Devil's Playground (2010)

Fijn filmpje.

Je kan er lang of kort over schrijven, maar om de vergelijking met 28 Days Later kan je niet heen. London, infected people (lees snelle zombies) en vluchtende overlevenden. De film is er zich zelf ook erg van bewust, toch blijft het erg vaak om zelfs hetzelfde teken over te nemen op je poster. Misschien om de knoop finaal door te hakken en alle verdere commentaar af te doen als Captain Obvious.

Blijft wel dat de film zich moet meten met een stomende Danny Boyle en daarin niet echt genoeg pit toont. McQueen doet absoluut wel z'n best wat hem aardig ver brengt, maar echt sterk wil dit filmpje nooit worden.

Daarvoor is het net niet subtiel genoeg. Wat de gore betreft is dat een pluspunt, maar de overdreven luidruchtige muziek bij elke climax en de verwoede (maar vaak half mislukte) pogingen om een manisch visueel sfeertje neer te zetten zorgen dat de film nooit echt weet te beklijven.

Wat rest is een visueel aangename film met leuke (snelle) zombies, een paar knappe en indrukwekkende scenes en een vlot verloop. Uitstekend vermaak dus, 't is gewoon jammer dat het niet net dat beetje meer brengt.

Leuk tussendoortje, McQueen mag wat mij betreft zeker nog even gaarstomen en later gewoon opnieuw proberen.

3.5*

Vond dit vooral goedkoop aandoen. Waar Boyle uitermate goed is in sfeerscheppen is McQueen vooral sterk in clichés najagen. Best leuk als een film daarvan zelfbewust is, maar dat is hier allerminst het geval. Daarom wordt dit een low budget en standaard zombiefilmpje dat eigenlijk maar weinig toevoegt aan wat al is. Voor slechte acteurs, een suf verhaallijntje en matige regie kijk ik wel naar pulpfilms, niet naar wannabe horror. Deze B-versie van 28 Days Later (de films zijn enkel vergelijkbaar op papier, op film valt dat behoorlijk tegen) kan men best links laten liggen. De zombies zijn op zich wel cool, voor het eerst dat ze naast snel ook nog eens atlethisch zijn. Meer dan een gimmick wordt dat echter niet. Matige boel dit dus.

Geen overtuigende mix van Resident Evil en 28 Days Later. Haalt het bij lange na niet bij 28 Days Later en Resident Evil ligt ook een niveau hoger. Devil's Playground is wat te amateuristisch in mijn ervaring. De gore is goed en op zich volop aanwezig, geinige zombies, maar het geheel maakt mij niet enthousiast. Craig Fairbrass en Danny Dyer doen het niet verkeerd, maar daar houd het ook wel een beetje mee op. Verder nog wat bekende als Colin Salmon (Resident Evil) en Sean Pertwee.

Deze film kun je best kijken en je zal niet van een gigantisch koude kermis thuiskomen. Alleen dan moet je er niet teveel van verwachten dus!

Alweer een zeer leuke Briste zombie film met de zelfde saus als 28 days / weeks later.

Het ziet er allemaal zeer aardig uit en de zombies waren aardig creepy gemaakt.

3,5 ster

Redelijke zombiefilm die lekker vlot wegkijkt , het lijkt wel of de films uit het Verenigd Koninkrijk vaak meer niveau hebben als de zelfde soort films uit de VS.

Mijn verwachting waren enerzijds redelijk hoog vanwege de vergelijking met 28 Days Later en anderzijds laag vanwege Danny Dyer in de hoofdrol.

Inderdaad is de vergelijking voor de hand liggend maar is komt het qua sfeer bij lange na niet in de buurt. De verlate straten van Londen in combinatie met de soundtrack waren daarin toch een stuk indrukwekkende dan de shots die Devil's Playground ons voorschotelt.

Toch is het een vermakelijke film die een recht-toe-rechtaan verhaallijn kent en de welbekende rennende zombie-scenes bevat. De actie- en gorescenes zijn van redelijke kwaliteit en zijn zelfs de acteerprestaties nog wel oké te noemen. Dyer speelt een vlakke en minder irritante rol dan gewoonlijk en is Fairbrass nog best aardig als Cole.

Geen goede film maar wel aardig om een keer te zien. Krappe voldoende.

3*

Zombie-actie.

