Dung Fong Tuk Ying (1987)

In Eastern Condors is, zoals ik al had verwacht, de echte kung-fu ondergeschikt aan de flinke kogelregen. Er is een flinke, leuke dosis grof geschut en er zitten wat leuke stunts in, maar waar is nu die echte kung fu? Sammo Hung verloor heel veel gewicht om zo fit mogelijk te zijn voor de vele stunts en dat is te zien! Maar daar had ik eigenlijk wel wat meer langdurige confrontaties voor willen terug zien! Het eindgevecht met de giechelende generaal is gelukkig wel fantastisch. Ben ik dan te verwend?

De film heeft alles om een erg goedefilm te zijn: Goed plot, Veel actie, Veel humor en een top bad guy Maar langs de andere kant is de uitwerking toch ietsje te pouvre vind ik vooral dan van de humor, meestal veel te flauw.

***

Geweldige film van en met Sammo Hung.

Dat de ietwat stevige man zulke moves had, had ik niet verwacht.
Een erg leuke film door de vele humor die erin is verwerkt, die soms heel geslaagd is de stotterende parachutist en zo af en toe ook een minder geslaagde grap ertussendoor.
De drama die erin is verwerkt komt nooit echt goed uit de verf en de muziek is best slecht.Maar dat mag de pret niet drukken.

Eastern Condors bevat een heel aantal goede en leuke actie scènes.Gewoon genieten geblazen van de gevechten, schietpartijen en ontploffingen.Daar moet de film het ook van hebben en daarin is de film meer dan geslaagd.Het beste moment is het sliot accoord van de film.Geweldig gedaan, en zorgde af en toe echt voor een 'WOW' gevoel.Het geremasterde geluid was een genot om aan te horen, zeker in de one-to-one gevechten.

Deze film heeft me zeker benieuwd gemaakt naar meer werk van Hung.

4*

Ter voorbereiding voor Inglourious Basterds nog even deze film meegepikt. En daar heb ik absoluut geen spijt van, want wat een onwijs gave exploitationflick is dit zeg! Lollige types, heerlijke humor, ontzettend vette kungfu/actiescènes en een grandioze climax. Top vermaak! Dikke 4*

Ramon zei het al en laat ik dat maar even bevestigen: Halen die hap!

Bijzondere film zeg . Het verhaal slaat op geen een stuk stront. Het verhaal wordt niet uitgediept en een intro die mssn wat met informatie had kunnen geven werd eigenlijk gewoon weggelaten . Maarja het is ook wel duidelijk dat je deze film niet voor t verhaal gaat halen, maar voor de spetterende actie. Heel toffe actiescenes, dreuge humor en broederschap' bis der Tod uns scheidet' maken deze film speciaal. Daarbij komt nog een tof eind en leuke martial arts scenes en dan weet je dat je hier niet bedrogen uitkomt.
Die eindbaas was ook een dolle zeg . Kaklachje dat ie had. Dat ie enigszins kon vechten maakte wel veel goed

3.5*

De film is zijn knaak meer dan waard. Sommige stunts zijn werkelijk adembenemend uitgevoerd en mooi in beeld gebracht. Ik moet ook zeggen dat dit één van de weinige Hongkong flicks van die tijd is waar de beeldkwaliteit nog te pruimen is. Eindelijk eens geen 'Miami Vice'-fletse kleuren!

Leuke actiefilm die nog het meest doet denken aan de Aziatische Rambo. Toch is de Vietnam-setting niet helemaal mijn ding, maar gelukkig is de actie amusant genoeg om de boel interessant te houden.

Sammo Hung moet samen met negen andere veroordeelde een Amerikaanse bunker zoeken. Niet alleen komt zijn vechttechniek daarbij van pas, hij laat ook zien dat hij met diverse schietwapens overweg kan. Het is een typsich 'pief, pief, pauw' filmpje waarbij één hit, één kill is en de tegenstanders met bosjes tegelijk vallen. Biao Yuen is een leuke sidekick die al vaker met Sammo heeft opgetreden. Leuk feitje is dat Joyce Godenzi negen jaar later met Sammo in het huwelijksbootje zou stappen.

Hoewel de martial arts een beetje overschaduwd worden door het vele schietgeweld is de choreografie perfect, ik verwacht ook niet anders van Sammo en zijn stuntteam. Er is dit keer ook gekozen om echt contact te maken met de opponent waardoor de klappen keihard aankomen. Er was naar mijn mening wel iets teveel gebruik gemaakt van slow-motion. Een paar keer is leuk, maar na de tiende keer had ik het wel gezien. De flauwe humor spat ook weer van het scherm, dit keer sloeg het niet echt aan. Vooral die lach van die badguy was echt too much.

