Another Year (2010)

Fantastische acteerprestaties en meedogenloos eerlijk. Dat ziet iedereen wel, net als de goed uitgewerkte personages. Wat ik een interessantere beschouwing vind is bijvoorbeeld; hoe sympathiek zijn Gerri en Tom nu eigenlijk. Bij mij was het een aflopende lijn. Ze lijken heel hartelijk, warm, betrokken en geïnteresseerd, maar dat lijkt een beetje een wassen neus. Ze staan boven de kneusjes, omdat ze het nu eenmaal beter hebben. Er gaat een soort van 'kijk ons eens stevig in het leven staan' arrogantie van uit. Die houding vind je trouwens wel vaker terug bij mensen in het echte leven. Dat uit het leven gegrepen is natuurlijk kenmerkend voor Leigh, maar het is vooral zijn cynische blik hier op.

Echt helpen doen ze ze niet. En ze moeten ook vooral niet te lastig worden. Als het aan de oppervlakte blijft is het wel lekker om vanuit een zelfgenoegzaam eigen succes van zelfverklaard geluk, te ‘helpen’. Goed bedoelde adviezen waar je weinig aan hebt. Mary schreeuwt heel de film hard om hulp (niet letterlijk), maar krijgt het amper. Ergens is het wel voor te stellen. Kan me best voorstellen dat ze knap lastig wordt op een gegeven moment en kan me ook goed voorstellen dat je het er vrij snel mee gehad hebt. De hulp die ze krijgt zijn verplichte beleefdheden. "Ik breng je wel even naar de metro." Ze is wel welkom, maar liever niet te vaak. Als je echte vrienden bent kun je wel wat potten bij elkaar breken. Maar Mary moet op der tellen passen.

Ik zie deze film dan ook grotendeels als de wassen neus die 90% (ik zeg maar wat) van sociale interacties zijn. We willen wel onze vriendschap geven en behulpzaam zijn, maar dan graag op gezette tijden en niet ten koste van al te veel tijd en aandacht. Grappig hoe boeiend een dikke 2 uur over het gezeur van mensen waar je in het echte leven niet op zit te wachten, kunnen zijn. Net geen 4 sterren.

Al meer dan 40 jaar maakt Mike Leigh films van hoog niveau. Vaak werkend met toneelspelers, die vooraf de scene's al repeteren maakt hij sociale drama's die vaak aan de onderkant van de samenleving spelen. Je moet ervan houden. Hij trekt de kijker langzaam de wereld van de hoofdrolspelers in, op het subtiele af. Zo heeft hij een stevig oeuvre opgebouwd met Naked en Secret and Lies als hoogtepunten.

In Another Year pakt Leigh wat 'modieuze' thema's aan over duurzaamheid, maar uiteindelijk draait het weer om de uitzichtloosheid van het menselijk bestaan. Met vaste acteurs Ruth Sheen (Maureen in All or Nothing) en Bill Broadbent (eerder in Topsy-Turvyen en als Andy in Life is Sweet) als middelpunt of 'spiegel' naar de minder fortuinlijke medemens. Een boeiend drama.

Zoals met meer films van Mike Leigh valt bij herziening de gelaagdheid of de finesse en details op. 4* vooralsnog.

Dit is zo goed..

Mike Leigh is en blijft meester van de tragikomiek.

Zet gewoon een stel mensen in een ruimte en Leigh weet er wel raad mee, zo bewijst Another Year ook maar weer. Een bekroning op zijn eerder werk. Nog genuanceerder, nog scherper, nog genanter! En wat een sublieme en dappere rol van Lesley Manville.

Heb hier eigenlijk maar weinig woorden voor.

Lang niet zo goed als Naked, maar dat zou wellicht ook wat teveel gevraagd zijn.

