Fallen Angel (1945)

Wow... wat is die Linda Darnell toch geweldig; uitstraling, performance. Ook een keer een relaxte Dana Andrews (doorgaans, evenals Glenn Ford, een wathouterige acteur). Spannend tot de laatste minuut wie de werkelijke dader is.

En let eens hoe regiseur Preminger die Hays Code tacklet: wanneer Andrews en Faye op de hotelkamer zijn, en vanuit 't raam alleen HOT is te zien van verlichte letters HOTEL

Eén van m'n fav "Noirs". 4.5*

DVDreview: http://tinyurl.com/mcdag

By-the-way,

FALLEN ANGEL zit trouwens in de FOX FILM-NOIR COLLECTION.

Prima film-noir, waar ik me goed mee heb vermaakt. Ik dacht het hele plot in de smiezen te hebben, maaer bleek aan het einde tòch op het verkeerde been gezet te zijn. Gelukkig heet ik niet Sherlock.

Het gebuert zelden dat ik een film aanzet zonder dat ik me er ook maar iets van af weet. Ik zou dat vaker moeten doen. Van Fallen Angel wist ik alleen dat hij gemaakt was door Preminger, dat Dana Andrews erin zat en dat het waarschijnlijk een film van de jaren '40 was. Ik vermoedde dat het een film-noir was. Bij de meeste films die je blindelings in gaat merk je waarschijnlijk al snel wat voor een vlees je in de kuip hebt, maar Fallen Angels beste kant is dat het zijn kaarten niet snel op tafel legt. Dat het verhaal potentie had voor een noir was al snel duidelijk, maar omdat de film lang meer als een drama speelde begon ik me langzaam af te vragen of het nog wel een volbloednoir zou worden. Dat deed het wel. Dit is echter een film die vooral om de karakters draait en daar lang stil bij blijft staan.

En ook op het gebied van personages zijn er verrassingen. Het lijkt zelfs wel de bedoeling van de film om je beeld bij de belangrijkste karakters steeds om te gooien. Aanvankelijk herken je bekende noirarchetypen: de onbetrouwbare, maar sluwe man (ANdrews), de verstandige, fragile boekenworm (Faye), de goedkope bardame (Darnell) en de cynische, opmerkzame agent (Bickford). Aan het einde blijft er weinig overeind van dat beeld. Andrews blijkt bijna een idioot te zijn. Faye blijkt een stevig in haar schoenen te staan en tevens een onverwachte bakvis in haar te hebben. Darnell speelt wellicht de meest intelligente persoon van de hele groep en blijkt niet simpel te winnen zijn. En Bickford is een sadistische schurk (zijn geweldadige ondervraging is een hoogtepunt van de film).

Door de langzame opbouw met veel aandacht voor karakteruitdieping werkt het, maar ook omdat de casting perfect is. Alice Faye is met name erg goed. Ze is een vergeten actrice, maar in haar tijd was ze één van de grootste sterren van Hollywood en met haar rollen in musicalrollen scoorde ze veel meer nummer 1 hits dan beter herrinnerde filmzangeressen als Judy Garland en Doris Day. Waarschijnlijk heeft het gebrek aan echte klassiekers in haar filmografie ervoor gezorgd dat Faye's naam niet bekend is gebleven. Faye was woedend over de hoeveelheid van haar scènes die weggeknipt waren in de uiteindelijke versie van Fallen Angel, maar wat mij betreft blijft ze sterk over. De film zelf heeft altijd in de schaduw gestaan van het populairdere Laura. Niet helemaal onterecht, want dat is een uniekere film, maar Fallen Angel is op zichzelf een goed gemaakte film die zeer het bekijken waard is.
4*

Ik dacht zeker te weten wie de dader was (één van de twee zusters), maar ik zat er volkomen naast. Wat ik wel goed had is dat mijn zoektocht naar films met ten onrechte vergeten Hollywood-sterren —in dit geval Alice Faye— toch weer een erg onderhoudende film heeft opgeleverd. Ik heb mij prima vermaakt met dit moordmysterie, ondanks Dana Andrews (niet bepaald mijn favoriete acteur), want dat wordt meer dan afdoende gecompenseerd door de aanwezigheid van Linda Darnell...

En na "Laura" van een jaar eerder waren we natuurlijk wel benieuwd of het hier net zo goed zou worden..nou nee dus. Voornamelijk omdat het verhaal niet zo sterk is, beetje te weinig mystery en niet noir genoeg.
Verder blijft het wel aangenaam tijdverdrijf waarin hard-boiled Eric Stanton zonder geld strandt in het plaatsje Walton en verliefd wordt op femme fatale barmeid Linda Darnell maar voor de poen toch maar trouwt met burgermeestersdochter Alice Faye en dan is het nog wel enigszins verrassend welke dame er aan gaat.
Voor de echte Preminger-classics moet je toch wezen bij Laura, Carmen Jones of Bunny Lake Is Missing dit is meer degelijk studiowerk.

