Sonny Boy (2011)

Eigenlijk verwonderlijk dat deze film niet meer aangrijpt dan hij had kunnen doen, gelet op het droevig verhaal met onrechtvaardigheden als racisme en brutaliteiten zoals het nazisme en mensen die niet door het leven worden gespaard.

Misschien iets te langdradig, soms wat onproportioneel en ook niet altijd best geacteerd.

In de karaktertekening zitten wel veel "pogingen tot" maar het is toch een beetje te oppervlakkig, en bepaalde personages leren we niet echt goed kennen.

Toch een film die best mag gezien worden.

Aardige Nederlandse film.

Vooral de eerste helft is wel te doen maar het einde is echt verschrikkelijk slecht. Met zo'n budget moet je gewoon niet proberen om een aanval op een Duits schip te willen maken. Het verhaal is een beetje vergezocht maar loopt in het midden toch best wel sterk. Acteerprestaties zijn te doen, zaten een paar goede acteurs tussen.

Ik realiseerde me voor deze film eigenlijk niet zo dat Nederlanders vroeger ook enorme racisten zijn geweest. Op dat punt wel een eye-opener. Wel een beetje met dienstertjes in de schuur rollen bollen maar een zwarte onderdak bieden is taboe, blij dat dat voorbij is .

Naja, in ieder geval een voor Nederlandse principe aardige film. Het is niet zo'n erge kwijlfilm als de poster doet geloven (moest hem op school kijken, anders had ik hem waarschijnlijk nooit gezien).

Sonny Boy is een heel aardige film. De film geeft volgens mij goed de kleinburgelijke tijdgeest van voor -en tijdens de oorlog weer. De karakters komen goed uit de verf, zowel Ricky Koole als Sergio Hasselbaink spelen sterk, hun goede en slechte kanten komen goed uit de verf. Het is goed om te zien dat ook Waldemar onhebbelijke trekjes heeft zoals in die scene wanneer zijn zus onverwachts voor de deur staat.

De film verveelt niet, het einde is teleurstellend maar het is dan ook geen Hollywood drama.

Film is prima gemaakt. Mooie beelden, tijdsbeeld best prima weergegeven, goede filmmuziek. En het verhaal is ook interessant genoeg. Maar wat waren de teksten belabberd geschreven zeg. En het acteerwerk was over de gehele linie ook weer typisch Nederlands barslecht. Dat verpestte deze film volledig. Doodzonde. Het verhaal had beter verdiend.

Het is dat het op waargebeurde feiten is gebaseerd anders was ik er waarschijnlijk niet aan begonnen.

Uiteindelijk is het toch een bekijkenswaardige film geworden door het indrukwekkende verhaal.

Mooi tijdsbeeld van de jaren 40, prachtig doorgevoerd in de kleding en decors. Daar is niks mis mee.

Maar een heel groot minpunt is toch wel het ontbreken van de chemie tussen de 2 hoofdrolspelers. Liefde boven alles, tja, het kwam bij mij niet over. Het voelde allemaal plichtmatig aan. Niet naturel.

Daarom geen voldoende.

Ik ben zeker geen liefhebber van Nederlandse films, maar zodra een film zich afspeelt tijdens de Tweede Wereldoorlog, dan trekt het mijn interesse, zoals deze waargebeurde Drama / Romantiek film.

Annejet van der Zijl schreef met het boek "Sonny Boy"een tragische liefdesgeschiedenis en de verfilming ervan trok destijds ruim vierhonderdduizend toeschouwers in de bioscopen (ik ben er overigens niet heengegaan). Productietechnisch is de film dik in orde en mede dankzij het grote budget van zes miljoen euro, kon er flink worden uitgepakt. Dat zie je bijvoorbeeld goed aan de verschillende locaties, scènes met veel personages en de authentiek ogende kostuums. Samen geeft dat goed de sfeer weer van de tijd waarin de film speelt, namelijk voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog.

