The Day of the Locust (1975)

De tekst hierboven klopt niet helemaal. Het personage dat William Atherton speelt wordt bedoeld en niet Donald Sutherland, dat is namelijk een van de halve gekken.

Goeie verontrustende film trouwens, alleen vond ik de beeldkwaliteit van deze DVD niet geweldig en de climax op het einde had korter gemogen. Het cynisme ligt er in een paar scenes erg dik boven op, toch het kijken waard.

Zeg maar gerust hele gek, dan nog met de naam Homer Simpson ook, volgens Imdb trouwens absoluut toeval...
Het hanengevecht kreeg ik een erg ongemakkelijk gevoel bij, nergens is te vinden of dat nu in scene is gezet is of niet, maar het zag er wel erg echt uit... (Wie weet er toevallig meer van?)
Het einde vond ik wat buitenproportioneel, maar toch ergens ook zeer indrukwekkend en geslaagd, hoewel de verwijzing naar Hitler(de omroeper bij de premiere, schijnbaar door Schlesinger toegevoegd om een vergelijking met W.O. II er bij in te drukken) van mij niet gehoeven had. Het acteerwerk van vooral Sutherland(maar ook Karen Black) is uitstekend, maar het verhaal is wat dunnetjes(hoewel er in potentie toch heel wat in zit). Toch vind ik een dergelijk beeld van Hollywood zeer interessant om te zien(de scenes op filmsets) en kom ik al bij al toch op een krappe 4,0*.
'The day of the locust' is zeker voor herhaling vatbaar en wederom een fijne prent van Schlesinger.

Na herziening (ooit ergens in de jaren tachtig voor het laatst gezien)nu defenitief verhoogd naar meesterwerkstatus.

Pikzwart beeld van Hollywood in de jaren dertig.

Schitterendste rol van mijn favo-actrice Karen Black als de dame die geld laat prevaleren boven liefde.

Cold hard cash, de nooit uitkomende "American Dream" en het vluchten in de klaterromantiek van Hollywood, dat zelf een grote vergaarbak is van schurken en machtsmisbruikers.

Een film die jaren na dato nog steeds door mijn hoofd spookt. Misschien Schlesingers beste film. En als je dacht dat Donald Sutherland in Novecento een zieke rol had, moet je deze film maar eens kijken. Die betreffende scene in de finale is echt bizar.

Mischien had ik een asociatief dagje, maar ik zag veel dingen die ik in latere Lynch films terug zie. Trivia, de premiere van the Buccaneer 1938 van DeMille werd indertijd door 15.000 mensen bezocht ik kon niets vinden over rellen, maar lichte paniek was er zeker

Matige film waarin een productie ontwerper komt te werken voor een grote filmstudio. De film speelt zich af in het Hollywood van de jaren '30 en geeft een mooi tijdsbeeld. Mooi aangekleed en prachtig camerawerk. Echter wisten de personages en hun onderlinge verhoudingen me niet echt te boeien. Wel een aantal mooie scenes (zoals de momenten op de set en de premiere).

Verontrustende film over de meeste donkere kanten van “Tinseltown” in de jaren dertig. De film als geheel en ook de vooral zonderlinge personages zijn allemaal over de top. Het is mij niet duidelijk wat het afschuwelijke hanengevecht, de uiteindelijke massahysterie en de daaropvolgende rellen feitelijk met de rest van de film te maken heeft. Karen Black en Donald Sunderland zetten memorabele rollen neer, maar dat is lang niet voldoende om dit tot een onderhoudende film te maken.

