Sui Yuet San Tau (2010)

Mooi drama, maar niet erg origineel en wat te lang uitgesponnen. Deed me wat denken aan een wat matte (typisch) Chinese versie van 'Always Sunset on Third Street'.

Maar verder geen slechte film, de lage cijfers hier vind ik toch wat overdreven. Law weet toch een heel gemoedelijke sfeer te creeëren (het gezamelijk eten in de straat) en kreeg me een aantal keer aan het grijnzen met de streken van de kleine 'Big Ears'. Vooral toen hij zijn rapport kreeg met drie F'en (chachacha!, zoals de dans die Big Ears spottend doet op zijn Chinees )

Ook weet Law goed de genegenheid tussen de twee broers treffen en maakt hij niet alles te zoetsappig nostalgisch, want de politie en zusters in het ziekenhuis zijn zo corrupt als de neten!

Simon Yam kreeg een Hongkong Oscar voor beste acteur voor zijn rol als vader hier in deze film. Hoewel hij het alleszins slecht doet vind ik dat wat overdreven. Zo bijzonder vond ik zijn rol en zijn acteren nu ook weer niet. De kleine Buzz Cheung steelt dan eerder de show.

Grappig overigens de cameo van regisseuse Ann Hui!

Een aansprekend drama met een lach en een traan over de dagelijkse beslommeringen van een eenvoudig schoenmakersgezin, gezien door de ogen van een klein jongetje. In die eenvoud zit ‘m het bijzondere. Geen spectaculaire actiescènes of iets dat daar op lijkt, maar een rustig verteld verhaal dat uit het leven van alledag gegrepen is. Tussen de regels door wijst de film onder andere op de enorme verschillen tussen arm en rijk en op de corruptie van de politie. Al met al een erg fijne film.