Eva (1962)

Prachtig camerawerk en goed acteerwerk van Jeanne Moreau. Is nu te zien op het Jeanne Moreau retrospectief van het Filmmuseum in een langere (maar nog niet complete) versie van 128 minuten!

Jeanne Moreau als ultieme femme fatale en Stanley Baker zoals hij alleen in de films van Losey is. De chemie tussen beide personen is ijzersterk en tilt het drama uit boven het te gedistantieerde nouvelle vague experiment, zoals ik het ken van films als Hiroshima mon amour en Ascenseur pour l'echafaud.

De muziek is natuurlijk prachtig (Billie Holiday) en sommige dialogen memorabel.

Losey is trouwens niet echt een veel bekeken regisseur op moviemeter en nog niet al zijn films zijn hier toegevoegd (waaronder een herverfilming van Fritz Lang's 'M'.)

Bij deze dan! Check him out!

Rokuro wat vond je hier niet goed aan?

Dat weet ik niet meer, dat is te lang geleden. Heb de stemmen ingevoerd vanaf mijn lijsten thuis en daar stond dit harde oordeel

Aan Jeanne zal het niet gelegen hebben.

Ik kan je wel zeggen dat ik Losey over het algemeen niet zo waardeer. Te artificieel en schematisch én te hysterisch. Maar goed dat zou je van Fassbinder ook kunnen zeggen en die gaat erin als koek.

Hm ik kan Losey juist wel meer waarderen dan Fassbinder. Soms ligt het maatschappelijk onrecht er bij Fassbinder zo dik boven op.

Het fascinerende van de films van Losey vind ik juist dat de protagonist zelf roet in het eten gooit, of hij er nou bij word geholpen of niet.

Wat artificieel en schematisch betreft ben ik het wel met je eens. Maar daar hou ik wel van. Al vind ik dat bij bv. Resnais en Suzuki weer vreselijk

Grappig dat smaken en voorkeuren dan weer zo verschillen

Klassevertolkster Jeanne Moreau is onverbeterlijk als femme fatale in een film die me persoonlijk niet zo erg kon bekoren.

Soms wat theatraal en onecht en met een soundtrack die, op Billie Holiday's "Willow weep for me" na, natuurlijk, vaak hard en vol suspense en dreiging zat en niet in overeenstemming met wat zich afspeelde.

Misschien denk je er inmiddels anders over, maar dat is misschien omdat het artificiële en schematische bij Resnais intellectueel en bij Suzuki cool is. Bij Losey heeft het toch vooral betrekking op de personages (en bij Fassbinder heb je er dan nog inderdaad de expliciete maatschappelijke/politieke laag bij). Deze Eva zag ik echt als een (tragi)komedie, maar volgens mij ben ik de enige. Baker wordt eigenlijk de hele film lang door Losey belachelijk gemaakt. En tegenwoordig is er een hele markt voor de soort relatie die hij en Moreau onderhouden. In plaats van gedateerd dus juist relevant wat mij betreft. Gewoon sterke camp, en het leek ook licht parodiërend naar Antonioni en Resnais toe (met ook nog Moreau en Albertazzi die in 1961 hoofdrollen hadden in hun films).

Ja .. Resnais moet ik nog steeds een keer allemaal opnieuw beoordelen, maar ik heb wel een favoriete film van hem (Muriel). En met Suzuki heb ik na mijn vorige post (lang geleden ) nader kennis gemaakt.

Het tragikomische, dwarse van deze film ontken ik zelf ook niet hoor. De personages/acteurs definiëren deze film inderdaad. Dit citaat is redelijk kenmerkend voor de film: "What I love most is money ... to buy records ..."

Naast Jeanne Moreau is elke man een beetje een schlemiel Dit type rol speelde ze wel vaker inderdaad.

Mooie stills.......... alleen jammer dat het knip en plakwerk blijkbaar niet wordt gecheckt.

Pijnlijk om te zien, deze zelfdestructieve trip van Tyvian die eigenlijk het succes dat hij heeft niet verdient.

