Brownian Movement (2010)

Leopold lijkt haar best te doen om met de film killer en afstandelijker te worden. Bij Illes Flottantes en Guernsey werkte het uitstekend, Wolfsbergen was al wat heftiger. En in The Brownian Movement slaat Leopold de plank behoorlijk mis. Jammer.

Een studie naar de leegheid.

Je kan er natuurlijk alles in lezen. Maar zoals ik het denk te kunnen samenvatten is de vraag die deze film wil stellen zoiets als: Welke elementen kan je uit een relatie verwijderen. En welke elementen je uit een film kunt verwijderen is kennelijk de invulling van die vraag. Het was misschien beter geweest als dat experiment een stapje verder gevoerd was, dan was het publiek niet verveeld met dit zoveelste mislukte stuk overpretentie van Nanouk Leopold. Dat deze onzin gesubsidieerd wordt is wat mij betreft echt van de gekken.

Leopold is mi de beste regisseur van NL. Om trots op te zijn. Ze wordt nationaal en internationaal gewaardeerd. Hoezo weggegooid geld??

Via betere marketing meer mensen naar arthouse films te trekken is een goede en schone zaak.

Het is niet erg dat sommige mensen deze film niet apprecieren maar probeer niet je eigen kameleon- niveau als maatstaf der dingen door te drukken. Ik wil het omgekeerde overigens ook niet doen. Dat soort snobisme kan me ook gestolen worden.

Door het gedrag van de hoofdpersoon wordt je denk- en verwachtingspatroon ontregeld. De één vindt dat vervelend en haakt af, de ander (zoals ik), raakt gefascineerd. Het werkt als een spiegel, een reflectie op je eigen houding en vooroordelen. En waarin is dat dan geankerd. De diverse verwijzingen naar kunstenaars en kunststromingen is leuk voor degene die daar enige 'feel' mee heeft.. Dat heeft dus ook met de gebruikte beeldtaal te maken.

En hoewel dat voor mij dus een bonus is, het is de essentie niet. De kern ligt voor mij in het mens zijn en dat je dat kunt aanvoelen/herkennen als je daar voor open wilt staan.

Die kwetsbaarheid van een ogenschijnlijk merkwaardig persoon.

Alles van waarde is weerloos.

Ontroering. Dat roept deze film bij mij op. En dat in deze tijd. Is toch heel wat, dunkt mij.

groetjes Simone

Maffe film over een min of meer nymfoname vrouw die het niet met jan en allemaal doet maar selectief te werk gaat. Hoe ze de selectie maakt is best eigenaardig en vreemd maar aangezien ze in een ziekenhuis/kliniek werkt kan ze natuurlijk wel kiezen uit een ruim assortiment . De rol van nymfomane vrouw wordt best goed gespeeld door Sandra Hüller en ook wel gedurfd want ze gaat zeer regelmatig uit de kleren (flinke vacht trouwens ). Het verhaal stelt eigenlijk niet zoveel voor maar weet wel te boeien en de uitvoering is ook best aardig. De film moet het vooral hebben van de beelden want echt veel gepraat wordt er niet. De beelden zagen er trouwens best aardig uit en dat geldt ook voor het lichaam van Sandra Hüller.

Traag.

Erg langzame cinema die me totaal niet wist te boeien. Ik begrijp dat dit een stijl op zich is en dat er genoeg mensen zijn die dit kunnen waarderen maar ik heb toch liever wat meer. Ik ben ook nog niet zo bekend met dit soort films, maar ik weet dat ik een paar, vooral poëzie films heb gezien die me toch wat meer zijn bevallen dan dit.

De gebeurtenissen lieten me een beetje koud en ook kon ik me niet echt helemaal in leven in Charlotte en/of Max, terwijl me dat wel de bedoeling leek na al die shots waar we haar zien staren of wanneer het koppel zwijgt. Ik keek erna maar kon eigenlijk totaal geen emoties van deze gezichten aflezen waardoor het een nogal inhoudsloos bestaan kreeg.

Cast vond ik het ook niet super doen, het voelt niet echt, wat juist in dit soort films moet. Wanneer ze dan eindelijk praten voelt het een klein beetje theatraal (bv. met die monologen) terwijl ik juist liever een bijpassend realistisch gesprek had willen zien.

Tel hier bij op dat de film totaal niet interessant is gefilmd, in alle opzichten afstandelijk en met een veel te vrolijke kleur door huppelt en je hebt mij echt totaal niet te pakken. Het was dat de film in drie (logische) delen was opgebouwd waardoor je als kijker nog even lucht krijgt en wat hoop durft te opbouwen. Maar helaas blijft hoop bij hoop, want veel verder dan dit komt het niet.

Ik durf dit geen slechte film te noemen en iedereen moet maar kijken wat hij of zij ervan vind. Alleen ik kan hier niks mee en als iets drie uur voor mij duurt, het niet boeit op elk opzicht (en dat zelfs een beetje irriteert) dan heb je hem bij mij te pakken:

0,5 ster

Nee, hier kan ik niets mee. Van die typische art-house waar men stil is en moeilijk doet om het stil zijn en moeilijk doen. Maar vooral faalt de film om te vertellen wat het wil vertellen, dat komt in het derde deel waar de film eigenlijk nergens meer hen gaat het meest naar boven, maar ook door Bakema die dan centraal staat maar meer dan stil kijken niets kan. De film is daarnaast ook te afstandelijk en koud om mee te kunnen leven, maar gewoon dat je soms tijdenlang zit te kijken naar mensen die alleen maar stil zijn terwijl daar geen reden voor is en dat een hele film lang, dat irriteert vooral. Voor een sterke Hüller die zich daar met dat woordloze acteren nog wel redt en een bepaalde serene rust nog 1,5*.

De titel verwijst naar de eigenschap dat vloeistof nooit stabiel is door de constante beweging van elementaire deeltjes. Het zal vast ook Leopolds verklaring zijn voor het feit dat Charlotte, een in Brussel werkende scheikundige, een hotelkamer huurt waar ze steeds wisselende mannen ontvangt om seks mee te hebben. Als haar echtgenoot [Dragan Bakema] of haar zoon [Ryan Brodie] daar toch achter zouden komen … Geen idee waar dit over gaat en het is traag en onuitstaanbaar pretentieus bovendien!