The Right Stuff (1983)

Zag er allemaal erg mooi uit. Goeie cast, goed verhaal. Heb eigenlijk niet zoveel op de film aan te merken. Maar vond net als meerdere op deze site de film erg pro-amerikaans. Dus dat haalt mijn stem iets omlaag. Maar toch krijgt ie van mij 3,5*

Film met net zo veel min- als pluspunten. Overduidelijk de voorloper van tientallen kaskrakers die erna zouden komen; bijv. Top Gun, Appolo 13, Armageddon en zelfs Pearl Hearbor. Een legertje aankomend talent is te te zien. De film is bij vlagen adembenemend mooi gefilmd. De film is kritisch over het hele ruimtevaartprogramma (Vice-president Johnson wordt haast neergezet als een karikatuur, de mediageile astronauten en komische momenten (Goldblum in een van zijn eerste rollen is geestig).

Tegelijk is de film te lang, is er niet echt een spanningsboog en is de film vrij patriottisch (hoewel wel duidelijk gemaakt wordt dat de Amerikanen eigenlijk alleen de ruimte in gingen omdat de Russen dat ook deden).

Aardige klassieker die misschien beter had gewerkt als ik hem 10-15 jaar geleden had gezien. 3 sterren.

Leuke film met een hoop bekende gezichten.

Daar zag het in het begin nog niet naar uit moet ik zeggen. De film bestrijkt drie uur, maar het eerste uur is duidelijk het minst. Het oogt soms nogal rommelig en het is verder ook nog niet zo interessant.

Dat verandert op het moment dat het ruimteprogramma begint. Vannaf dat moment wordt de film samenhangender, komt er humor in de film en wordt het automatisch ook boeiender. De acteurs doen het prima, waarbij Ed Harris en Dennis Quaid er in mijn ogen uitspringen. Daarnaast valt op hoe mooi de beelden van de ruimte er tijdens de vluchten soms uitzien. Knap filmwerk.

De film is soms wat patriotistisch, maar gezien het onderwerp is dat best te begrijpen. Toch is Kaufman ook wel kritisch richting het ruimtevaartprogramma en krijgt de opdringerige media bijvoorbeeld wel een veeg uit de pan van hem.

Lang niet slecht dus en dankzij de prima laatste twee uur zeker niet langdradig.

3,5*

Nog steeds een uitstekende film, amper gedateerd. Meesterlijke cast, fantastisch camerawerk, knappe montage, mooie score. De film is wellicht aan de (te) lange kant, maar het afwisselende en voortdurend boeiende script zorgt ervoor dat de boel altijd onderhoudend blijft. Min of meer geflopt toen de film uitkwam in 1983, maar inmiddels kunnen we rustig stellen dat dit een klassieker is die de tand destijds ruimschoots heeft (en nog zal gaan) doorstaan.

Verheerlijking van het Amerikaans vliegwezen en ruimtevaart. Geen wonder dat de film met 4 Oscars werd bedacht.

Het mag natuurlijk, als, zoals hier, er een filmisch mooie prent wordt van gemaakt.

Spijtig wat langdradig, zeker in de beginne, en niet zonder de nodige sentimentaliteit wat ook in het Amerikaans patroon thuis hoort.

Goed acteerwerk.

Vermakelijke film, leuke acteurs en een aantal mooie scènes. hoewel er ook wel kritiek op een aantal zaken binnen het ruimtevaartprogramma wordt gegeven zijn er ook een aantal scènes waar de heroïek vanaf druipt, iets waar ik niet altijd even blij van word, al valt zoiets bij dit verhaal wellicht lastig te omzeilen.

De special effects van de ruimte scènes staan nog steeds goed overeind en de cinematografie en muziek mogen er ook wezen. Ik ben een fervent lange film kijker, maar deze had voor mij geen drie uur hoeven duren. Als ik deze als eerste had gezien was het cijfer wellicht hoger uitgevallen, maar ik heb nou eenmaal eerst alle andere films die schatplichtig zijn aan The Right Stuff gezien, waardoor ik minder onder de indruk was dan wanneer ik deze eind jaren 80 of begin jaren negentig zou hebben gezien.

