Another Year (2010)

1,5 x speed werkt ook zo lekker bij een film die het van subtiliteiten en dialogen moet hebben..

Het werkt prima tegen die slaapverwekkende dialogen...

Een echte filmliefhebber, zie ik wel.

Als je niet van dialogen houd waarom kijk je dan in hemelsnaam een Drama film? als ik jou was zou ik het maar laten bij Kick-Ass.

Tip: blijf voortaan maar van Mike Leigh-films af! En ook van Ken Loach-films....

Leuke opmerking ! Een drama kan best goed zijn zolang het maar ergens over gaat. Dat was hier dus duidelijk niet het geval.

Wie de film maakt interesseert me niet zo, het gaat me veel meer om de inhoud van de film. Iedere film krijgt dus een kans, maar niet iedere film benut die kans.

Die Mike Leigh... Een beetje muffe cinema volgens sommigen, maar ik vind zijn (meestal door het leven geslagen) personages vaak wel interessant om te volgen. En da's ook het geval in Another Year, dat opnieuw bol staat van de rake observaties. Mensen die "geslaagd" zijn vs. mensen die nog steeds op zoek zijn naar geluk. En zoals altijd wordt er tussendoor serieus wat afgezopen.

Het hele gebeuren wordt weer documentair in beeld gebracht, hoewel de slotscène - waarbij de camera zich als een slang rond de personages kronkelt - erg knap gedaan is. De kijker zit eindeloos te wachten op de blik van Mary, en als je die dan krijgt, slaat de tragiek van haar personage pas helemaal in. Maar op audiovisueel vlak blijft dit natuurlijk weinig geïnspireerde cinema en eigenlijk heeft Another Year meer weg van een toneelstuk.

Niet het soort film waar ik echt hoge scores aan kan geven, maar toch ruim 3* voor dit subtiele portret.

Another Year gaat juist alleen maar om inhoud, geen enkele cinematografische hoogstandjes. Dat die inhoud jou niet bereikt heeft is dus kennelijk het geval.

Subtiel indrukwekkende slice of life van regisseur Mike Leigh, de onbetwiste meester van het vastleggen van het alledaagse leven. De film zit ogenschijnlijk vol met oppervlakkige dialogen en banale situaties, maar onder de oppervlakte speelt zich heel wat af. In de ongemakkelijke situaties, pijnlijke stiltes en opgekropte emoties zal een ieder zich kunnen herkennen. De personages worden met respect en liefde geportretteerd, ondanks al hun tekortkomingen. Het akteerwerk is fenomenaal goed; vooral de neurotische en diep ongelukkige Lesley Manville, als de opdringerige vriendin Mary, is onvergetelijk. Het geheel werkt langzaam toe naar een pijnlijke, maar bevredigende finale. Vooral het laatste shot is zeer memorabel en vat de hele film eigenlijk samen. Eén van Leigh's beste films, wat mij betreft.

Na het tegenvallende Happy-Go-Lucky is Leigh hier weer meer op dreef. Zo goed als Secrets & Lies wordt het niet, maar het resultaat is toch weer een mooie sfeerschets van een verzameling personages met al hun vreugde en verdriet, gespeeld door een uitzonderlijke cast. Leigh kan als geen ander films maken die zowel grappig als tragisch zijn.

3,5*

"Eenzaamheid deed zelden meer pijn om naar te kijken", las ik. Bijzonder interessante, magische, intense, beklemmende en ook dieptreurige film met een hart en een ziel, gebaseerd op het leven van elledag. Zonder meer gevoelsbioscoop van het zuiverste water. De camera vangt ieder gebaar en elke blik op. Over enscenering, uithoudingsvermogen en geduld van een regisseur gesproken!

Hier wordt ik gewoon blij van om te lezen, de echte film kenners haal je er met gemak uit

Dank-je-wel, wat bijzonder aardig!

Prachtig subtiel en gevoelig drama zoals eigenlijk alleen de Engelsen dat kunnen. De acteurs zijn zo gewoon, maar buiten gewoon goed. De sfeer is puur.

Ik zag Naked vorig jaar voor het eerst, een film die me nog altijd op het netvlies staat. Another Year is iets minder indrukwekkend, maar Leigh weet weer een paar treffende typetjes, schrijnende situaties en dodelijke dialogen op je af te vuren waar je met plaatsvervangende schaamte naar zit te kijken.

Soms wordt het te erg, en denk je; haat Leigh zijn personages soms? De totale vernedering van Mary (een sensationele Manville) doet gewoon pijn, en je hoopt dat het voorbij gaat, dat ze ergens nog het geluk vindt. Het geluk dat lijkt te zijn voorbehouden aan Tom en Gerri, en ja, dat is ook weer een bron van ergernis. Ze zijn te goed, te lief, te begrijpend, te gelukkig met elkaar. En dan die vreselijke vriendin van hun zoon, waarom is die zo verschrikkelijk vrolijk, goedgehumeurd en vlotjes? Het irriteert, het jeukt, maar waarom? Ze doen niks fout, waarom zou je ze iets misgunnen?

