Another Year (2010)

vandaag gezien (persvisie, filmfestival in gent)

Goede film, zeer dramatisch wel. Karakters zijn zeer goed uitgewerkt, komen geloofwaardig over, goede acteerprestaties.

Ik leefde wel met hun mee

ook gezien op persversie...

alleen vond ik hem echt wel tegenvallen...

er zaten wel leuke scènes in, maar dat was ook al....

Achteraf beschouwd is de titel van Leighs nieuwste minstens even deprimerend als de inhoud. ‘Another Year’ is een moedige en eerlijke film over gewone mensen met alledaagse problemen en Leigh maakt er een onverbiddelijk portret van, doordrenkt van oprecht meedogen. De film valt uiteen in vier seizoenen (een jaar dus) waarin een aantal personages worden gevolgd. Het gezinnetje Tom, Genni en Joe is iets té goedgeluimd, maar Leigh wou duidelijk contrasteren met Ken en Mary. Die tweespalt komt dan ook zeer hard uit de verf, waardoor ‘Another Year’ via de lichte karikatuur eigenlijk een universeel iets toont.

Spijtig is alleen dat de film te lang duurt. Het einde wordt zelfs regelrecht saai en dat is uiteindelijk zeer jammer. Wel blijft de vraag nazinderen wat Leigh eigenlijk heeft willen zeggen. Allicht niets, behalve tonen hoe het leven (zoals het is) in elkaar kan zitten. En dat een mens niets mag (Mary) of kan (Ken) forceren, hoewel er de plicht is om zelf verantwoordelijkheid op te nemen voor het bestaan (Joe?).

2,75*

PS: Prachtige kleurfilters ook, vooral in het winter-gedeelte!

Trailer

Ben toch wel weer benieuwd naar deze Leigh ondanks de eerste niet zo positeve reacties.

dit schijnt een meesterwerk te zijn ondanks toch wat negatieve reacties, ben benieuwd

erg benieuwd naar deze film, ik hoor toch ook veel lof hierover!

dat seizoenengedoe is natuurlijk wel al eerder gedaan, evenals 'het leven van alledag'. maar we zullen zien

Ongemakkelijke film, er is best wel humor (in de filmzaal werd veel gegniffeld en zelfs gelachen), maar sommige mensen (Mary, Ken) worden wat harder in hun bestaan getroffen dan de ander (Gennie en Ken) en hoe verhoudt zich dit dan tot elkaar. Leigh blijft de camera geduldig en met veel compassie en trefzeker op de ongemakkelijke plek houden tot bijna vervelens toe. Het acteerwerk is zeer beheerst, waardoor je de gevoelens als kijker des te sterker ervaart, althans zo kwam het op mij over.

Duffe ellende, op het vermoeiende af.

Erg saaie tourneur naar niks. Elk seizoen krijg je weer hetzelfde riedeltje van dezelfde mensen die weer in een nieuwe fase zijn aangeland. De dialogen waren ook zo bedacht, visueel is het erg saai, veel verder dan een grauwige filter in de winter komt Leigh niet. Een paar vervelende personages ook, met name Mary natuurlijk die er wel uitspringt, zo erg dat van enige compassie met haar zielige bestaan ook geen sprake is.

Ik vind het allemaal zo duidelijk als wat waar dit om draait, maar het deed me echt helemaal niks. Het leidt tot niks, als karakterstudie schiet het tekort, de humor is slechts een enkele keer niet meer dan aardig. En dan duurt het ook nog dik 2 uur. Inmiddels al de 3e film van Leigh die ik zie, maar de eerste boven de 1,5* moet ik nog tegen komen.

1.5*

Wat een droefenis! Ik vraag me af of Tom en Gerry nou wel gelukkig waren want ze helpen wel mensen maar toch lijken Ken en Mary niet geholpen te zijn. Misschien dat ze ter bescherming van hunzelf toch grenzen stellen aan hun hulp. Ik begrijp ook niet wat nou de clou was van de film want aan het einde is dat totaal niet duidelijk.

Slechts de scènes met Carl brachten wat leven in de brouwerij. Film duurde ook te lang en ik loop niet snel weg bij een film maar het had hier niet veel gescheeld. Voor de rest zegt de titel genoeg. Nee, als je een goede film wilt zien, ga dan naar haar naam was Sarah....maar ja, smaken verschillen...

Bevat grotendeels dezelfde ingrediënten als Secrets & Lies, maar hangt in tegenstelling tot dat meesterwerk te veel als los zand aan elkaar en heeft een veel minder pakkende rode draad. Ondanks goed acteerwerk een tegenvaller dus, en wat een hopeloos einde!