We zien de opbloeiende liefde tussen de vrijgevochten Rika van der Lans (Ricky Koole) en de Surinamer Waldemar Nods (Sergio Hasselbaink), dien in de jaren twintig van Suriname naar Nederland emigreert. Hun liefde wordt niet geaccepteerd door de omgeving en de Duitse overheersing maakt alles nog erger. Het verhaal wordt nogal gejaagd in beeld gebracht en de dialogen zijn stroperig, maar het schitterende acteerwerk van Rika van der Lans maakt dat je als kijker wordt meegesleept in de maalstroom van drama, racisme en noodlot (waarbij Waldemar Nods uiteindelijk op lullige wijze wordt gedood door twee Duitse kindsoldaten).

Sergio Hasselbaink heeft zeker een goede kop voor de hoofdrol, maar een grandioos acteur is hij zeker niet. Zowel hij als Rika van der Lans zijn geen grote namen, maar dat geldt wel (althans volgens Nederlandse begrippen) voor een aantal bijrolspelers zoals Anneke Blok, de talentvolle en mooie Gaite Jansen (ik kan haar vooral van de Drama / Historisch film "Hoe Duur Was de Suiker (2013)"), Marcel Hensema, Jaap Spijkers en Martijn Lakemeier. De meeste van deze bijrollen zijn klein, maar met name Gaite Jansen en Marcel Hensema dragen op mooie wijze hun steentje bij aan het verhaal.

Het is zeker geen slechte Drama / Romantiek film (visueel gezien is de film gewoon goed verzorgd), maar er had wel meer in gezeten.

Voor mij heeft 'Sonny Boy' (2011) een enorme gunfactor. Omdat Annejet van der Zijl de indrukwekkende liefdesgeschiedenis optekende van Waldemar Nods en Rika van der Lans. Omdat bij het verschijnen van deze boekverfilming Waldy Nods, de nog levende zoon van het tweetal, een welverdiend podium kreeg in diverse mediaprogramma's. Een wat verlegen oud-krantenman op leeftijd, die zichtbaar genoot omdat zijn traumatische familieverhaal eindelijk gehoord werd terwijl hij er zelf nooit de woorden niet voor kon vinden. Of puur omdat een Surinaams-Nederlands perspectief ontbrak in de vele oorlogsvertellingen die ons land rijk is. 'Sonny Boy' (2011) is een verzorgde productie, waar veel aandacht is gestoken in kostuums en set design. De Hagenees in mij geniet van de historische sfeerbeelden van plekken die me zo bekend voorkomen, maar waarvan ik nauwelijks bekend was met wat er allemaal heeft plaatsgevonden. Het is in die zin alleszins een respectvolle en degelijke bewerking van het oorspronkelijke bronmateriaal.

Maar over de gehele linie lijdt deze bewerking aan het euvel dat meer boekverfilmingen plaagt: het voelt meer als een episodische samenvatting dan als één sprankelend geheel. Het narratief mist een focus waardoor de verwikkelingen bevredigend bij elkaar komen. Want de liefdesgeschiedenis tussen Waldemar Nods (Sergio Hasselbaink) en Rika van der Lans (Ricky Koole) blijft wel erg steken bij het niveau van de oppervlakkige tagline. 'Verbonden door liefde, verscheurd door het lot', of een soaperig van dik hout zaagt men planken. Het helpt ook niet dat een geroutineerde actrice als Ricky Koole een stuk beter in staat is om tegenstrijdigheden en nuances te vangen in haar acteerwerk dan Sergio Hasselbaink. Koole/Hasselbaink missen hierdoor (wat je met een lelijk anglicisme) 'chemie' kunt noemen. 'Sonny Boy' (2011) raast vluchtig langs beladen oorlogstaferelen, maar mist verfijning om voorbij de geijkte clichés te geraken.

Eindelijk eens gezien. Een vriend van me figureerde in de film, blijkt ook erg duidelijk in beeld te komen in kampkleding, terwijl hij joods is, dus dat geeft wel te denken. Als hij vijfenzeventig jaar te vroeg geboren was, had hij wellicht echt zo moeten rondlopen.

