Restrepo (2010)

Schitterend. Pure realiteit. Alles komt veel harder aan omdat je weet dat het echt is. Vijand zie je niet, het blijft opletten geblazen voor die Amerikanen. Er sneuvelt nog iemand, met emotionele reacties ten gevolg uiteraard. Daarnaast hebben ze een schaakbord, gitaar en een psp als afleiding en over het algemeen lijken ze zich wel te vermaken. Wat je ook zit in de films, waarin er altijd wel wat grappen worden gemaakt. Erg mooi deze docu, het wordt van verschillende punten benaderd en je krijgt vrijwel alles te zien wat er bij komt kijken. Uitrusting en gear lijkt niet veel af te wijken van de tweede wereldoorlog, het is echt gewoon nog ieder voor zich zonder high-tech snufjes, althans in de Afghaanse bergen.

Ik kan niet anders dan de volle laag te geven.

' It seems like if we take one step forward, they take two steps back'. Taai zijn ze, de Taliban.

Prima documentaire, vooral door het vaak verbijsterende beeldmateriaal. Je zit als kijker echt middenin de oorlog. Gelukkig weinig amerikaans vlaggewapper en misplaatste heroïek. De waanzin van oorlog komt hier goed uit de verf. Goede interviewfragmenten ook, mooi sober in beeld gebracht.

Mwa, gaat wel. Interessant idee maar ietwat te snel en fragmentarisch uitgewerkt als je het mij vraagt.

Conclusie is grotendeels dat er voor die arme kerels eigenlijk geen zak veranderd is sinds Vietnam en ze nog steeds om hopeloze redenen in hopeloze situaties in hopeloze gebieden terecht komen. Treurig.

Best een interessante oorlogsdocumentatie. Kijk liever naar een film als Platoon of iets dergelijks, heeft toch altijd meer impact. Maar er was genoeg beeldmateriaal om een mooie documentaire van te maken. Als je nog eens wilt zien hoe er in Afghanistan, en dan met name in de gevaarlijke gebieden aan toe ging kan ik dit zeker aanraden.

Toch wel de documentaire die het beste dichtbij de realiteit in Afghanistan komt.

De gevechten die worden weergegeven zijn niet zoals je gewend bent. En vaak is het alleen maar supressing fire en fixed een Apache het klusje. Maar het geeft wel inzicht hoe vaak de mannen in een vuurgevecht kwamen. Je ziet in de hele docu geen één taliban strijder met wapen.

Deze docu laat ook maar weer zien hoe hopeloos de situatie daar is. Sommige mensen moet je niet eens wijs maken dat ze geld kunnen verdienen. Hoe lullig het ook is ze zullen altijd maar een paar geiten hebben en een huisje van klei. Het cultuurverschil tussen het westen is veel te groot.

Wat mij het meeste bijblijft van deze docu: de uitzichtloosheid.. En de nutteloosheid van het belegeren van die vallei. Als het al een doel heeft, wordt deze niet duidelijk. Het feit dat de vallei verlaten is vorig jaar en dat er enkel wordt gemeld dat er 50 Amerikanen zijn gesneuveld zegt genoeg.. Het had geen nut.

Overigens, 1 van de regisseurs, Tim Hetherington, is zelf omgekomen afgelopen april in Libie. Ook hij is dus slachtoffer geworden van oorlogsgeweld.

Maar Wouter zal dan ook nooit militair zijn geweest me dunkt..

Heel veel respect voor die gasten die daar gezeten hebben en onder vij.vuur liggend een OP uit de grond stampen!

Ik vond een meeslepende docu die een schitterend beeld geeft van hoe het er daar aan toe is gegaan.

Rijzende vragen.

Restrepo biedt een stevig kijkje in de keuken van de Amerikaanse grondtroepen die Afghanistan mochten voorbereiden op de komst van de rest van het leger. En dus moest er in een uiterst gevaarlijke vallei, waar vanuit alle hoeken de dood dreigt, worden gebouwd aan een basiskamp. Dat dit gepaard gaat met de nodige spanning en schermutselingen wordt al snel duidelijk in deze prima documentaire.

Een echte prelude ontbreekt, hetgeen een gemiste kans is. De getraumatiseerde koppen na afloop van de missie doen hopen op een follow-up, omdat dit sinds WO2 en de Vietnamoorlog hoogstwaarschijnlijk de meest beschoten soldaten ooit zijn. Hierna normaal kunnen functioneren in het burgerleven lijkt gans onmogelijk. De vraag hoe ze dat gaan doen rijst dan ook onmiddellijk boven. Evenals of deze jongens wel goede nazorg gaan krijgen.