Wat een meesterwerkje! Ik heb intens genoten. Toegegeven, je moet er van houden. Want er zit niet veel structuur in. Je kijkt gewoon een jaartje mee met wat mensen in hun leven.

Maar ik vond het heel realistisch, invoelbaar in beeld gemaakt. Heel puur en eerlijk, een bijzonder portret van gewone mensen die we allemaal wel kennen in alledaagse situaties. Daarom vind ik het zo boeiend en intrigerend om naar te kijken.

Ook heerlijk Brits, wat voor mij als half Brit heerlijk nostalgisch aanvoelt. Acteerwerk was ook puik uiteraard!

5*

Na het zien van deze film schaam ik me haast voor het feit dat ik zo weinig films van Mike Leigh gezien heb. Een warme intieme lichtelijk melancholisch film, die als een case-study voor acteeropleidingen kan fungeren. 4*

Een erg intieme film.

De 2e film van Mike Leigh die ik zie. Ook dit is geen lichte kost, maar beviel me veel en veel beter dan Naked. Centraal staat het oudere koppel Gerri en Tom. Twee erg aandoenlijke, openhartige en vriendelijke mensen met harten van puur goud. Verstandig om deze rollen te laten vertolken door Jim Broadbent en Ruth Sheen. Geweldige acteurs die daarnaast een hele lieve uitstraling hebben. Met Gerri en Tom gaat alles goed. Ze leven een fijn leven en hebben genoeg om van te genieten.

De problemen komen om de hoek kijken bij vrienden en familie van Gerri en Tom. De problemen lijken in eerste instantie niet zo erg. Zo hebben Mary en Ken niet enorm grote problemen, maar zitten ze vooral met zichzelf in de knoop. Eigenlijk bezitten ze alles om een fijn leven te leiden, alleen zijn zij alleen. Mary vormt de grootste zorg met haar naïeve gedrag en haar schreeuw om aandacht. Hoewel ze alles heeft is ze niet gelukkig omdat ze maar geen liefde kan vinden. Erg om te zien hoe iemand psychologisch zo in de war kan raken. En erg typisch dat de enige vriend met een echt probleem, namelijk een doodzieke vrouw, juist zijn beste beentje voor zet en geen heisa maakt.
De film is ingedeeld in 4 hoofdstukken, naar de 4 seizoenen. Lente en zomer zijn redelijk luchtig en bevatten veel (subtiele) humor. Herfst is echter een aanloop naar het erg zware en neerslachtige winter, dat zeker niet makkelijk wegkijkt. Heel emotioneel, maar ook erg bijzonder.

Een redelijk simpel idee, maar erg mooi uitgewerkt. Vooral dankzij de goede keus aan acteurs, die het allemaal uitstekend doen. De kracht van Another Year zit in het realisme van het drama. Deze personages zijn weggelopen uit onze werkelijkheid en het geeft een mooi beeld van de problemen waar mensen mee kunnen zitten en hoe ze daar mee omgaan. Zeer natuurlijk en herkenbaar. Hulde voor Mike Leigh. Het drama is helemaal niet groot opgeblazen of met veel bombast gebracht, maar komt juist heel subtiel en teder om de hoek krijgen. Vooral het laatste gedeelte, winter, wordt hierdoor erg ontroerend. Daarnaast laat Leigh een mooi contrast zien tussen Gerri en Tom die het goed hebben en degenen met persoonlijke problemen. Dit contrast zie je nog het duidelijkst in die prachtige eindscène. Gerri, Tom, Joe en Katie praten eindelijk eens een keer over alle leuke dingen die ze gedaan hebben en hoe goed hun leven wel niet is geweest. Een erg gezellig beeld van deze gelukkige mensen aan tafel. Maar dan draait de camera naar de andere kant van de tafel waar twee zeer ongelukkige mensen zitten, die het geluk bijna niet kunnen verdragen. Zo draait dit uiteindelijk uit op een zeer ontroerende en pijnlijke scène. Zeer mooi.

Ik ben erg positief, maar toch zijn er ook een paar minpunten. Zo valt de film soms een beetje in herhaling. Ongelukkige persoon zegt iets, Gerri steekt een helpende hand toe, Tom maakt een grappige opmerking is iets dat je veel tegenkomt. Soms zat er iets te weinig afwisseling in. Ook sleept de film soms een beetje, vooral in het gedeelte winter, door de lange duur.

Ik ben erg positief, maar twijfel toch tussen een 3,5* en 4*. Voorlopig een hele dikke 3,5*.

Edit: Toch een kleine 4*, 3,5* is toch te weinig voor zo'n bijzonder filmpje.