In ieder geval zie je ook niet vaak een film over zwarte mensen in de oorlog, die het kennelijk makkelijker hadden dan joden. Het verhaal weet te intrigeren; de hoofdpersone weet dat ook, want haar karakter is lekker tegendraads en oprecht. De hoofdpersoon, haar partner, weet ook bewondering op te wekken. Beiden kozen niet bepaald voor de makkelijkste weg. Ik kan me heel goed voorstellen dat dit voor de echte Sonny Boy een prachtige film geweest moet zijn, zoals zijn ouders neergezet werden (wat hij ook in interviews gezegd heeft).

Visueel is de film vooral degelijk, waardoor ik uiteindelijk op 3* uitkom.

Sterke Nederlandse film die eigenlijk uit twee grote delen bestaat. Enerzijds heb je de periode tijdens het Interbellum en vervolgens doet de film het nazitijdperk aan. Het is voor onze normen een grootste film waarbij het leven van Waldemar en Rika veel aandacht krijgen.

Waldemar, een Surinaamse jongen, trekt als (half)wees de Atlantische Oceaan over om te gaan studeren. Discriminatie en racisme zijn echter zijn deel. Rika is gehuwd met een hufterige rijke man en zit als vrouw vast in een keurslijf. Assertief en eigenwijs dat ze is, bewandelt ze haar eigen paden, welk haar geregeld op tegenkanting en achterklap komt te staan.

De positie van de vrouw en de zwarten komen goed en sterk naar voren. En rijkdom dwingt bepaalde rechten af wat het hoederecht betreft blijkbaar. Later evolueert de film naar het verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog. Inhoudelijk een vrij sterke film: beklijvend, intens en meeslepend. Alleen vond ik de acteerprestaties nogal houterig en was dat toch een afknapper bij momenten. Ricky Koole was de enige die ik nog op niveau vond.

Sonny Boy is mijns inziens zo'n poging waarbij alle bekende middelen uit de kast worden gehaald om een geslaagd product aan de man te brengen. Details schieten er bij de keuze bij in en dat zie je dan ook overduidelijk. Het is een rollercoaster aan gebeurtenissen waarbij je als kijker niet de tijd krijgt om je ergens serieus bij in te leven of überhaupt begrip te hebben van. De film had beter gestalte gekregen als er enkele facetten scherper werden neergezet i.p.v. in zo'n speelduur dit er allemaal proberen door te rammen. Los van het verhaaltechnisch aspect is het acteerwerk(op Ricky Koole na) toch echt wel van een zeer bedenkelijk niveau. Dit werkt zeker niet mee aan het geheel. Aan de andere kant laat het dan wel weer zien dat Ricky Koole echt talent heeft. Zij weet in haar eentje het geheel nog enigszins interessant te maken om naar te kijken.

Nederland verkwanselt haar reputatie op het gebied van historische drama’s met deze beschamende biografie van Waldemar Nods [Sergio Hasselbaink], een intelligente en avontuurlijke Surinaamse jongen die in 1921 de oversteek maakt naar Nederland om daar te studeren. Hij ontmoet Rika [Ricky Koole] die vastzit in een ongelukkig huwelijk met de strenggelovige Willem [Marcel Hensema] die vreemdgaat met het dienstmeisje. Waldemar en Rika beginnen een affaire en krijgen een zoon die ze vernoemen naar een liedje dat Al Jolson (in blackface) zong in The Jazz Singer. Het is zo smakeloos en oppervlakkig als een doktersromannetje, zo en het wordt nog erger wanneer de Tweede Wereldoorlog begint. De reconstructie van De Bezetting is een lachertje, maar het meest onbedoeld hilarisch is de ontknoping waarin twee Duitse kindsoldaten (met een duidelijk Nederlands accent) een rol spelen. Scenario, regie en (op een enkele uitzondering na) het acteerwerk zijn van een bedenkelijk peil.