Gabbeh (1996)

Veel van de Iraanse films die ik zie kan ik wel waarderen, maar Gabbeh wist mij toch niet helemaal te bekoren. Het is een spiritueel verhaal, waarbij de werkelijkheid wordt verweven met het surrealisme. Haast letterlijk ook verweven in het tapijt van deze film.

Hoewel het aardig begint en het er cinematografisch niet verkeerd uitziet, wist het me niet helemaal te pakken. Er wordt getracht het allemaal erg poëtisch te brengen, maar Gabbeh bleef voor mij vooral afstandelijk, zonder dat ik ook echt in het verhaal gezogen werd. Dat is wel essentieel voor mij, om zoiets te laten slagen. Daarnaast waren de andere elementen soms niet sterk genoeg om de gehele speelduur te boeien.

Het is een soort van kunst, waarbij Makhmalbaf de stijl iets afgeken lijkt te hebben van Sergej Paradzjanov. Maar die laatste weet meer met de stijl en de vorm te doen en daar slaagt Makhmalbaf hier in ieder geval net niet voldoende in.

2,5*

Kleurrijke fabel van Makhmalbaf die inderdaad aan Paradzjanov doet denken, en zijn simpele plot met gemak weet te ontstijgen. Of zoals Ebert het mooi verwoord:

Gabbeh is tot mijn verrassing pas de derde film die ik zag van Makhmalbaf, toch een naam met het nodige gewicht in de Iraanse Cinema, met de niet onverdienstelijke palmares van zijn vrouw en kinderen in diens voetsporen. De afgelopen jaren is het wat stiller geworden rond deze filmmakers-familie, waarbij met name de vraag rijst waar Samira Makhmalbaf toch gebleven is.

Zonde dat een film als Gabbeh niet iets meer aandacht krijgt op de site, en Gabbeh het moet doen met een handvol comments waarvan de recentste alweer van 2014 was. De oude meester is in elk geval bezig met een nieuwe productie, en daar ben ik wel benieuwd naar: Les Vacances. En in de tussentijd heb ik nog genoeg van zijn oudere werk te ontdekken.

3,4*