Deze film deed me weer denken aan het gevoel toen ik voor het eerst een Mike Leigh film zag. Dat was All or Nothing. Heen en weer geslingerd worden tussen ijskoud pijnlijk drama en dik aangezette tragikomedie. De man weet elke keer weer een zooitje tegenovergestelde bizarre karakters bij elkaar te verzamelen die constant met elkaar in pijnlijke omstandigheden terecht komen.

Het "lijkt" allemaal heel natuurlijk en uit het leven gegrepen. Maar ook dit is niks meer dan een morality play waarin goed en slecht tegenover elkaar staan. en waarin alléén de conflict situaties worden belicht. en de acteurs vallen helemaal samen met hun rol zodat het helemaal niet zo opvalt hoe enorm overdreven die typetjes zijn.
Maar het werkt elke keer, en hier zelfs nog iets beter.

En Ruth Sheen heeft eindelijk eens een fatsoenlijke hoofdrol. Wat een fantastische actrice is dat toch, en wat een mooie rol. Lesley Manville legt het er zoals vaker weer heel dik op. Maar het past bij het personage en ze komt af en toe onverwacht grappig uit de hoek. Hoe groot is de motor?

Verder ziet Another Year er ook gewoon erg mooi uit. iets gelikter zelfs dan zijn meeste films. Veel vaker decoupage en point of view in gesprekken en meer beweging, en erg mooie, koele kleuren. Met als hoogtepunt de scenes in de Winter en de shots van de haven.

Was bang dat het na Happy-go-Lucky, die ik nog best leuk vond, bergafwaarts zou gaan. Maar dit is weer helemaal zoals een Leigh hoort te zijn.

Sluit me grotendeels bij Querelle aan, ondanks dat ik verder nog nooit iets van Mike Leigh heb gezien. Grappig om te zien hoe personages (sommige dan) erg dik aangezet worden, maar dat dat verder niet in het vaarwater van de geloofwaardigheid komt. Al hou ik zelf net van iets subtieler, maar toch. Het is altijd fijn om films te hebben met personages van vlees en bloed, waar de belangrijkste dingen die naar voren komen toch ook vaak onuitgesproken blijven.

Acteerwerk is erg goed, zoals je van de Britten kan veranderen. Erg indrukwekkend hoe naturel de personages overkomen. Verder is de dynamiek tussen de komst van Katie in contrast met de andere gebeurtenissen erg goed gewerkt en erg interessant om te volgen; fijne afwisseling, die ook de dynamiek erg verhoogd. Ben zeker benieuwd naar meer werk van Leigh.

Wederom een goede Leigh, waarvan ik nog een tegenvallende film moet zien. Het is vooral knap hoe geloofwaardig de personages telkens weer zijn. Een tikkeltje dikker aangezet voor de humor, maar dan ook echt slechts een tikkeltje. Alle acteurs, tot in de kleinste rol, zijn perfect, maar Lesley Manville en Jim Broadbent zijn uitschieters. Verder veel small-talk dat constant boeiend blijft en mooie observaties. Another Year is zelfs wat sfeervoller dan andere Leighs. Eigenlijk heb ik verder weinig te zeggen over deze film. Als Leigh het type regisseur is waar je van houdt, mag je zijn nieuwste weer niet missen.

4*

Hier kan ik toch weinig van maken in context van Another Year. Een morality play? Wat is de morality dan? En wie of wat representeren goed en slecht? Volgens mij is dat niet bepaald zwart-wit hier.

De moraal is eigenlijk dat je problemen positief moet aanpakken, mensen die je helpen niet in hun hand mag bijten, maar ook dat je dankbaar mag zijn als je een gelukkig leven hebt en alles wat je hebt willen bereiken gelukt is. Het echtpaar, hun zoon, zijn vriendin en de dokter staan daarmee recht tegenover Imelda Staunton, Lesley Manville, De dikke vriend, de broer en de neef van Jim Broadbent. Alle personages zijn wel menselijk en zeker niet kwaadaardig, maar ik zie wel een enorme scheidslijn tussen positieve levensinstelling en negatief. Jij niet?

Fijngevoelige karakterschets.

Wat mij allereerst verbaast, is de vrijwel unanieme waardering voor Gerri en Tom als personages. Ik vond ze eigenlijk helemaal niet zo symphatiek. Zijn zij werkelijk zo begaan, gastvrij en begripvol?

Is hun begaanheid niet geveinsd? Vragen zij ooit werkelijk door naar de waarheid achter Mary's happy face? En waarom worden de slechte drinkgewoontes van hun gasten niet ontmoedigd maar doodgezwegen, ja zelfs in stand gehouden?

En dan die constant...betuttelende toon. Het repetitief gebruik van iemands voornaam. Die korte, ijzige blikwisselingen, eerder afkeurend dan bezorgd.