Mooi brok in de keel moment: Ed Harris' John Glenn die zijn vrouw steunt om Lyndon B. Johnson niet in huis te laten

Valt mij op dat veel mensen de film simpelweg wegzetten als puur patriottistisch, terwijl het ook een aanklacht is tegen de overheid en haar manipulatieve kracht. Zie bijvoorbeeld het spel tussen de overheid en het publiek, waarbij de eerstgenoemde duidelijk de macht heeft om te bepalen hoe nieuws gebracht wordt en hoe het dan gaat nestelen in ons collectief geheugen.

Gaaf hoor, zo'n film over het Amerikaanse ruimtevaartprogramma. Telkens werden ze in het begin afgetroefd door de Russen en om in de space-race bij te blijven besloot de overheid om 7 piloten te selecteren en op te leiden tot astronaut. Erg leuk en interessant om te zien hoe dat hele traject gaat. Het heeft zelfs wat weg van een uitgebreide documentaire, tenminste dat gevoel krijg je wel bij het zien van deze film.

The Right Stuff is een tikkeltje vaderlandslievend, maar ook is er ruimte voor genoeg incompetentie en ridiculiteit als in zwaar opdringerige media, een eindeloze rij ontploffende (onbemande) raketten en het grappigste vond ik nog dat helemaal in het begin de overheid nog dacht astronauten te kunnen vinden in het circus . Al met al met ruim drie uur (!) speelduur erg interessant.

Door de overdreven lengte niet altijd even boeiend, hoewel dit een groot stuk geschiedenis is, waarbij de brug gelegd werd van luchtvaart naar ruimtevaart. Van het doorbreken van de geluidsmuur tot het zenden van mensen in de ruimte was er nog een grote stap te zetten. Het is deze stap waar de film blijft bij stil staan. De Mercury Seven, zeven gekozen pioniers die hun levens op het spel zetten om iets te verwezenlijken wat nooit eerder is gebeurd. Uiteraard ook geplaatst in de koude oorlogcontext en met het hele mediacircus errond.

Inmiddels zijn Chuck Yeager en John Glenn populaire en historische figuren voor hun baanbrekende rol in deze; vind het dan ook wat vreemd dat men hier voor Cooper koos als referentie want van die man had ik nog nooit gehoord en men zal hem ook niet vlug aanhalen behalve misschien op kwisavonden.

Een festijn van bekende acteurs defileren in de film, gaande van een nog vrij jonge Sam Shepherd die ik niet meteen had herkend, een breed lachende Quaid (kan ik niet uitstaan)... Dan heb je ook een beginnende Jeff Goldblum enz. Maar ondanks alles vond ik dit op acteervlak nooit echt geweldig. De humor was in het tweede uur, tijdens de voorafgaande tests, wel het leukste stuk van de film. Voor mij geen meesterwerk, maar wel een film die moest gemaakt worden... als het niet in 1983 was dan was het later.

Een lelijke misser dat ik deze film indertijd niet gezien heb. Want alles wat het tot een geniaal goede film maakt is daar - af en toe perfect mooie beelden, een heleboel van mijn favoriete acteurs, en een van de meest aansprekende verhalen ooit. En dan nog eens waargebeurd ook.

En ook heerlijk nerdachtig nietsontziend. Drie uur ruim is nodig om het verhaal te vertellen, en dat zal je weten ook. En toch is het nergens saai of langdradig - voor de minder geïnteresseerden zijn misschien sommige van de vliegscenes wat aan de lange kant, maarja, deal with it. De vliegtuigen zijn gewoon te mooi om daar iets in te kunnen knippen. En de helden zijn te echt.

Daarmee toch wel een soort kijkfeestje, en dat moet het ook zijn. Want we hebben het wel over de droom van de hele wereld, en de mannen die dat mochten waarmaken - al blijven hun Russische tegenhangers daarbij buiten beeld. Dat er ook nog eens een even epische film over hun gemaakt mag worden, en liefst in Hollywood - dan is de koude oorlog pas echt voorbij.

Vanmiddag was het druilerig weer, en dus een prima middag om The Right Stuff te kijken, een Amerikaanse historische speelfilm uit 1983. Het verhaal is gebaseerd op de beginjaren van de ruimtevaart (tussen pakweg 1947 en 1962) op de gelijknamige roman van Tom Wolfe. Vreemd genoeg werd de film in Nederland nooit in de bioscoop uitgebracht, maar gelukkig is hij hier wel op dvd verkrijgbaar.