Dana Andrews vertolkt de rol van een onmogelijk personage (clichématig naar het einde toe met "de mantel van tegenslagen uit het verleden" wat goedgepaat) in een typische film noir, met misdaad, femme fatale en romantiek.
Nogal stijf en onecht in de aanvang ( het is even wennen aan een dienster in een bar waar er naast de hoofdpersonages geen kat te zien is, de flauwe figuur van de uitbater en ook het optreden van de vreemde die er komt binnenvallen en zijn plose verliefdheid...), maar uiteindelijk geraakt ge toch aangesproken door het intrige en verhoogt de spanning om in een verrassend en ook weer betekenisvolle climax (de houding van de rechercheur) te eindigen.
Naast het behoorlijk acteren is vooral het camerawerk (meestal heel sterk bij Preminger) te waarderen.

Aardige film waarin een man die belandt in een klein stadje, verliefd wordt op de serveerster in een cafe. De personages van deze film-noir staan iets te veel in dienst van het plot waardoor ze wat geforceerd overkomen. Ondanks dat de film de tand des tijds niet helemaal heeft doorstaan, blijft het redelijk onderhoudend. Een nipte 3.0 sterren.

Ik had gelezen dat Faye boos was omdat veel van haar scenes waren geknipt ten voordele van Darnell, maar al bij al hadden ze allebei een evenwichtig aandeel in de film, wat in het voordeel van de film speelt. Dat Faye daarvoor haar eigen carrière heeft opgeblazen, vind ik dat ook wat aanstellerig.

Whatever, het is een klassieke noir waar iedereen weer bereid is om hun leven te delen met hun allergrootste liefde, die ze een kwartier eerder hebben ontmoet. Leuk vond ik hier dat de femme fatale Darnell niet zo uitgesproken slecht is als haar soortgenoten, enkel wat opportunistisch. Andrews speelt hier wat minder naar mijn mening. Vond het spijtig dat John Carradine er niet wat langer in zat als professor, die was wel cool.

Bijzonder sfeervolle noir gemaakt door grotendeels dezelfde ploeg die het jaar voordien Laura creëerde. Het verhaal van aantrekken en afstoten der seksen speelt zich af in een slaperig Amerikaans stadje met de lokale bar en het huis van de Christelijk conservatieve Alice Faye als centrale antipoden, die dan respectievelijk voor het kwade en het goede staan. Dana Andrews als anti-held zonder een cent op zak positioneert zich moreel tussen deze twee punten, waarbij Linda Darnell als femme fatale de mannen op het hoofd brengt door gewoon zichzelf te zijn als dienster in de kroeg, en dit tegenover de deugdzame Alice Faye die nog niets van het leven heeft gezien. Het karakter van Dana Andrews wordt voor de kijker bij de intro al onmiddellijk doorgelicht door de manier waarop hij het aan boord legt met John Carradine als professor Madley. Goeie acteerprestaties van de betrokkenen inclusief Charles Bickford als flik op rust, lekker gekruid met hard boiled dialogen. Enkel de bijrollen doen nogal eens aan overacting.

Dynamische regie en schitterend geschoten plaatjes met perfecte clair-obscur belichting vanwege respectievelijk Otto Preminger en Joseph LaShelle. Die visuele b&w pracht kan wat mij betreft niet genoeg benadrukt worden. Verder kan ik me niet aan de indruk ontdoen dat naast Laura dit toch ook een film is die David Lynch moet geïnspireerd hebben voor zijn Twin Peaks serie: slaperig stadje met karaktervolle inwoners waar dingen gebeuren die het daglicht schuwen, en dan telkens die entree in het lokale kroegje waar de natives mekaar ontmoeten voor a damn fine cup of coffee.

Een film met een goed scenario dat me even op het verkeerde been heeft gezet. Wel moet je erbij nemen dat relaties volgens Hollywoodscript van toen nogal impulsief verlopen, zoals het feit dat hier getrouwd wordt amper een week na kennismaking. De titel van de film wordt verder op bijzonder poëtische wijze uit de doeken gedaan. Mooi zo.

Hollywood en film noir al helemaal werden in deze jaren gedomineerd door recente immigranten, Fritz Lang, Edgar Ulmer. Willam Dieterle, Robert Siodmak, Billy Wilder en vele anderen. Otto Preminger was in de jaren '30 naar Hollywood gekomen en een jaar voor deze film doorgebroken met zeer klassieke noir Laura. Dit was de opvolger. Dana Andrews die ook in Laura zat is nu de bekendste uit de cast. Andrews was doorgebroken door Laura. De andere twee hoofdrollen zijn voor de in de vergetelheid geraakte Alice Faye, dat was een grote ster met veel hits, maar ze werd niet veel meer ingezet door Fox en had een reputatie lastig te zijn. Na deze film zou ze zelfs 17 jaar geen film maken. Linda Darnell, de nieuwe ster van Zanuck (van Fox) en werd ook in de film gecast en Zanuck eiste dat sommige scenes met Faye niet in de film kwamen en die met Darnell meer nadruk kregen.

Preminger vind ik vaak goed in kleinschaliger films en minder in de groter opgezette films uit het latere deel van zijn carriere. Dit vind ik Preminger op zijn best. Je ziet hier prachtig bewegelijk camerawerk, hij speelt prachtig met een mooie theme song die vaak terugkomt.

Ook heel fijn is de structuur, waar Preminger heel, heel veel tijd neemt om het stadje te bekijken en de onderlinge verhoudingen te schetsen en in de tweede helft gaat het pas echt over het plot.