Het eindgevecht is geslaagd, en terugkijkend op de film had ik toch meer van dit soort gevechten willen zien, in plaats van cheesy schietpartijtjes. Toch zijn dit soort filmpjes erg makkelijk te behappen.

Zeer vermakelijke actiefilm die ook gelijk een duidelijk ode is aan meerdere Amerikaanse oorlog-films. The Dirty Dozen en The Deer Hunter springen het meest in het oog. Maar los daarvan is dit een film met alle ingredienten die een actiefilm, maar dan op dubbele snelheid afgespeelt. Fout sentiment, foute humor, foute bad-guy, alles is zo heerlijk fout. En die stunts! Prachtige slow-motion kicks right in the face

Misschien ben ik iets te nuchter om een film als Eastern Condors op waarde te schatten. Begrijp me niet verkeerd ik kan een hoop onzin waarderen, maar soms kom ik een film tegen waarin dat hoopje onzin op een manier gepresenteerd wordt dat ik niet goed weet wat ik ermee aan kan. Eastern Condors lijkt wel bij elkaar geïmproviseerd waarbij geen enkele scène rekening lijkt te houden met de voorgaande en evenmin geïnteresseerd lijkt te zijn in wat erna komt. Iedere scène bestaat voor zijn moment. Als dit werkelijk de manier is waarop het gemaakt is verklaard het een hoop gekke dingen.

Een martial arts film hoeft van mijn geen sterk verhaal te hebben, maar een beetje consistentie zou toch wel mooi meegenomen zijn. Zo wordt er een hoop ophef gemaakt om de man gespeelt door Haing S. Ngor te redden, maar waarom werd mij niet duidelijk. Zijn verklaring waarom hij zich aanvankelijk als een idioot gedraagt zou passend zijn in iedere andere film, maar is hier idioot. Dat hij sterft voordat hij iets belangrijks doet helpt ook niet. En weet je wat, dit is de minst erge van al die onzinnigheden in het verhaal. Het ergste vond ik wel de manier waarop die vrouwelijke vrijheidsstrijdster gespeeld door Joyce Godenzi in de film behandelt wordt. De gehele film wordt ze neergezet als een dappere, eerbiedwaardige krijger, zo'n beetje gelijk aan Sammo Hungs karakter, maar op het einde wordt ze ineens kwaadaardig als ze plots het onverklaarbare idee krijgt dat kruisraketten wel eens nuttig kunnen zijn in een guerrillastrijd... Wat? Vervolgens wil ze ineens haar medestrijders van een minuut eerder allemaal vermoorden en wordt haar hand eraf gehakt door Sammo Hung. Natuurlijk is ze een paar minuten later weer goed. Echt, wie schrijft dit soort dingen? Ik geniet toch meer van een film als de personages binnen hun karakter handelen, wat hier niet het geval is.

En dan is er de bizarre manier waarop humor ingezet wordt. Over het algemeen werkt Eastern Condors het meest als een komedie. Het neemt zichzelf duidelijk niet serieus. Hoewel de humor niet bijzonder geslaagd is kon het nog wel waarderen, inclusief de lompe manier waarop rouwscènes verstoord worden door botte opmerkingen. Maar dan ineens bevindt zich middenin de film ineens een scène waarin kinderen russische roulette spelen. Vervolgens spaart één van de helden het leven van zo'n kind, waarop hij door datzelfde kind bedankt wordt met een mes in zijn buik. Zijn dan soort dingen grappig? Niet echt. Vind Sammo Hung het grappig? Geen idee. Waarschijnlijk niet, hij filmt het niet grappig. Wat doet het dan in een film als deze. God mag het weten, want de scène daarna is meteen weer humor.

Daarmee kom ik aan op problemen die ik met wel meer martial arts films heb. Ze hebben geen vaste toon, achterlijke verhaallijnen, personages zonder karakter. De humor is flauw en pogingen tot drama zijn niet om aan te zien. Dan blijft de actie over, duidelijk hetgeen waarin Sammo Hung het meest geïnteresseerd was in Eastern Condors. En het is daar dat de film tot leven komt. Toegegeven, hij mag wat van de slow-motionknop afblijven en de typische jaren '80 score stemde me niet vrolijk, maar verder is het allemaal geweldig in beeld gebracht. Vooral dat eindgevecht tegen de generaal is heel gaaf. Er is ook geen gebrek aan actie, gelukkig. Het neemt het grootste deel van de tijd in beslag.

