Hilary and Jackie (1998)

Ik heb deze film maar half zitten kijken omdat ik eigenlijk helemaal niet in de stemming was voor een film, maar op de momenten dát ik keek verraste die me nogal, hoewel het veels te 'esthetisch' gefilmd was.
Misschien keek ik op precies de goeie momenten, dat is natuurlijk mogelijk. Maar de film was volstrekt niet klef of op de emotie. Het ging voor mij over gedrag, over mensen van je vervreemden door je eigen gedrag en daar heel eenzaam van worden. En dan door de situatie (topmusicus zijn, dus veel reizen, ziek worden) daar nog veel eenzamer van worden.
Perfect gespeeld door Watson, die het grote talent heeft wonderlijke karakters te spelen die toch heel dichtbij blijven (ik vind haar echt geweldig in wat ik tot nu toe van haar gezien heb en het is niet voor niets dat Punch-Drunk Love bij mij op 1 staat).
Het gevoel dat ik er bij kreeg, deed me nog het meest denken aan het commentaar dat Starbright Boy gaf bij Die Blechtrommel. Beetje rare zin, maar zo was het toch.
Ik moet trouwens eerlijk zeggen dat ik ook niet keek omdat het begin van de film met van die huppelende meisjes in de duinen me nogal tegenstond. En de film ging natuurlijk over die band van die meisjes. En dat heeft inderdaad iets sentimenteels. Maar kleine meisjes kúnnen ook heel sentimenteel zijn. En onzeker, omdat je in een relatie nu eenmaal nooit weet hoe het precies voelt voor de ander. Ben ik voor die ander net zo speciaal als zij voor mij is?

Best aardige film. Hilary and Jackie vermaakt voortdurend en verveelt geen seconde. De fraaie muziek en het sterke acteerwerk van Watson zijn nog twee forse pluspunten. Nadeel is dan weer dat ik de film nogal bombastisch vond. Een beetje in de emotie maar vooral in het camerawerk. Het is zo druk gefilmd, met teveel camerabewegingen, verschillende stijlen en trucs af en toe. Het kwam op mij een beetje gekunsteld over. Maar uiteindelijk is het toch vooral het goede gevoel dat overheerst. 3*

Hij lag al een tijd lang hier (gekocht door mijn ouders), dus toch maar eens bekeken. Ik had hem ooit al eens op TV gezien, maar kan me er bijna niks van herinneren. Over het algemeen vond ik het een mooie dramafilm. Ik had nog nooit van de verhalen van Hilary en Jaqueline gehoord. Maar ik moet zeggen dat het toch wel een boeiend verhaal was. En dat was de film ook. Geen moment verveeld. Er waren wel enkele dingen wat minder, zoals al voor mij verteld, het wat 'drukke' camerawerk. Gelukkig maken ook de acteerprestaties veel goed. Emily Watson kende ik nog van het prachtige Punch-Drunk Love. Ook hier zette zij weer een mooie rol neer. Maar ook Rachel Griffiths was goed bezig. En natuurlijk de muziek.. Het genre is nou niet bepaald mijn ding maar desondanks vond ik het toch erg mooi. Al met al een geslaagde, waargebeurde dramafilm.

3,5*

Prachtige film met twee zeer overtuigende actrices in de hoofdrol; Watson eist natuurlijk de meeste aandacht op, eerst met haar extraverte ongeremdheid en later met haar spel in de rolstoel (dat laatste zal wel geen spoiler zijn als ik zie hoe beroemd haar personage was, hoewel ik haar zelf niet kende en dus ook niets wist over haar MS), maar Griffiths laat zich niet ondersneeuwen. Zeer ontroerend slot. Bizar detail van de IMDb-trivia-pagina: "The film has never been released in France to avoid any litigation from the real-life Daniel Barenboim."

Bah wat een nare film.

Het tragische verhaal van Jacqueline du Pré is genoegzaam bekend - of dan toch het publieke deel daarvan. Wat heeft de makers van deze film toch bewogen om haar verhaal vanuit een onaangename en niets toevoegende view van haar zus van te maken, waarmee Jacqueline postuum een paar lelijke trappen na krijgt. Ja, ik heb het verweer van Hilary daarop gelezen, maar dat overtuigt me nergens dat deze boodschap er een is die een doel dient of zelfs maar in de buurt komt van de echte Jacqueline du Pré. En wellicht belangrijker dan mijn mening, Daniel Barenboim zijn "Couldn't they have waited until I was dead?" spreekt boekdelen.

Net zo akelig vind ik de vertolking van Watson - die begint al op een enorme afstand omdat ze in de verte niet lijkt op Du Pré. Maar ook in haar manieren, gezichtsuitdrukkingen en al, het klopt gewoon allemaal echt niet - en er is toch zat beeldmateriaal van Du Pré te vinden. Ze hadden beter Lori Singer kunnen vragen, die wist tenminste nog hoe je een cello vasthoudt. Ongetwijfeld had die wél naar dat beeldmateriaal gekeken voor haar rol in Fame.

Een half puntje boven het minimum, maar dat is alleen voor de muziek en voor de rollen van Frain en Dance. En de film gaat regelrecht de kliko in. Bah.