten in Jarhead, en JT Walsh die over het algemeen toch een schoft is speelt hier ook een prima engerd. Desondanks had de opbouw van het verhaal en het plot met wat meer sjeu, vaart en sfeer gekund.

Deze film dus al eens eerder gezien, maar toch herinnerde ik me er nauwelijks wat van. Alleen het bijzondere accent van de hoofdpersoon. De man praat als een raceauto. Een zwakbegaafde man die op zijn twaalfde twee moorden had gepleegd is "genezen" verklaard en moet weer terug in de maatschappij als hij inmiddels 50 á 60 (?) is. De leeftijd wordt niet bekend gemaakt volgens mij. Hij sluit vriendschap met een jongetje van een jaar of twaalf. En dat is ook het mooiste aan de film. Er zitten hele mooie scenes in de film. Vooral tussen de man en de jongen. Maar er zitten helaas ook hele zwakke, ongeloofwaardige en onevenwichtige scenes in de film. En dat is heel jammer. Die scenes hadden er vaak ook best uit gekund. Want de film is ook best aan de lange kant. Ook worden er af en toe verhaallijntjes opgestart die verder geen vervolg meer krijgen. Goed aan de film is verder ook dat er een constante spanning hangt. Je voelt dat het uiteindelijk toch niet goed zal aflopen. En je weet ook al vrij snel wie het volgende slachtoffer zal zijn. De film doet ook verder geen moeite om nog een verrassende plotwending te verzinnen. Toch slaat de balans aan het einde nog steeds door naar de goede kant, want het is wel een mooie film. Maar hij had dus nog veel mooier kunnen zijn.