Indigène d'Eurasie (2010)

oe, een nieuwe Bartas, die was tot nu toe aan mijn aandacht ontglipt! Iemand al een idee waar en wanneer deze te zien zal zijn?

IFFR 2011.

is dat zeker of een inschatting?

ik verwacht em ook wel op het IFFR, als de nieuwe Tarr en Fliegauf daar ook komen dan heb ik al een mooi Oost-Europees thema blokje

... maar zie ze liever dit jaar nog!

Yes! 24 mei komt hij in Frankrijk op DVD. Onder andere te bestellen op amazon.fr.

maar waarschijnlijk alleen met Franse subs, zoals de andere Bartas DVD's???

(hoop van niet)

Ik ben benieuwd of de film veel dialoog zal bevatten. Ik heb zo'n idee dat het een stuk meer zal zijn dan in bijvoorbeeld Koridorius of A Casa. Maar als het even veel is dan zit ik niet zo met die ondertitels.

Zit wel aardig wat dialoog in als ik op de verschenen fragmenten afga. Gelukkig zullen fansubs ook wel snel genoeg verschijnen als er geen Engelse ondertiteling onder zit.

Als je het plot zo leest klinkt het nogal Grandrieux-esque, maar volgens mij is deze film veel minder experimenteel.

Meer Kelemen misschien dan Grandrieux, maar lijkt me hoe dan ook geweldig

Daar heb ik helaas nog niks van gezien, maar zijn films zijn wel vergelijkbaar met Bartas' toch? Dat zou betekenen dat deze film op een Bartas-film lijkt..

het plot deed me iig een beetje aan Abendland denken en aan helemaal niets van Grandrieux Maar ik verwacht en hoop inderdaad een 100% Bartas film, hij is in zijn eentje al sterk genoeg zonder andere namen te hoeven droppen!

Bartas light zullen we maar zeggen. Exterieur heel mooi, maar verder heeft het weinig om het lijf. Weinig originele invalshoeken, los van de locatiekeuze. De film werd wel wat beter naarmate ie vorderde, maar een odyssee is het zeker niet (bijna de hele film speelt in Litouwen) en behalve één moment van bezinning/besef dat dit het is is er vooral wat geouwehoer+ met vrouwen en fellow criminals. Een bedorven plek zonder zonlicht en zonder waarden die de synopsis beschrijft was het in elk geval niet. Al lijkt Bartas in elk geval te willen zeggen dat Litouwen, ook binnen de EU, nog geen plek is van grote veranderingen of welvaart.

"light" wellicht door de oppervlakkige gangster clichés die voor mij niet zo hadden gehoeven, maar verder toch gewoon een echte Bartas, met de focus op een zwervende man die nergens thuis is en niet weet wat hij wil.

Ja, de setting vond ik wat obligaat - daar door is de film in die zin herkenbaar (omdat we dat vaker in films zien - en eigenlijk altijd op dezelfde manier). Bartas maakt het de kijker daarom niet moeilijk. In die zin kijkt de film voor een Bartas makkelijk weg.

helemaal eens, en ik doe oppervlakkig terug door een half puntje extra te geven voor de moeras scenes en de betoverende Elisa Sednaoui

Die moerasscène was inderdaad zo'n buitenscène die heel goed werkte. Verder werkte dat merkwaardige Russische beeld van vervallen gebouwen, maar wel overal van die 'ui'-kerkjes met mooie daken en glinster, heel sterk. Welke van de twee dames vond je betoverend?

haar karakter had niet voor niets de naam van een engel, Gabrielle een Italiaans model met een gezicht dat aan een Rossetti schilderij doet denken... Ik dacht dat ik haar wel ergens van kende, maar volgens Imdb heeft ze nog geen groot film cv, zal dus wel de Rossetti link zijn dan...

Oef oef, wat een amateuristische film zeg. Na alle positieve reactie's heb ik mij hier maar eens aangewaagd, maar wat een tegenvaller.

*2.5

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Redelijk kwalitiet breedbeeld (geen HD aanwezig)...

Redelijk achtergrond muziek (geen Dolby Digital)...

Niet slecht...

Ben toevallig op deze film gestoten. De film trok me enorm aan. De mooie vrouwen zullen daar wel voor iets tussen gezeten hebben, maar ik hield ook wel van de sfeer: sneeuw en grauwe interieurs.

Naar het einde begon het me wel te vervelen, net als Sasha wilde ik van deze uitdrukkingsloze man wegvluchten. Bartas slaagt erin heel de film geen spier te vertrekken op een waanzinsmoment aan het vuurtje na.

Ik herken hier weinig Bartas in terug.

In al zijn vorige films waren weliswaar ook zwervende personages te zien zijn, maar waar dat toch vooral buitenstaanders waren; overweldigd door de sociale omstandigheden waar ze maar niet van konden winnen; geïsoleerd van hun omgeving en niet in staat tot communicatie - daar is het personage Gena in deze film toch wel duidelijk anders: hij is eigenlijk vooral een loser die zichzelf steeds verder in de moeilijkheden helpt.

Ook de verhaalstructuur is echt anders. Waar zijn vorige films tamelijk episodisch waren, met weinig plot progressie, is hier sprake van een generieke gangsterfilm met dito suspense structuur. Het is een aaneenschakeling van actie-reactie; van een 'held' (ok, nog steeds tussen aanhalingstekens, natuurlijk bij Bartas) met een doel die obstakels en tegenwerking van antagonisten ondervindt. Filosoof Gilles Deleuze noemt dat het verschil tussen time-image en movement-image. In het eerste soort film is het verhaal zodanig afgebroken dat je als kijker pure tijd waarneemt (lees: Europese naoorlogse modernistische film en ook de hedendaagse slow cinema, zou ik willen toevoegen), waar in de laatste categorie tijd indirect gerepresenteerd is door actie-structuren (lees: Hollywood als paradigmatische instantie).

Ook de acteerstijl is anders: veel explicieter bij tijden, met karakters die zowaar herkenbare emoties vertonen die psychologisch te begrijpen zijn - niet langer die tergend-lang durende close-ups van gesloten gezichten die je kunt lezen als landschappen, afgezet tegen spaarzame hysterische uitbarstingen van lachen of huilen.

Alleen thematisch herken ik Bartas nog heel duidelijk: het nietsontziende, nihilistische wereldbeeld waarin de mens nauwelijks van het beest meer is te onderscheiden. En waar alles wel naar de verdoemenis moet gaan, omdat het niet anders kan en mag (dit manifesteert zich natuurlijk het sterkst aan het einde, waar Gena toekomt wat hem al de hele film stond te wachten).

Een tamelijke teleurstelling, maar desalniettemin interessant om de verschillen en overeenkomsten waar te nemen in zijn oeuvre. Overigens, in zijn vorige film Seven Invisible Men gebruikte Bartas naar mijn mening ook al genre elementen uit de gangster film en de neo-noir, maar daar was het speelser en meer zelfreflectief.

Een heel sterke film. Verhaallijn en acteerprestaties konden me overtuigen. Wat ik vooral mooi in beeld gebracht vindt was het verschil tussen Frankrijk en Rsland. Zichtbaar in o. M. auto's vrouwen en gebouwen