Dat de snelle zombies een stuk bedreigender zijn dan de doorsnee levende doden, weet men in Engeland al langer. Ondanks een poster die de kijker aan de 28-serie moet doen denken, kan de film het ook op eigen benen. Dankzij een onheilspellende Fairbrass en een uitstekende eerste helft.

Goed.

We hebben het al vele malen gezien, maar vervelen doet het mij zeker niet. Apocalyptische taferelen en bloederige actie. De personages zijn van karton. Voor de liefhebbers van het genre een prima tussendoortje.

Luidruchtig filmpje, verre van origineel en daardoor weinig opvallend. Kijkt wel lekker weg en is heel redelijk geregisseerd. Ben dan ook benieuwd naar het volgende project van deze beginnende regisseur.

Het is een low-budget film, en dat merk je wel.

De Brit met zijn overdreven Brits accent verveelde me mateloos.

Het haantjes gedrag en de one-liners verveelde me ook behoorlijk

'' Nee ze gaat met mij mee' - Nee met mij ' Neehee met mij.....

En toen ik deze film bekeek leek hij wel erg veel op ''28 Days en Weeks later'.

Toch ondanks alle minpunte krijgt deze film een 5 van mij, maar dat is enkel en alleen omdat ik van het zombie gerne geen genoeg krijg.

2,5 ster

(Ps, iedere andere Goede zombie film (het liefst van 2000 tot nu) mogen bij mij gemeld worden).

Uitererst vermakelijke zombiefilm.

Ik moet zeggen dat ik wel een fan ben van de "nieuwe generatie zombies", zoals ik het noem (waarmee ik de zombies bedoel die even snel als de mensen kunnen lopen). Deze zombies komen veel dreigender over, zodat het allemaal een tikkelte amusanter wordt i.v.m. de oudere zombiefilms. Het verhaal is nogal standaard: een uit de hand gelopen experiment lijkt de perfecte oplossing te bieden om zombies te laten ontstaan in films. Maar erg is dat allemaal niet, een zombiefilm moet in de eerste plaats gewoon entertainen, iets wat van deze Devil's Playground zeker kan gezegd worden.

Het is dat ik me toch enigszins vermaakt heb met de film.....

maar eigenlijk is dit toch gewoon pure crap!

Allereerst is de ideeën-armoede natuurlijk te triest voor woorden. Het sneller maken van de zombies is dan het meest originele van de film? Het acteren is hemeltergend slecht en vanwege het feit dat ik geen van de acteurs/actrices herkende concludeer ik maar dat deze heren en mevrouwen een paar dagen vrij gekregen hebben van Eastenders, Coronation Street of een andere soapserie om de heer McQueen uit de brand te helpen.

Ze zetten platte karakters neer die totaal ongeloofwaardig zijn en waarbij je geen enkele gevoelens gaat krijgen dat je hoopt dat ze het gaan overleven.

En kan iemand me uitleggen waarom die zombies die Cole, en later ook Joe telkens maar blijven aanvallen? Willen ze ze opeten of zo? Waarom eten die zombies elkààr dan niet op of vallen ze elkaar niet aan? Dat de zombies gezonde mensen om één of andere reden aanvallen wil ik nog wel slikken, maar waarom die Cole en Joe, die toch ook besmet zijn met dat virus? En waar slaan die zombie-grouphugs op? En waarom plegen sommige mensen zelfmoord als ze gebeten zijn door een zombie? Een wat zinloze daad, als je het mij vraagt?

Tja, als ik me dit soort dingen ga afvragen tijdens het kijken van een film is het niveau voor mij niet erg hoog. Mijn cijfer dus ook niet....

Niet slecht!

Het lijkt er anders wel op dat rond 2010 ineens de sluis opengaat en we overspoeld worden met zombiefilms. Zo hebben we dus Le Horde, zag ik dat er in Duitsland, Servie en Italie ook al van dit soort films waren uitgebracht, ohja Noorwegen ook (Dead Snow) en Denemarken... Whats next en uit welk land dit keer.

Devil's Playground was voor mij zeker wel te doen, het was inderdaad wel een verdachte copycat van 28 days later en ook Doomsday, maar toch wist ik me wel te vermaken. Het verhaal kennen we natuurlijk wel: Virus, zombies, vluchten, als je gebeten word word je zelf ook een zombie enz. maar de zombies, gore montage en ook de subtiele actie was goed te doen. Ook ben ik best wel te spreken geweest over het acteerwerk. En zoals gezegt: het draait ook hierin gewoon weer om overleven. Dit soort films blijven wel gewoon vermaken eigenlijk. Ook het open einde vond ik zeer gelukt.