Vooral opvallend (pas m'n tweede Leigh) hoe dit kuise, gezapige drama totaal haaks staat op het troosteloze sfeertje in Naked. Guitige onderonsjes en pietluttige conversaties wisselen elkaar af, dat werk. Tussen de kneuterigheid door sijpelt er gaandeweg ook nog wat awkwardness de film binnen. De manier waarop het gezinnetje de gênante situaties met een phony glimlach tracht te verbloemen zorgt louter voor meer plaatsvervangende schaamte.

Maar het boeide meestal wel enigszins, op de één of andere manier. Ik denk voornamelijk doordat - ofschoon de meeste, burgertruttige personages me niet heel erg aanspraken - het acteerwerk gewoon erg solide is. Vooral de neurotische Mary acteert toch echt wel sterk; bij vlagen irritant, maar tegelijkertijd toch ook tragisch. De rest deed het ook naar behoren, maar daar blijft het dan ook bij. Écht veel compassie kon ik helaas niet opbrengen voor het clubje.

Dan ook weer jammer: het hele oeverloze geneuzel bij de begrafenis. Voegde eigenlijk bitter weinig toe, sleepte ook nogal lang aan, waardoor mijn interesse geleidelijk aan weg ebde. Met de ietwat abrupte slotscène komt de film voorts toch nog aardig tot zijn einde, gelukkig.

Slecht zal ik deze prent niet noemen, maar op emotioneel vlak raakte het me eenvoudigweg geenszins. Heb dan toch veel meer met het bitse, cynische uit een Naked dan met zo'n brave aanpak als hier. Enfin, wel nog een krappe 2,5*; op zich geen kromme tenen werk.

De vier seizoenen volgens Mike Leigh: herfst, winter, putje winter, Siberische winter. Het is allemaal heel donker en pessimistisch. Waarom spreken een ingenieur en een psychotherapeut met zo'n plat accent? In tegenstelling tot sommige andere films van Mike Leigh heeft deze niet echt een interessant thema.

Een staaltje onbedoelde humor in de Nederlandse ondertiteling:

Gerri: Ik heb je tandenborstel gevonden.

Mary: Soms vraag ik me af waar hij is, of hij nog aan me denkt.

De mondhygiëne van Mary laat blijkbaar te wensen over.

Wat een prachtige film en wat een geweldige acteurs.

Ik denk dat je wellicht wat ouder moet zijn om de film helemaal te "doorvoelen" maar misschien doe ik de jongeren daar mee te kort. Een film heeft me in tijden niet meer zo gepakt als "Another Year".

Een erg fijne film. Kabbelt rustig voort, het keek makkelijk weg en de personages spraken mij aan. Vooral Mary. Briljant acteerwerk. Ik houd erg van deze ingetogen en menselijke stijl. Het eind vond ik wel abrupt. Dat vind ik een minpuntje. Desondanks een favoriet! 4,5*

Geweldig acteerwerk, maar ik heb toch het gevoel dat er iets is blijven liggen. De bom barst niet, maar het blijft allemaal grotendeels bedekt. Binnensmonds huilen. Ook het conflict tussen Gerri en Mary blijft goeddeels niet uitgesproken. En, ook al is dat verdriet achter de voordeur misschien wel het hoofdthema (of liever: eenzaamheid), toch zou ik graag een explosief conflict tussen de karakters meemaken. Shakespeare had gewoon een paar dooien laten vallen

Mooie film. Rustig, zonder saai te worden. Confronterend, pijnlijk maar ook mooi. Acteerwerk is uitstekend al vind ik de tragische personages ietwat over de top. Ben benieuwd naar meer werk van Leigh!

Fijne rustig voortkabbelende film over een ouder koppel Gerri en Tom wiens leven op wieltjes loopt. Hun relatie is top, ze doen hun werk met veel zorg en verder slijten ze hun dagen in een werktuintje en inviteren ze geregeld vrienden en familie om te komen eten.

