Submarino (2010)

Met Festen en Jagten heeft regisseur Vinterberg prachtige films gemaakt, maar met deze film over twee broers die aan de zelfkant van de maatschappij leven, kan ik niets. Cedergren en Plaugborg acteren weliswaar niet slecht, maar het verhaal spreekt mij helemaal niet aan. De openings- en slotscène met de baby zijn mooi. Alles daar tussenin is lelijk asgrauw, zowel qua plot als qua beelden. Niks voor mij.

Mooi pleidooi over hoe een slechte jeugd van invloed is op de rest van je leven. Ik las hier iets over domme keuzes. Eerder een domme opmerking. Deze film gaat in de eerste plaats over hoe traumatische gebeurtenissen (keer op keer ook nog eens) en een verrotte omgeving je tot op het bot beïnvloeden voor de rest van je leven. Het tekent alle keuzes, gemankeerde relaties en hun hele wezen. Daar gaat de film over.

Vond het een vrij sterke film dus. De personages zijn in dit kader zeer sterk uitgewerkt en er zien veel vrij sterke scènes in. Vinterberg heeft sterke films gemaakt, maar deze kan mee met Jagten en Festen. 4 sterren.

Inderdaad valt dit onder topdrama en eerlijk gezegd had ik ook niet anders verwacht.

Een aanrader voor de liefhebber van het Scandinavische drama!

Heel goed geacteerd, die broers , wat een drama met die verslaafde vader, sfeer is somber, zwart.

Deze was op tv en me er eens aan gewaagd. Dit is zeker niet de meest vrolijke film, maar de film weet wel te boeien. De cast deed het prima en kwam overtuigend over.

Het was een beetje een moeilijke start, maar uiteindelijk vond 'k hem toch wel het bekijken waard.

Erg rauwe grimmige prent van een kansarm gezin waar twee jonge broertjes de zorg opnemen voor hun baby broertje terwijl moeder lief zich lazarus drinkt in de pub. Kan niet anders dan fout lopen natuurlijk. Beide broers verliezen elkaar later uit het oog, maar ook dan blijkt dat beiden het moeilijk hebben zich staande te houden in de maatschappij.

Het verleden en de kansarme opvoeding zorgt ervoor dat hun huidige levens ook niet via de geijkte paden verloopt. De één is alcoholverslaafd en agressief, de andere is een junk die de zorg voor zijn zoontje op zich neemt. Ondanks de harde karakters en verkwanselde opportuniteiten die zich voordoen, had ik toch met beiden te doen. Zeer realistische weergave van de gebeurtenissen, mede door de sterke acteerprestaties van de hoofdpersonages. Boeiend om te volgen van begin tot eind. Dat komt ook gedeeltelijk door de sterke montage waardoor het (gescheiden) leven van de twee broers knap wordt afgewisseld.

Beetje vreemd subplot van de dikkerd, maar wel aangevend hoe impulsief of naïef kwetsbare personen kunnen zijn (los van het feit dat éénieder de verantwoordelijkheden moet nemen voor de daden die ze begaan).

Vreemd. Ik vind Vinterberg een erg fijne regisseur, kan een drama vol ellende en zwartgalligheid meestal goed hebben, en toch kon ik hier maar weinig mee. Ik vond het acteerwerk van de kinderen in het begin al vrij zwak, en was blij dat het al snel overging naar hun volwassen versies, maar het erg matige acteerwerk van die dikke Ivan en de naamloze jongere broer haalden me steeds uit de film, naast nogal wat niet erg geslaagde scenes. En daar waar de twee eerder genoemde personages een flink potje overacteren is de manier waarop Nick zijn handamputatie opmerkt bijna droogkomisch, zo laconiek. De zwakste Vinterberg die ik tot nu toe zag.

Nick [Jakob Cedergren] is een thuisloze alcoholist met woedeaanvallen, zijn jongere broer [Peter Plaugborg] is een heroïnejunk. Een paar weken geleden overleed hun moeder [Charlotte Fich] die jaren geleden stomdronken thuis was gekomen op de avond dat haar pasgeboren zoontje een wiegendood stierf terwijl Nick en zijn broertje van haar op hem moesten letten. Nick en zijn broer (die nooit bij naam wordt genoemd) zijn getormenteerde zielen die afstevenen op de achtergrond, maar Vinterberg weet sympathie voor deze mannen op te wekken door hun betere eigenschappen te benadrukken. Nick is loyaal aan zijn vrienden en heeft een sterk verantwoordelijkheidsgevoel, zijn jongere broer houdt onvoorwaardelijk van zijn zoontje Martin [Gustav Fischer Kjœrulff]. Uitstekend geacteerd, prachtig gefilmd en zeker aan het einde zeer ontroerend zonder sentimenteel te worden.