In het begin van de film maken we kennis met een aantal testpiloten, die met gevaar voor eigen leven de geluidsbarrière proberen te doorbreken. Wanneer dit uiteindelijk lukt moet het geheim blijven, omdat het de voorbereidingen blijken te zijn voor het Amerikaanse ruimteprogramma. Daarna maken we een aantal sprongen in de tijd, waarin we zien hoe de piloten worden omgeschoold tot ruimtevaarders. Ik moet zeggen dat de jaren '50 erg sfeervol in beeld zijn gebracht door het gebruik van stemmige kleuren, kapsels, kleding en de muziek uit die tijd. Omdat de film maar liefst zeven astronauten in spe volgt: de zogenaamde Mercury Seven (waaronder John Glenn en Alan Shepard), is er weinig tot geen sprake van karakterontwikkeling. De hoofdrolspelers zijn voor mij allen inwisselbaar, en dat is eigenlijk jammer.

Daarnaast is de film, en dan vooral het laatste half uur, in feite één grote propagandafilm voor de Verenigde Staten, en daar heb ik het eigenlijk niet zo op. Wat resteert is een onderhoudende film die weliswaar lekker wegkijkt, maar met 193 minuten wel wat aan de lange kant. 3,5*

Groots aangepakte film over de beginjaren van de ruimtevaart, bekeken vanuit de astronauten, waarbij ook de ontwikkelingen binnen militaire luchtvaart tijdens de koude oorlog de nodige aandacht krijgen. De film weet daarmee wel te boeien al valt het met elke astronaut die de ruimte in gaat behoorlijk in herhaling. Het is een flinke schouderklop op de eigen (Amerikaanse) schouder, en de kijker wordt niet gespaard tijdens het vele strelen van de (grote) ego's van de vliegeniers/ruimtevaarders. Samen met de lange duur en de daarvoor benodigde herhaling van zaken zijn dat wel de enige minpunten aan deze alleen al vanuit historisch punt erg interessante film. Vanwege die minpuntjes hou ik het op 3*, al vond ik het beslist een kijkbeurt waard.

Grappig hoeveel mensen zich hier aan de ene kant storen aan het vermeende Amerikaanse patriottisme en hoeveel mensen er aan de andere juist op wijzen dat veel van die eigen-schouder-klopperij nogal ironisch is. Als in je eentje in een primitieve capsule (pardon, spacecraft) de ruimte ingaan niet heldhaftig is weet ik het ook niet meer, en die heroïek wordt toch ruimschoots gecompenseerd door de ontnuchterende portretten van de achteloos de privacy schendende pers, Lyndon B. Johnson die als een boerenkinkel wordt weggezet, het feit dat het Amerikaanse ruimteprogramma door Duitse ingenieurs wordt geleid, de competitiedrang tegenover de Russen, de talloze exploderende raketten (soms "not with a bang but a whimper"), de PR waarvoor de zeven astronauten zich in Texas moeten lenen enzovoorts.

        Drie uur is lang, maar niet té lang voor dit verhaal; ik heb me in ieder geval geen seconde verveeld, en ik vond hem zelfs veel indrukwekkender dan toen ik hem in de jaren 80 op video zag. Boeiend verteld met prachtige beelden van de ruimte; leuk om die vele acteurs als relatief jonge broekies te zien (hoewel dat soms wel meevalt : aangezien bijvoorbeeld Jeff Goldblum al in 1974 in de allereerste Death wish zijn filmdebuut maakte kun je dit nauwelijks een "vroege film" van hem noemen), maar soms leidt dat ook wel af, al die gezichten die later zo bekend zijn geworden – maar daar kan de film zelf natuurlijk niets aan doen. Als jongetje was ik helemaal verzot op de ruimtevaart, en ik kon van alle vluchten precies opnoemen welke astronauten aan boord waren; als volwassene is die passie geheel weggeëbt, maar voor een film als déze kan ik nog altijd warmlopen.