Zijzelf zijn op zich niet zo interessant om te volgen. Interessanter zijn de nevenpersonages waarbij het leven iets minder vlot verloopt. Is het niet de liefde, dan is er wel een overlijden of de onevenwichtige gezondheid. Intrigerend wordt het wanneer de dingen zoals ze zijn evolueren en de welgekomen vrienden en kennissen buitenstaanders worden van de familie. Een familie sluit dan meestal de rangen voor de dichte familie en dat heeft Mary geweten.

Fijn acteerwerk, prima setting en leuke dialogen, vooral de nuchtere droge Tom viel me hierbij op. Graag naar gekeken al gebeurt er niet zo heel veel.

Mike Leigh, altijd (erg) goed maar nooit meer zo geniaal als in Naked, zijn onovertrefbare allerbeste film. Mist misschien een beetje een punt, maar das eigenlijk niet zo erg. Vooral meesterlijk geacteerd met veel prachtige rollen. Het fraaiste stuk was eigenlijk de kennismaking tussen Mary en Toms Broer. Wat een briljant geacteerde en geschreven scene was dat.

Mike Leighs kracht is dat zijn personages zo waanzinnig goed zijn dat je naar aanleiding van de film uitgebreide biografieën over ze zou kunnen schrijven of een film zou kunnen verzinnen om een willekeurig ander personage.

Droog komische film.

Life’s not always kind, is it? Het antwoord luidt nee en dat laat regisseur en schrijver Mike Leigh de kijker dan ook weten en voelen. De personages in Another Year zijn de jeugdige jaren ontstegen en hebben moeite met het erkennen van het feit dat grote veranderingen in hun leven niet meer zullen gaan gebeuren. Op professioneel, intellectueel, spiritueel en romantisch vlak is het wat het is. Toch weigeren ze toe te geven en klampen zich met verbeten vrolijkheid vast aan de hoopvolle gedachte dat er toch nog iets zal gebeuren.

Het onvervulde verlangen klinkt door in de vaak luchtige scènes. De ondertoon is zwartgallig en vol zelfbeklag. De film zit vol subtiele humor en scherpe dialogen. Een acteursfilm pur sang. De rolbezetting is fantastisch. Binnen een collage van fijnzinnig getekende karakters zijn twee personages de bindende factor. Een ouder echtpaar gespeeld door Ruth Sheen en Jim Broadbent zorgt liefdevol voor hun moestuin, voor elkaar en voor hun minder fortuinlijke vrienden en kennissen die te pas en te onpas in hun huis morele steun zoeken.

Het is een verdrietige kring aan kennissen en vrienden die in de lente hoopvol plannen maakt om in de zomer te realiseren en vervolgens in de herfst zichzelf voor de gek houdt door te ontkennen dat de plannen niet gerealiseerd en mislukt zijn. De winter breekt aan en de vooruitzichten zijn nog even somber. In de winter krijgt de kou vat op het landschap. De wereld is ontdaan van versluierd gebladerte en is getooid in kaalheid. De ontsluiering houdt gelijke tred met de ontsluiering van het kale zielenleven van de onfortuinlijke personages die een jaar verder zijn en nog steeds even ongelukkig.

Another Year is een goeie film. Een bitterkomische ensemblefilm over geestelijk geïsoleerde mensen die zich nog meer pijnlijk bewust raken van hun ongeluk en eenzaamheid als zij rust en mededogen zoeken bij een echtpaar dat het geluk en de rust wel gevonden heeft. Mooi.

Een jaar uit het leven van Tom [Jim Broadbent] en Gerri [Ruth Sheen], een Londens echtpaar van middelbare leeftijd dat zich kenmerkt door een gastvrijheid op een realistische no-nonsense manier die je zelden ziet in films. Vaste bezoeker is Gerri’s oud-collega Mary [Lesley Manville], een eenzame vrouw die hunkert naar een betekenisvolle relatie en dweept met Tom en Gerri’s zoon Joe [Oliver Maltman]. Ook Toms broers Joe [Oliver Maltman] en Ron [David Bradley] die elk hun eigen sores hebben. Een eerbetoon aan “gewone” fatsoenlijke mensen met een perfecte cast met Sheen als uitblinker.