Zeer goed.

Dat je zowel de schoonheid van een land, de gruwelijkheid van een oorlog en de emotie van een soldaat op prachtige wijze kan vastleggen met een camera blijkt wel uit deze docu. Een kansloze missie is verfilmd.

Ik kreeg na het zien van de documentaire niet het idee dat een prelude een must was.

De prelude zou mijnsinziens als een ongewenst aanloopje kunnen gelden. Door de handycamshots zit je direct “in” de vriendengroep d.w.z. tussen de militairen. Ik werd ook wel nieuwsgierig naar het verdere leven van de militairen (een vervolg)...en het oeuvre / de handel en de wandel de makers van de docu.

Overigens is gelukkig deze docu nauwelijks gefocust op de nationaliteit van de militairen maar op de band tussen de militairen.

Restrepo doet wat gewoontjes aan, terwijl dat eigenlijk niet de bedoeling kan zijn. Een platoon jonge Amerikaanse soldaten wordt gevolgd in een godvergeten vallei vol Talibanstrijders. Een kamp wordt door hen opgebouwd en ze proberen vanuit een nieuw opgebouwd kamp (Restrepo genaamd, naar een overleden kameraad van hen) rust te brnegen. Tussen die soldaten zit vrij veel PTSS-materiaal.

Echt heel indrukwekkend worden, wil deze docu niet worden. Daarvoor is het allemaal te kaal en niet alles wordt even duidelijk uitgelegd. Je krijgt wel een aardige sfeerimpressie mee van dat kamp, maar heel vrolijk word je daar niet van. Meest fascinerende vond ik namelijk de scenes met die Hijar bijvoorbeeld en oudere Afghanen die via een tolk met elkaar praatten. De helft van de tijd begrepen ze elkaar compleet niet volgens mij. Wat een wereld van verschil! Je vraagt je dan ook af of het allemaal wel de moeite waard was om in die vallei zo lang militair actief te zijn.

Heftige documentaire met indrukwekkende sfeerbeelden. Vooral de ongepolijste reacties na bijvoorbeeld een van de vuurgevechten, of de reactie van een van de soldaten na het sneuvelen van sergeant Rougle vind ik ontnuchterend eerlijk in die zin. Zelden van zo dicht bij dergelijke emoties en actie gezien. Wat me zelf ook wel pakt is hoe ze te werk gaan tijdens Operatie Rock Avalanche. De spanning is van die koppen af te lezen, hoe stil ze bewegen en de gedempte manier van praten. En dan die schichtige blikken. Dat pakt mij wel.

Enige minpunt is dat het gevoel niet echt overkomt dat ze op de 'gevaarlijkste' plek ter aarde zijn, het Korengalvallei. Het lijkt ze nog allemaal erg gemakkelijk af te gaan.

Cameraman en co-regisseur Tim Hetherington stierf enkele maanden na de release van deze documentaire aan verwondingen opgelopen bij een mortieraanslag in de Libische stad Morata. Hetherington en Sebastian Junger begeven zich letterlijk in de vuurlinie tijdens een aantal bezoeken aan een eenheid van The 173rd Airborne Brigade dat gestationeerd is in de Korengal vallei in het oosten van Afghanistan. Het staat bekend als één van de gevaarlijkste gebieden in Afghanistan vanwege de vele vuurgevechten die daar plaats vinden. Dit eerste deel van een tweeluik (Korengal, het andere deel, verscheen in 2014) toont hoe de soldaten omgaan met de situatie ter plekke - ook tijdens de vuurgevechten - en wisselt dat af met studio-interviews die gefilmd zijn enige tijd na de terugkeer van de overlevende soldaten.

Restrepo geeft een (relatief) realistisch beeld van het leven aan het front in een oorlog die, volgens de soldaten zelf, nauwelijks iets oplevert, alsmede wat voor invloed de vuurgevechten en het gebrek aan vertrouwen in de lokale bewoners hebben op hun geest. De enige manier om écht te begrijpen wat soldaten zoals deze doorstaan is door mee te vechten, maar het zal niet meevallen om een documentaire te maken die zo'n boeiende en indringende poging heeft gedaan.