        Extra compliment voor het visuele aspect. Vaak kun je aan historische films wel zien in welk tijdperk ze zijn gemaakt : in een Western uit de jaren 50 hebben de mannen meestal gewoon kort haar, maar in een film uit de jaren 70 hebben de cowboys vaak lang vet haar en zijn ze ongeschoren, gedeeltelijk omdat ze in de zeventiger jaren een veranderd historisch beeld van 1870 hadden, gedeeltelijk omdat ze in 1970 ook veel langer haar dan in 1950 hadden. Het beeld dat in The right stuff van de jaren 40 en 50 wordt gegeven is echter vrij tijdloos, aan niets is te zien dat deze film in 1983 werd gemaakt, hij zou ook in 2013 gefilmd kunnen zijn, het beeld van de jaren 40 en 50 is als het ware niet aangetast door de geest van de tijd waarin de film werd gemaakt. Dat geeft de film voor mij mede zijn tijdloosheid.

        En als bonus vond ik het als groot fan van The Band natuurlijk geweldig om Levon Helm in zo'n prachtige rol te zien (en te horen – hij is ook de verteller aan het begin en het einde van de film).

Een zalige film die de tijd neemt om veel te portretteren, en als zodanig nooit meer zo gemaakt zal kunnen worden, met de armzalige concentratiespanne die het huidige publiek heeft. Een ieder die van de Thunderbirds generatie is, zal moeiteloos de namen kunnen produceren van 5 van de 7 eerste astronauten. Superieure regie. Alleen awkward intermezzo als de astronauten elkaar veelbetekenend, bijna verliefd aankijken terwijl Debussy's Clair De Lune speelt. Ga dat maar eens zonder veel schatergelach in beeld brengen. Leuk de cameo van Chuck Yaeger zelf in de film, als bartender. Hij leeft nog steeds. Terwijl de acteur die 'm speelt, Sam Shepard, inmiddels overleden is. Idem Yaeger's sidekick gespeeld door The Band drummer Levon Helm. Veel acteurs zijn na deze inmiddels alweer 36 jaar oude film groot geworden. Sommigen die hier een potje wauwelen over Amerikaans patriottisme, hebben geen oog voor de schaduwkanten die aan de faam van een astronaut kleefden. VP Lyndon Johnson werd als een PR geile idioot neergezet. Alan Shepard zou inderdaad naar de maan gaan, de op de persconferentie voor de pers panklare quotejes producerende John Glenn zou later senator worden.

Deze Avontuur / Biografie film heb ik vroeger in de jaren 80 al eens gezien, maar is me helaas totaal ontgaan en daarom heb ik hem gisteravond eens herbekeken en mede omdat het dit jaar 50 jaar geleden (om precies te zijn vandaag, oftewel 21 juli 1969) is dat de mens (in dit geval een man, oftewel Neil Armstrong) voor het eerst een voet op de maan zette.

Ondanks dat deze film een lange zit is en hier en daar misschien ook wat langdradig is, is het wel een mooi portret van de eerste generatie Amerikaanse astronauten en het verhaal begint met testpiloot Chuck Yeager (Sam Shepard), die als eerste op 14 oktober 1947 in een vliegtuig (de "Bell X-1") de geluidsbarrière doorbreekt en eindigt op 15 mei 1963 met Gordon Cooper (Dennis Quaid) met zijn eerste ruimtevlucht (gelanceerd aan boord van de Mercury MA-9), wanneer het Mercuryprogramma van NASA met zeven astronauten een aantal succesvolle (ook een paar minder succesvolle) ruimtevluchten heeft gemaakt.

De film die gebaseerd is op een journalistieke reconstructie in romanvorm van Tom Wolfe, zet de astronauten neer als mannetjesputters, maar niet als superhelden. Zoals al eerder gezegd, is het best een lange zit met circa 190 minuten, maar het is wel vermakelijk (inclusief een heel klein beetje bloot in de vorm van danseres Peggy Davis), meeslepend en soms zelfs wat spannend en dat omdat in de beginjaren van de ruimtevaart er nog wel eens wat fout ging en welke o.a. te zien (met een dodelijk slachtoffer die bijna de geluidsbarrière doorbreekt) is tijdens de zwart/wit opening van het verhaal.

De gehele sterrencast, met o.a. Sam Shepard, Ed Harris (John Glenn), Dennis Quaid, Fred Ward (Gus Grissom) en Scott Glenn (Alan Shepard) in hoofdrollen en Barbara Hershey, Veronica Cartwright, Pamela Reed en Jeff Goldblum in bijrollen, levert prima spel (en de echte Chuck Yeager (die nu zelfs nog leeft) heeft een gastrolletje als barman in stamkroeg "Pancho's Mooie Meiden Manege" van de testpiloten in de Californische woestijn.

