Bronco Billy (1980)

Ik vind dit een hele aardige, leuke film.

ok het is niet het soort film, wat je normaal bij Eastwood verwacht, maar het was leuk en aandoenelijk

en alleen bestemd voor mensen

met voldoende fantasie en die zich zelf durven te zijn!

Het gaat er niet in het leven om wie je bent, maar wie je wilt zijn!

3 sterren!

Oké, het is misschien niet een film die je van en bij Clint Eastwood zou hebben verwacht, maar ik vond het toch een bijzonder aangenaam melodrama waar ik met plezier naar gekeken heb. Ik was zelfs van plan alleen maar de eerste helft te kijken, maar voor dat ik het wist was het alweer half één en was de film voorbij.

Eastwood vind ik overigens altijd wel goed, maar een echte ladykiller is hij natuurlijk niet. Juist bijna het tegenovergestelde en daarom is hier zijn haat-liefde-chemie met Sondra Locke dan ook extra vermakelijk om te zien.

Bovengemiddeld, licht-komisch en romantisch drama met Eastwood en zijn vriendinnetje Locke dat toendertijd nog wel eens gepromoot werd met vage posters, hopende het publiek warm te laten lopen voor een "western "met Eastwood (waarschijnlijk zeer tegen de zin van de man zelf). Iets wat deze film uiteraard niet is maar een Eastwood in cowboypak op de poster doet wonderen. Was, zeker destijds, absoluut gewaagd van Eastwood, die met name veel succes kende in actiefilms en westerns, deze film te maken. Werd dan ook, onterecht, niet goed ontvangen.

Waarschijnlijk Clint Eastwood's slechtste film. Saai, niet grappig en niet boeiend.

Een van Eastwoods persoonlijke favorieten en hier en daar genoemd als een van zijn meest onderschatte film, maar kennelijk niet op MovieMeter en IMDB waar Bronco Billy lage scores heeft. Persoonlijk zit ik er wat tussenin. Een echt sterke film is het niet, maar hij verdient toch wel een beetje meer dan hij krijgt.

Het is vooral een erg sympathiek project. Een warm en goedhartig project over een stel outsiders die proberen rond te komen. Dat doet het meestal wel goed bij mij. Het hart zit op de juiste plaats en soms levert dit best heel aardige scènes op, zoals die rond deserteur Sam Bottoms en de sheriff of de maffe treinoverval, wat niet echt een geloofwaardig moment is, maar wel charmant. Helaas zijn enkele bijrollen erg slecht gecast. Niet zozeer de vaak vervloekte Sondra Locke, die doet het oké. Eerder Geoffrey Lewis en die vent die de advocaat speelt zijn afschuwelijk. Wat het erger maakt is dat zij in een overbodig subplot zitten die erg slecht uitgewerkt is en die de hoofdlijn enorm ophoudt. Het slaat toch nergens op dat Geoffrey Lewis instemt om een moord te bekennen van een persoon waarvan hij weet dat ze niet dood is (en waarvan kennelijk geen inspecteur moeite doet om te achterhalen of ze werkelijk vermoord is). Net zomin als dat ik geloof dat Locke slechts één poging doet om naar huis te bellen en na een bezette lijn het de hele film niet meer probeert, niet eens nadat ze leest dood verklaard te zijn. Dit leidt allemaal naar een vergezochte ontknoping die nergens over gaat. De film had genoeg gehad aan het volgen van Bronco en zijn groep en Locke had op een minder omslachtige manier aan het verhaal toegevoegd kunnen worden.

Ik denk verder ook niet dat Bronco Billy werkelijk de film is geworden die het had kunnen zijn. Met wat meer werkelijke personages en een misschien iets donkerder ranje had het een sterke Eastwoodvariant op een Caprafilm kunnen zijn. Nu blijft het vooral een aardig tussendoortje. Wel een van Eastwoods betere rollen vind ik, met ook meer dialoog voor hem dan gewoonlijk.
3*

Leuke film over Bronco Billy en zijn rondtrekkende western-show. Het onderwerp kan wellicht wat oubollig overkomen, maar de film weet zeker te vermaken. Luchtig en charmant, maar met hier en daar een wat serieuzere ondertoon. Het samenspel van de, in eerste instantie, kibbelende Clint Eastwood en Sondra Locke is prima. Een nipte 3.5 sterren.

Ik weet nog wel dat ik dit vroeger maar niks vond - samen met de Philoe Beddoe-films. Geen stoere Clint met een grote revolver en snedige oneliners, maar een loser aan de zelfkant van de VS - het land van de onbegrensde mogelijkheden en de American Dream. Nu vind ik deze films de beste die Clint ooit gemaakt heeft. Er is zoveel meer dan het Amerika van de dirty harries, de superhelden en de blockbusters, en juist deze films laten dat zo mooi en met een enorme warmte zien.

Bronco Billy en zijn makkers zijn daar een mooi voorbeeld van, al wordt het wel net iets te letterlijk uitgelegd op zo'n tweederde van de film. Toch, het doet niet af aan de kracht van het verhaal - alle misfits zijn welkom in het circus van Bronco Billy, en iedereen die er bij terecht komt of als toeschouwer in de zaal zit wordt onderdeel van de familie, geen ontkomen aan. De weerzijde van de American Dream - het maakt niet uit wat je bereikt hebt, het gaat er om waar je bij hoort.

Dat er goed gespeeld wordt is eigenlijk al boven elke twijfel verheven - waar dat zo lijkt, heb ik toch sterk de indruk dat het script en de regie dat zo vragen. Zo bijvoorbeeld de wat bijzondere manier waarop Billy en Antoinette met elkaar omgaan - maar precies zo heb ik me altijd al wat afgevraagd wat ze precies in elkaar gezien hebben. Toch is het er, onmiskenbaar, en ook daardoor is de film zo sterk. Veel natuurlijker dan we gewend zijn, dat is ook een aspect ervan.

Cinematografisch is het wel allemaal wat veilig en mak, maar dat zijn we van Clint ook wel gewend - soliede vakwerk, maar geen verrassingen. Daar zijn andere films voor.