Ik vond het een zeer onaangenaam figuur. De leegte en de pijn in zijn ziel is bodemloos en zelfs van het samenzijn met Eva lijkt hij amper te genieten, maar bovenal leert hij niet van zijn fouten. Ik had erg met zijn vrouw te doen.

Eva zegt eigenlijk meteen al; word niet verliefd op mij. Ik vond haar personage ook niet zo heel interessant, omdat ze ook geen enkele moeite doet hem te verleiden of te pleasen. Ik denk dat de meeste vrouwen met haar beroep zich niet willen binden aan klanten, omdat dat wellicht ook de enige manier is om het uit te kunnen oefenen. Ze toont eigenlijk nul komma nul interesse voor Tyvian, maar vooral in zijn portemonnee of kansen om te gaan gokken. Ja er zijn blijkbaar mannen die zich graag laten vernederen en opzij zetten. Maar wat een treurnis levert het op, en dan blijft het dus pijnlijk om naar te kijken.

In Leaving Las Vegas zit nog meer zelfdestructie, maar daar zijn de personages ook veel interessanter en het leed is veel beter voor te stellen. Tyvian heeft een net voorkomen, met een op maat gemaakt pak, maar verder is het eigenlijk een achterlijke 'nutteloze van de nacht'.

Het is wel mooi gefilmd maar toch lijkt het een beetje een goedkopere imitatie van Italiaanse en Franse films uit die tijd, waarbij het allemaal net iets minder soepel verloopt en de overgangen soms wat haperend zijn.

Ook de felle belichting vond ik niet altijd mooi.

Losey met een film die qua thematiek nogal aansluit op met name Italiaanse tijdgenoten als de vervreemdingstrilogie van Antonioni en misschien nog wel meer Fellini's Dolce Vita. Deze film haalt dat niveau nergens en koppelt het ook aan een theatralere uitwerking. Losey heeft ook geen enkele compassie voor Tyvian en lijkt ook Francesca af te schilderen als iemand die haar ondergang te danken heeft aan een bijna ziekelijke naiviteit. De enige die in deze wereld kan overleven is degene die aan zichzelf denkt en zich niet anders voordoet dan dat ze is. En dat is Eva. In die zin is dit een pak cynischer dan de tijdgenoten.

Film is op zijn best in de meest theatrale scenes. Zonder (hoorbare) dialoog en met muziek. Begin is ook prachtig.

Ik zag de directors cut van 126 minuten die door Eye zoveel mogelijk werd samengesteld op basis van hoe Losey de film had gewild. En daar weer de blu ray van. Die blu ray bevat 4 verschillende cuts va de film.

Losey moet een hekel hebben gehad aan het personage Tyvian, zelden zag ik een hopelozer figuur op celluloid dan zijn leugenachtige, ontrouwe minkukel van een vent. Moreau's Eve is niet veel beter, met als voornaamste verschil dat zij ten minste niet hypocriet is- ze geeft meteen al aan dat ze het voor het geld doet, en op geen enkel moment toont ze ook maar enige belangstelling voor de schrijver. Ze lijkt te testen hoe ver ze kan gaan met hem kleineren, en lijkt zelf nog het meest verbaasd dat hij steeds weer bij haar terugkeert. Pijnlijk.
Maar Tyvian dan, die trouwt desondanks gewoon met de lieve Francesca, die waarschijnlijk hoopt dat een huwelijk hem kan veranderen. Maar zoals de pedante scriptschrijver al oreert, 10 % van de ander, dat is wat je krijgt binnen een huwelijk, ruim geschat.

Dit alles betekent overigens niet dat ik het een vervelende film vond, integendeel. Ik kan zo'n deprimerend mensbeeld best goed hebben, beter dan films die het van een stichtelijke boodschap moeten hebben. Maar dat zegt misschien iets over mij. Eva is sowieso een mooi geschoten film in een aantrekkelijke setting van de jetset in het Italië van de vroege jaren 60, en hoewel de beeldtaal misschien niet heel subtiel is (Moreau in een beeld gevangen met Medusa, Francesca met een huilende engel) heeft de film een coole vibe, en ook een opvallende soundtrack die goed beviel. Hier nogal ondergewaardeerd, maar wat mij betreft misschien wel Losey's beste film (van de handvol die ik zag).