.

Ongetwijfeld zijn Gerri en Tom 'goede' mensen, echt oplossingsgericht naar anderen kijken is er niet bij. Vooral voor een therapeut als Gerri toch opvallend. Wellicht zijn ze zo gewend aan de ellende, dat ze deze machteloos hebben moeten accepteren als intrinsiek onderdeel van hun naasten. En is hun warmte en gastvrijheid inmiddels routineus en rolbevestigend.

Maar of zij nou barmhartige filantropen zijn of zich slechts zo voordoen, het is een dubbelzinnigheid die wel bevalt. Ook erg fijnzinnig vertolkt door Broadbent en Sheen. Mary is een bruisend en contrastrijk personage en Manville krijgt genoeg screentime om dat goed te onderstrepen. Fantastische rol ten slotte van Imelda Staunton, hoe kort en op zichzelf staand haar aandeel ook.was. Haar intense misère was geheel tastbaar. Knap.

Stijl van de film is sober. Beetje kleurcontrast (de scènes bij Ronnie), beetje close-up shots (kneuterig geëdit) bij 'serieuzere momenten' , en that's it. De opzet in seizoenen leent zich doorgaans prima voor visuele opsmuk, maar verder dan een licht ondergesneeuwde moestuin komt Another Year niet. Zonde. Muziek schommelt tussen subtiel en saai; maar goed dat de film het vooral van dialoog moet hebben..

De opgevoerde karakters (en onderlinge verhoudingen) fascineren twee uur lang. En doen dat redelijk op zichzelf, gezien de sobere uitvoering van de rest van de film. Dat is al knap, en het maakt van Another Year een sterk drama, maar kaal om te aanschouwen. 3,5*

Je legt het goed uit remorz, valt ook zeker wat voor te zeggen. Dat het goed tegen slecht is, was misschien ook wat kort door de bocht. Maar de scheidslijn tussen mensen die positief en negatief in het leven staan vond ik toch wel duidelijk. Maar dat ieder personage verder zijn goede en slechte kanten heeft staat buiten kijf. Die subtiele afkeurende houding van het echtpaar heb ik ook wel gemerkt. Daardoor had ik ook vaak wel te doen met Lesley Manville.

Daar heb je wel een punt remorz. Soms kon vooral Tom een beetje sarcastisch of afkeurend reageren. Wat mij al wel opviel was dat bijna elke poging tot een gesprek over haar problemen in de liefde van Mary in de wind werden geslagen door Gerri. Ze gaf overduidelijke hints waarmee ze hoopte dat Gerri er verder op in zou gaan, maar dat doet ze expres niet.

Mike Leigh is nooit mijn regisseur geweest, Zijn sociale drama's - vaak droefenis en duffe ellende - spreken mij nu eenmaal niet aan. En dat geldt ook voor "Another Year" die ik afgelopen avond gezien heb na de kerstborrel. Visueel stelde deze film helemaal niets voor maar daar staat wel tegenover dat er zeer goed geacteerd werd. Op de cast viel helemaal niets aan te merken. Het open einde vond ik trouwens heel sterk. Vandaar dat deze film ondanks dat het niet mijn 'cup of tea' is van mij toch een voldoende krijgt.

3,0*

Meesterlijk! Wat kan Mike Leigh de karakters toch geweldig neerzetten. Ik heb 2 uur en 9 minuten geboeid genoten van deze prachtige film. Het is een sociaal drama met persoonlijke ellende en uitzichtloosheid.

Gewoon een hele goeie film in zijn genre, weet van begin tot eind te boeien

Wat een topper! Enorm goed geacteerd ook, hoe komt het in hemelsnaam dat ik die acteurs niet ken? Of ligt het aan de typecaster? De Director of Photography verdient ook een pluim wat mij betreft.

Verhaal dat over niks gaat (het alledaagse leven) en dat toch weet te boeien en bij momenten zelfs pakkend is. Sterk!

Ze spelen vooral in dit soort films. Jim Broadbent is misschien niet heel bekend, maar zie je vaker in films dan je denkt. (Moulin Rouge, Harry Potter). Imelda Staunton (dat zielige dametje in het begin) speelt die bitch uit Harry Potter and the Order of the Phoenix. En Lesley Manville is vaste gast bij Mike Leigh.

Ik heb de film gezien in het filmhuis in Deventer en ik was echt helemaal overdonderd. Wat een meesterwerk! Super goed geacteerd en een keer wat anders dan anders. Wel vond ik het verhaal heel langzaam gespeeld, maar door het goede acteerwerk en de indrukwekkende personages vond ik het zeker de moeite waard om te blijven kijken! 4 sterren voor mij.