De kijker wordt zo constant heen en weer geslingerd tussen sympathie en antipathie, uiteindelijk culminerend in een etentje waarin de volledige ellende boven komt drijven, de verkeerde keuzes, het pure (on)geluk, de onwaarschijnlijke afstand tussen de geslaagden en de geflopten. Het laatste shot is sensationeel en kijkt heel, heel diep in de ziel. Prachtig hoe film je kan ontroeren.

4*.

Haha, goed omschreven idd.

Prima toneelstukje zonder kop of staart.Nu nog goed acteren in combinatie met een goede film.

Zonder kop en staart?

Kop: echtpaar leeft harmonieus met omgeving waarin ze desondanks geconfronteerd worden met ongelukkige vrienden
middenstuk: Geduld begint op te raken met Mary en vriend van Tom.
staart: Harmonie wordt hersteld, alleen is Mary nog steeds ongelukkig.

Vrij duidelijke structuur lijkt me.

Oh jawel, maar misschien heb jij alleen een klassiek begrip van wat een kop en een staart is.

Alleen al vanwege de geweldige Jim Broadbent is deze film het kijken waard! Heb hem nog niet gezien, maar wel blind de dvd aangeschaft.

Zeer leuke en onderhoudende film, alhoewel ik me soms wel een beetje irriteerde aan het nerveuze typetje Mary, de overdrevenheid, en niet geplaatste emoties. Maar verder goed acteerwerk! en vind dat er best naast de omschrijving "drama" ook "komedie" had gemogen.

Al met al een 3.5

Prachtig werk van Mike Leigh. Bijna net zo mooi als Secrets & Lies. Het verhaal in die film was wat scherper neer gezet. De actrice die Mary speelt is fantastisch! Ik had écht medelijden met haar. Dikke pluim voor de hele cast, trouwens.

Ben benieuwd hoe deze film je bevalt

Prachtige film van Mike Leigh met een verbluffende bezetting.... Zowel Ruth Sheen als Lesley Manville als Jim Braodbent. Wat een acteurs.... en vooral hoe knap kan Leigh de "dingen des levens" neerzetten. Warmte, eenzaamheid..... prachtig.... echt van genoten

Leigh volgt die personages tijdens een willekeurig jaar uit hun leven - de film is dan ook opgedeeld in vier hoofdstukken, genoemd naar de vier seizoenen. Veel actie is er niet: in de zomer organiseren Tom en Gerri een barbecue, in de herfst onthult hun zoon Joe (Oliver Maltman) dat hij een vriendin heeft, in de winter overlijdt de vrouw van Ronnie en vindt haar begrafenis plaats. Dat is het wel zo ongeveer. Wat Leigh ondertussen lijkt te willen benadrukken, is de willekeur van het leven. Is er een specifieke reden waarom Tom en Gerri zo gelukkig zijn, terwijl Mary zich met alles wat ze doet alleen maar meer miserie op de hals haalt? Is er betekenis te vinden in het feit dat Joe een lief vindt, terwijl Ronnie zijn vrouw verliest?

De kracht van Leighs films zit ‘m juist in de manier waarop hij dit soort sociale situaties observeert, zonder oordelen te vellen. Knappe film.

Prima Mike Leigh film. Alleen vond ik het niet zo bijster interessant allemaal en niet erg subtiel. Kettingrokende, alcoholslempende neurotische cliché personages, vooral Mary dan; tenenkrommend irritant aanwezig, waarvoor hulde. Had voortdurend de neiging om haar een schop onder de kont te geven; grow up woman!

De film gaat eigenlijk vooral om haar. Ze spoort zo overduidelijk niet, dat het bepaald niet verrassend is dat ze uiteindelijk op haar bek gaat. En eigenlijk is dat het hele verhaal, qua dramatische ontwikkeling. Dat is een beetje mager. In die zin is er weinig willekeurigs aan "het leven"; Tom en Gerrie zijn volwassen en zij niet.

Het is dan wel weer warm in beeld gebracht. Maar een Oscar-nominatie of 5 sterren op de hoes....., dat lijkt me wat overdreven.

Een geweldige film voor mensen die eens 'iets anders' willen zien. Een film omtrent het dagelijkse leven, bijvoorbeeld. En het wordt pijnlijk duidelijk dat de menselijke elementen als geluk, eenzaamheid en teleurstelling er op een even menselijke manier doorheen geweven zitten. Een hele leuke, en bij vlagen zelfs luchtige film.

Pluspuntje voor het uitzinnige acteertalent van Lesley Manville, die mij veel deed denken aan de rol van Sara Goldfdarb oftewel Ellen Burstyn in "Requiem for a dream' die ook die wanhopige, labiele rol zo idioot goed neerzet.

Precies mijn mening over deze film.

Another Year heeft in mijn ogen gewoon geen verhaal. Het enige wat tijdens de film gebeurd zijn mensen die 'small talk' houden. Het is saai om naar te kijken/luisteren, het leidt nergens naartoe en deed mij persoonlijk helemaal niks. Ook zijn sommige personages vervelend, met name Mary . Dit is één van de saaiste films die ik ooit heb gezien. Ik begrijp echt niet dat dit zo hoog scoort op IMDB.

Deze film waarderen vraagt dan ook een volwassen instelling en een zekere mensenkennis, want het gaat vooral om hoe mensen reageren als ze zich binnenin ellendig en eenzaam voelen. Als je het moeilijk vindt om te luisteren naar dialogen is de pret al helemaal om zeep.