Hey, Ridley, ya got any Beeman's?

Het zal niemand zijn ontgaan dat het gisteren (20 juli 2019) 50 jaar geleden was dat de mens voor het eerst op de maan wandelde. Hoewel er nog steeds hardnekkige complot-theorieën zijn dat het allemaal in scène is gezet (de regisseur van dienst zou zelfs niemand minder dan Stanley Kubrick zijn), vond ik het wel een mooie gelegenheid om die verjaardag te vieren met een astronautenfilm. Bewust niet voor één van de meer gekende sensatiefilms gegaan à la Apollo 13 maar naar een meer historische insteek en dan kom je al snel bij deze The Right Stuff uit.

Met zo'n titel verwacht je een film die bol staat van het patriottisme en hoewel dat voor een groot deel wel klopt, lukt het regisseur Philip Kaufman wel om het allemaal nog behapbaar en binnen de perken te houden. Met zijn speelduur van over de 3 uur is dit bovendien een lange zit en dan is het fijn om te zien hoe hij toch nog de interesse weet vast te houden. Klein minpuntje is dat de personages niet visueel ouder worden (Yeager bijvoorbeeld blijft er gewoon hetzelfde uitzien doorheen heel de tijdspanne van de film) maar de verschillende missies en het breken van allerlei records blijft boeien. Sowieso een interessante film voor eenieder die wat geïnteresseerd is in de ruimtevaart, want The Right Stuff is een uitgebreide geschiedenisles die de waarheid niet schuwt. Hier en daar zelfs ruimte voor wat humor (de montage met gefaalde vluchten die eindigt met een raket die niet vertrekt maar wel zijn parachute uitgooit) maar het is vooral toch ook een film die de moeite waard is voor de samenhang tussen de astronauten.

Voor de zeven Mercury astronauten werden een aantal grote namen ingehuurd en met onder andere Scott Glenn en Dennis Quaid heb je al een aantal degelijke acteurs ter beschikking. De zeven komen weliswaar niet allemaal even frequent aan bod - wat jammer is maar je kunt hier moeilijk nog is een uur extra aan toevoegen - maar het loopt op zich allemaal vlotjes in elkaar over. De beste scènes zijn dan ook de momenten waar ze met zijn allen aan hetzelfde zeel trekken. Onverwachts trouwens om Levon Helm hier te zien opdraven. Legendarisch geworden als drummer van The Band maar die blijkbaar ook nog een acteercarrière heeft gehad met hier zelfs 2 rollen: de voice-over en Ridley, de kameraad van Yeager. Helm doet het in zijn (beperkte) rol goed en ook zijn kompaan Sam Shepard (die de rol van Yeager vertolkt) is overtuigend over de gehele lijn. Visueel trouwens ook nog erg geslaagd met een aantal fraaie shots.

Hoewel de start van de reis van Glenn er bij vlagen wel erg lelijk uitziet.. Vreemd genoeg wordt dat nadien wel één van de mooiste scènes wanneer hij de "vuurvliegjes" (een soort koudevlok die werd verlicht door de zon) ontdekt. Een serieuze zit dus maar wel eentje waar je je niet bij verveel en je leert er zowaar nog iets van bij: een goede ruimtefilm moet dus duidelijk niet altijd op sensatie belust zijn.

Dikke 4*

193?

Ik snap dat je voor een groot onderwerp in een biografie best een beetje de tijd wil nemen, maar 193 minuten? Serieus? Er zijn duidelijk grenzen, en uiteindelijk vond ik deze biografie ook wel verdacht pro-Amerikaans soms om echt een serieuze biografie te zijn.

Qua regie deed deze film me veel denken aan First Man denken. Vooral de scenes in het ruimteschip zelf zijn vrij identiek aan die film, alleen dat First Man duidelijk veel nieuwer en geavanceerder is dan deze. Maakt ook niet uit, aangezien deze film uiteindelijk wel uit 1983 komt.

Daarmee zijn er enkele scenes dus wel intens en kamp in beeld gebracht. De de zit er zo vol mee, en dan kan je je adem soms wel goed vasthouden. Zeker de scenes als ze echt een risico nemen. Ik kende zelf het verhaal ook niet heel goed, dus dat maakt het voor mij als kijker nog extra intenser.

