Gold Diggers of 1933 (1933)

Net zoals "Modern Times" van Charles Chaplin stond ook deze klassieke musical in het teken van de crisisjaren van de jaren dertig van de 20e eeuw. Deze musical moest het vooral hebben van de schitterende cheografie van Busby Berkely en prachtige musicalnummers zoals het zeer ontroerende "Remember my Forgotten Man", voor mij een van de mooiste musicalnummers ooit gemaakt.

Remember my forgotten man,

You put a rifle in his hand,

You sent him far away,

You shouted "hip-hooray,"

But look at him today!

Schitterend!

Waardering ook na herziening 4,5*

Misschien wel de beste musical uit de vooroorlogse periode met fantastische shownummers (de violenwals) en het beklijvende depressielied “My Forgotten Man”.

Het kan snel gaan. Onlangs heb ik The Broadway Melody (1929) gezien. In weerwil van z’n bekroning destijds met een Oscar, is die film nu niet meer om aan te zien. Deze film daarentegen heeft ondanks zijn leeftijd nog niets van zijn charme verloren. Want naast de mooie balletten en liedjes zit er ook nog best een aardig verhaaltje in. En Busby Berkeley is in topvorm! Topamusement.

Ik heb enorm genoten van de choreografieën en het prettige sfeertje, maar het scenario is inwisselbaar en de overacting/zeer opzichtige regie is ook een pijnpunt. Uiteindelijk net geen 3,5*, wel een redelijk prettig tussendoortje voor filmgeschiedenis.

Zie hierin zeker één van de voorgangers van Singin' in the Rain, en heeft 'die ene' scène uit the Big Lebowski hier niet ook de nodige inspiratie vandaan?

Leuke musical die nogal overeenkomt met 42nd Street, mij ook werd aangeraden vanwege mijn positieve commentaar bij die film. Zo goed als 42nd Street vond ik Gold Diggers niet, ik vond de liedjes bij eerstgenoemde beter -al blijft Pettin’ in the Park ook best hangen- en ook de showscenes net iets spectaculairder.

Maar veel scheelt het niet, en ook hier weer leuke dialogen en mooie choreografieën, en enthousiast spel van de cast. Paar aardige liedjes dus, met op het eind nog onvervalste soul, The Forgotten Man is een liedje om nog eens terug te horen.

Een muzikaal drama dat meer focust op romantiek en 'komische' misverstanden. Hoewel de film als backstage musical begint, neemt het verhaal al gauw een andere wending. Zoals de titel al doet vermoeden staat het thema 'Gold Diggers' centraal, waarmee overigens niet wordt gerefereerd naar de Californische goldrush o.i.d. maar wel naar een meute sloeries die op geld uit zijn. Het is uiteindelijk een redelijk voorspelbaar en doorgaans onnozel schouwspel met oppervlakkige personages die schijnbaar geen controle hebben over hun eigen emoties. De meeste acteurs zal je trouwens meteen herkennen, aangezien ze zowel in 42nd Street als in Footlight Parade te zien zijn. De cast straalt over het algemeen charisma uit, maar mist de sterkte van een Cagney of Baxter. Verder put ik zoals gewoonlijk weinig genot uit de zang -en dansscènes. Het stukje met de lichtgevende violen op het einde was aardig, de rest was minder. Opvallend meer risqué dan voorgaande producties, dat wel.