De film is en verfilming van de gelijknamige novelle van Nathanael West. West, die geobserdeerd was door het surrealisme, liet zijn verhalen vaak balanceren op de grens van schijn en werkelijkheid en gebruikt daarbij veel groteske, absurde humor. Tot zover ik mij kan herinneren (heb de film een jaar of veertig geleden gezien, en heeft vanwege zijn absurdisme veel indruk gemaakt) zit dat allemaal in de film. West was vanaf 1933 scenarioschrijver in Hollywood (Hij heeft onder andere meegeschreven aan de eerste versie van 'Gangs of New York', 1938, waarvoor hij overigens geen credit op de titelrol kreeg) en was dus redelijk bekend met net Hollywood-wereldje. Dus ga er maar vanuit dat er in de 'gekte' absoluut een kern van waarheid zit. Zou de film graag nog een keer willen zien, maar ben hem nog nooit op dvd tegengekomen.

Gezien tijdens de week van uiitkomen. maakte toen veel indruk. Prachtige rol van Sutherland met een werkelijk zéér bizar einde.

Na veertig jaar eindelijk weer eens terug gezien om te concluderen dat de film nog net zoveel impact heeft als indertijd. Schrijver Nathanael West, zelf vanaf 1933 tot aan zijn vroegtijdige dood (Een auto-ongeluk waar zowel hij als zijn vrouw bij om het leven kwamen) werkzaam als scenarioschrijver in Tinseltown kende het studiosysteem als geen ander. Hij wist in zijn roman uit 1939 de zwarte ziel van de droomfabriek tot op het bot te fileren. Achter de schone schijn van glitter en glamour blijken heel wat riolen braak te liggen. Tijdens de slotapotheose barsten alle frustraties en opgefoktheid naar buiten en zorgen voor een afgrijselijke finale, die de hand van een meester-regisseur verraad. Schlesinger heeft de surrealistische invloeden in West’s roman in deze beelden letterlijk een gezicht gegeven. De film kent twee meesterlijke rollen van zowel Karen Black als Donald Sutherland. Ongetwijfeld de beste film over Hollywood ooit gemaakt.

Fascinerende film over het leven achter de schermen in het Hollywood van de jaren dertig. Aan elk personage zit iets tragisch dat doorheen de hele film voelbaar is en naar het einde toe (jammer genoeg buitenproportioneel) meer op de voorgrond komt. Hulde aan een geniale Karen Black.

Goed.

Had deze specifieke titel al voor enige tijd op het oog. Ik had er destijds zoveel vertrouwen in dat ik gewoon de DVD had aangeschaft. Vervolgens bleef het voor enige tijd in mijn kast stof vangen, totdat ik de 144 minuten op een dag eens besloot te kijken. Een meesterwerk was het niet, wel een goede film.

Schlesinger ken ik als regisseur niet bijzonder goed, maar met deze film maakt hij duidelijk dat zijn regievisie toch net wat anders lag dan bij de gemiddelde Amerikaanse regisseur werkzaam in de jaren '70. Ondanks dat de film voor een lange tijd vooral satire blijft, neemt het richting de finale ook een fantasierijke wending. Een wending die het als geheel ook flink vooruit weet te helpen.

Al bij al is de film opvallend gestileerd. Vaak kan er nog wel een extra versnelling in, maar de schaal van de film evenals de excentrieke figuren zorgen ervoor dat het nooit een vermoeiende zit wordt. Bovendien zijn de decoraties erg knap en mag de rol van Sutherland zelfs een dragende factor vormen voor de film. Atherton en Black leunen iets te veel op typeringen, maar doen het ook goed.

De finale is wat de film tekent, waarbij we een hele andere film krijgen die de brug tussen fantasie en realiteit doet decoreren. Het weet erg goed te werken, want het is een mooie balans van confronterende en overweldigende beelden gecombineerd met een donker en onheilspellend randje. De complete draai evenals de schaal van dit gebeuren zorgt ervoor dat de film zichzelf afsluit met een klap.

Al bij al wellicht als volledig geheel niet consistent genoeg om altijd te blijven overtuigen. Zeker de opbouw mist wat peper en zout, maar eenmaal de film echt losbreekt komt het goed van de grond. Het duurde even voordat ik de film zag, maar het was het wachten best waard. Geen spijt van de aankoop, al had Schlesinger nog verder all the way kunnen gaan om echt dat visuele avontuur te creëren.