The Secret Garden (1993)

Erg stijlvolle jeugdfilm, die qua thematiek vrij nauw aanleunt bij A Little Princess (ook naar een boek van Frances Hodgson Burnett), maar toch op een hele eigenzinnige manier wordt uitgewerkt. Vooral de allegorie van de geheime tuin sprak erg tot mijn verbeelding, net als het geheimzinnige huis met 100 kamers en de nevelige moerasomgeving.

De schitterende muziek en de uitstekende acteerprestaties van de jonge cast (vooral Kate Maberly en Heydon Prowse) maken het geheel compleet. Wat mij betreft een klassieker onder de jeugdfilms.

4 sterren.

Jammer dat de kids zo vreselijk acteren want er zitten toch wel aardige kanten aan dit verhaal, de scene waarin Lynch (die *wel* sterk speelt) erachter komt dat zijn zoon kan lopen is bijvoorbeeld van ongekende schoonheid.

2,5*.

Erg mooie film, moest aan het eind echt janken toen die vader kwam.

Erg mooi in beeld gebracht jeugdsprookje over het meisje dat na het overlijden van haar ouders bij haar oom in het gigantische landhuis mag gaan wonen. In eerste instantie voelt ze zich erg eenzaam, maar langzamerhand weet ze de deur naar de geheime tuin te vinden.

Het is erg mooi in beeld gebracht hoe de kleine Mary Lennox langzamerhand meer emoties gaat tonen en prachtige vriendschappen sluit met Dickon en Colin(haar neefje) die ernstig onder de duim wordt gehouden. Ook zijn ontwikkeling is een prachtig emotioneel plaatje.

De film is lekker zoet, bevat prachtige beelden van de mooie tuin(al had die wel een iets promintere rol mogen hebben van mij) en prachtig acteerwerk over de gehele linie.

Zelfs het prachtige einde is ontroerend, zelden komt zo'n waardeloze vader (10 jaar zijn zoon verwaarloosd) zo goed weg met zijn daden uit het verleden. Prachtig gefilmd en zeker een van de betere films voor de jeugd!

3,5*

Ik heb eerst het boek gelezen en dat komt voor mij persoonlijk een film niet ten goede omdat ik bepaalde dingen dan toch anders in mijn hoofd had dan dat ze verfimd worden. Logisch natuurlijk maar het zorgt er wel voor dat ik toch met andere ogen naar een film ga kijken. Toch vond ik deze film wel heel mooi neergezet. Het mystieke van de geheime tuin blijft goed bewaard en ook de band die de kinderen krijgen wordt erg mooi neergezet.

Munchhausen by proxy

Toen ik hierover las moest ik aan deze film denken. Een fenomeen uit de psychologie waarbij een ouder een ingebeeld ziektebeeld projecteert op een kind. Dat kind moet dan een gebrek compenseren, meestal aan liefde. In dit geval de angst van een vader voor het kwijtraken van nog iemand, na zijn vrouw te verliezen.

De film is luchtig gebracht, zij het met genoeg conflicten, maar onder de oppervlakte daarvan zie je ook veel angst, tragiek en leed.

En wie het zo bekijkt zit dan toch niet meer helemaal naar een kinderfilm te kijken. Ook al is de film zeer zeker als zodanig geschikt en vooral ook bedoeld. Maar dan wel een intelligente. Uiteindelijk gaat de film over het hervinden van durf, levenslust en de kracht daartoe die in kinderen zit. Prachtig om te zien eigenlijk.

Het bronmateriaal is een klassiek kinderboek van Frances Hodgson Burnett uit 1911. Rond die tijd speelt het zich ook af. Kritiek is er op wat allemaal niet wordt verteld uit het boek maar de kracht van film blijft: show, don't tell. En die wordt goed uitgenut. Het is ook echt prachtig gefilmd, elke scene is een plaatje werkelijk.

Het acteerwerk van de kinderen is bovengemiddeld.

Dan de muziek. Best goed en passend. Het beste stukje muziek is het mysterieuze deuntje op 43:40 (als de ui wordt geplant in de secret garden na het Mary, Mary, quite contrary-versje) maar die is helaas niet te vinden op de soundtrack. Als iemand het ergens kan vinden hou ik me aanbevolen!

De wel erg zoetige muziek op het einde is dan weer jammer, dat had de film niet nodig en valt uit de toon.

Al met al zeer professioneel gemaakt door de filmmaatschappij van Francis Ford Coppola, American Zoetrope, die ooit zeer experimenteel begon.