Echter vertellen de 193 minuten naar mijn mening te weinig om echt zo lang te mogen duren.

Zo'n Quaid is echt geels te Amerikaans en trekt te veel aandacht naar zichzelf toe inblaast van het verhaal zelf wat ruimte te geven.

Ook zit deze eeldnig lang durende film vol met drama die niet ec uit de verf komt, saaie romantiek en slechts enkele keren een scène (voornamelijk in de lucht) die het het een beetje waard maken om te blijven kijken. Voor de rest is dit allemaal en hele Amerikaanse film die niet echt bepaald weet te overtuigen.

Er zal altijd wel een film zijn die behoorlijk de tijd neemt iom zijn verhaal te vertellen. Maar als je het dan gaat volproppen met dit soort onzin hier en daar, maak het dan rond de 130 minuten, en geen ellendige 190.

Wel extra punten voor de intens gefilmde scenes hier en daar. Die maken de film het een beetje waard uiteindelijk.

Deze was onlangs op tv en nu maar eens meegepikt. Een lange film, maar weet toch wel te boeien. Een heel bekende cast ook: Ed Harris, Dennis Quaid, ... en visueel zag de film er ook nog altijd goed uit, ondanks dat deze al uit 1983 komt.

Toch wel de moeite om eens gezien te hebben.

Philip Kaufman’s ‘The Right Stuff’ (naar Tom Wolfe’s gelijknamige boek) neemt de space-race tussen de Verenigde Staten en Rusland als uitgangspunt voor een bijzonder vermakelijk en enigszins accuraat avonturenverhaal over testpiloten en ruimtevaarders. Het is zeker geen verfilmde documentaire -daarvoor hebben de scenarioschrijvers zich te veel vrijheden gepermitteerd-, maar dat komt de film alleen maar ten goede. Desondanks was het een flop in de bioscopen met een verlies van 6 miljoen dollar als gevolg. ‘The Right Stuff’ is een zit van ruim drie uur, maar daar krijg je wel memorabele scenes voor terug, zoals de woede-uitbarsting van Donald Moffat (als Lyndon B. Johnson) en de zoektocht naar Sam Shepard (als testpiloot Chuck Yaeger) na een mislukte snelheidsrecordpoging.

Afgelopen week nog even voor de herkijk met mijn vader omdat we komende vrijdag onderandere een dagtochtje gaan ondernemen naar Space Expo in Noordwijk. En wat smaakte deze film nu de tweede keer toch een stuk beter waarop mijn kritiek van de vorige keer eigenlijk wel een beetje wegvalt.

Interessant trouwens ook de comment van Roger over het vermeende patriottisme dat mensen menen te zien, sid st opgeklopte Amerikaanse heldenmoed? Nee, het is gewoon heldenmoed, in zo'n primitief ding in zoveel banen om de aarde. Ik kan me daar juist weer aan storen wat voor blinde vlek sommige mensen krijgen als het Amerika betreft. Maar goed, de ruimte race, de selectie procedure, het haantjesgedrag maar ook de kameraadschap, het komt allemaal voorbij met het nodige aan humor maar ook zeker met een bepaald psychologisch aspect, angst en een bepaalde fatalisme die of geaccepteerd wordt of waarom men denk dat overkomt mij toch niet.

De lengte stoort mij nu al veel minder binnen een film die historisch toch behoorlijk correct is, een sterke cast kent met een geweldige Quaid en Scott Glenn, komt de echte John Glenn ook nog ergens voorbij, visueel voor die tijd top is en als geheelbeeld over de ruimte race met de Russen ontzettend slaagt. Het beeld rond de verschrikkelijke pers en ijdele LBJ zijn aardige en maken het beeld compleet. En zo bevalt The Right Stuff de twee keer al veel beter en zit er wat mij betreft een verhoging in.

Een tweede keer bekeken. Bevat interessante beelden van het vroege ruimtevaartprogramma in de VS, maar verder helaas volgepakt met personages die tegen de karikatuur aanhangen. Zowel onze über-hyperstoere 'coole' astronauten alsook de (onnozele) technici achter het project, de eeuwig opdringerige 'persmuskieten' enz. enz.

Het is natuurlijk geen documentaire, maar het stoorde mij voortdurend en elke binding met hen ontbrak dan ook in deze, wellicht daardoor ook te lang durende film.