Hier was ik toch wel over te spreken. Prima vermaakt!

3,5*

Prima poging die helaas veel steekjes laat vallen. Zeker het begin is slordig, waardoor de opbouw eigenlijk zo goed als geen effect heeft. Het verlaten beeld van London, of het Engelse landschap in z'n geheel, is al eens beter gedaan in 28 Days. Ook Dead Set stijgt er op alle aspecten ver bovenuit. Dat is geen schande, maar zonde is het wel.

Mijn verwachtingen waren zeer redelijk, toch schatte ik het daarmee nog nét iets te hoog in. Zeer lelijk geschoten aan het begin, met gare willekeurige versnellingen en slowmotion, waarin geen enkel beeld voor 2 seconden kan focussen. Normaal geen probleem, maar geen goed idee wanneer ik nog in de film moet komen.

Sfeer is er dan ook nauwelijks. Het middenstuk maakt dat wat beter wanneer ze zich barricaderen of onderweg zijn. Het gevoel dat daar altijd bij komt kijken, blijft mooi. Dat is meer de klassieke formule die verder helaas wegblijft. De zombies zijn atletisch (?!?!?!) en verliezen daarmee alle kracht.

Hoogte- en dieptepunten, maar ze zijn al zó veel slechter gemaakt dat ik hier met gemak doorheen ben gekomen en dat ging best gepaard met plezier.

Tony's Cinema Trash: Devil's Playground (2010) - tonypulp.blogspot.com

Een goed regiedebuut.
The Devil's Playground is een leuke zombiefilm. Ik heb al een zwak voor Zombies, maar nu ben ik er helemaal voor. Echt leuk. Ook een leuke toevoeging dat ze niet van water houden. 3*

Inferieure rip-off van allerlei moderne zombiefilms als 28 Days Later. Begint nog niet eens zo slecht, maar zodra de aktie zich richt op een groepje verscholen overlevenden wordt alles extreem saai en vervelend. De personages zijn daarnaast behoorlijk oninteressant. Acceptabele bloederige make-up effecten, maar de atletisch aangelegde zombies zijn belachelijk en naarmate de film vordert verliest het script snel aan kracht.

Lang niet slecht door de sterke cast en een fijne hoeveelheid gore, maar tegen het einde beginnen de onderlinge relaties en het dramagehalte wat tegen te staan. De vergelijkingen met 28 Days Later zijn vanzelfsprekend niet ver, maar ergens deed de film me in het begin toch ook behoorlijk denken aan de Resident Evil spellen door de setting, wat toch een stuk bijdroeg aan de sfeer.

Echter, vanaf het moment dat enkele overlevenden zich samen in een schuur beginnen te verschansen, begint de spanning langzaamaan in te zakken en maakt dit plaats voor net iets meer karakterontwikkeling dan de film nodig heeft. Toch jammer, want met het geringe budget heeft men toch een behoorlijk leuke film neergezet.

Uitzonderlijke documentaire waarin filmmaker Linda Johnson, allicht geïnspireerd Chantal Akermans No Home Movie, in goed overleg met haar vader Dick, een gepensioneerde psychiater, een film maakt over zijn laatste levensjaren vanaf het moment dat hij wegens Alzheimer bij zijn dochter intrekt. Linda en Dick maken meteen duidelijk dat ze uit ervaring putten: hun echtgenote/moeder overleed eveneens na een langdurige worsteling met dementie. Een combinatie van optimisme en realiteitszin overheerst, zeker wanneer Linda haar vader confronteert met zijn vreemde gedragingen van de dag daarvoor. De openheid tussen vader en dochter, hun bereidheid en kracht om iets bijzonders te maken van deze periode, zijn zonder enige twijfel inspirerend. Maar wat deze documentaire tot meesterwerk verheft zijn de surrealistische reconstructies en fantasiesequenties die vader en dochter samen filmen en een finale die je onmogelijk onberoerd kan laten. Absoluut niet zwaarmoedig en sentimenteel, maar hoopgevend en hartverwarmend.