Dan wordt het voor mij moeilijk om tot een eindoordeel te komen. Als actiefilm is het gewoon geslaagd en aangezien dit een actiefilm is zou de beoordeling dan hoog moeten uitvallen. Maar ik erger me gewoon teveel aan het slechte acteerwerk, de stompzinnige humor, de wisselvallige toon en gewoon het complete onverzorgde aan alles dat niets met slaan en schieten te maken heeft. Ergens heb ik het gevoel dat het misplaatst is om hier gewoon om een goede film te vragen, maar misschien ben ik niet pulpliefhebber genoeg.
2,5*

Redelijke film waarin een aantal gevangenen op een gevaarlijke legermissie gaat om zo hun vrijheid te verdienen. Qua toon wat onevenwichtig, maar over de gehele linie wel vermakelijk. De actiescenes (vooral de martial-arts scenes) zien er spectaculair uit en het vele gebruik van slow-motion benadrukt dit alleen maar. Een goeie 3.0 sterren.

Opnieuw big fun. Ik ben begonnen aan een aantal Hong Kong genreklassiekers die gewoon goed verkrijgbaar zijn op dvd. En dat bevalt me tot nu toe erg goed. Deze variant van “Men on a Mission” dingen als Dirty Dozen, Kelly’s Heroes en Where Eagles Dare doet eigenlijk nauwelijks onder voor deze films en is door de mix van al dat het is, eigen genoeg om fier overeind te blijven. Grote plus is het tempo, de variatie in de actie en de combinatie van brute actiescènes met humor.

De humor op zich is (bijna zoals gebruikelijk) net wat te flauw, maar het relativerende ervan werkt wel en zorgt ervoor dat de toon precies goed is. De actiescènes met afwisselend kung fu en bullet time werkt wat mij betreft ook heel erg goed. Vooral omdat de ledematen in het rond vliegen en bijna iedereen die in Eastern Condors rond loopt gewoon kans maakt om zonder pardon (en on screen) voor hun kop geknald te worden. Dit in combinatie met de luchtige toon, zorgde er voor dat ik af en toe met positieve verbazing heb zitten kijken.

Op de een of andere manier is het net niet goed genoeg voor een echt hoge beoordeling, maar veel beter dan dit worden mijn 3,5 sterren beoordelingen niet.

Misser van Sammo.

Geen idee waar de euforie rond deze film vandaan komt. Misschien inderdaad wel de voor(/na?)sleep van Inglorious Bastards, maar vond dit een zeer matig HK actiefilmpje.

Zoals er wel meer rond die periode zouden gemaakt worden, met Corey Yuen voorop. Niet toevallig de producer van deze film. Er wordt enorm veel leentjebuur gespeeld bij de Amerikaanse cinema, waardoor vooral de knulligheden in de kijker gezet worden.

De hele missie in Vietnam ziet er fake uit. Een hoop elementen worden uit andere films geleend, maar blijven per scene op zichzelf staan. Daarbij komt het actiewerk van Sammo Hung ook amper uit de verf wanneer er kogeltjes in het rond vliegen.

Net als Corey Yuen's films uit die tijd duurt het tot het eindgevecht alvorens het écht leuk wordt. En dan nog blijft de choreografie redelijk magertjes en is het allemaal niet geweldig blits in beeld gebracht. Sammo zelf blijft een natuurwonder, maar ook hij heeft maffere dingen laten zien in z'n andere films.

Ik zag het appeal niet, vond het redelijk saai, vond de mix van stijlen hier niet bepaald werken (omdat het meer op direct kopieerwerk van de Amerikaanse cinema lijkt) en vond zelfs de actie teleurstellend. Tegenvaller.

1.5*

Dirty Dozen in Vietnam

Zoals de meesten onder ons vermoed ik, maak ik gebruik van een to see lijst met daarop de titels die ik ooit heb gekocht in de een of andere vorm en die ik nog steeds niet heb gezien. Ik baseer me meestal op die lijst om een film te kiezen en een tijd geleden kwam ik echter bij het hersorteren de DVD van Eastern Condors tegen. Een Sammo Hung die ik nog niet had gezien? Ik kon het me moeilijk voorstellen maar inderdaad: geen stem. Wat echter belangrijker was, hij stond zelfs niet in mijn lijst!

Blijkbaar ooit eens door de mazen van het net geglipt toen ik de DVD had aangeschaft en dan gisteravond eindelijk eens tijd voor gemaakt. Geen idee wat ik moest verwachten en eerlijk gezegd, ik denk niet dat iemand me hier had op kunnen voorbereiden. Een film waar regelmatig een steek naar de Amerikanen wordt gegeven, maar ook een film die nooit echt een goede balans lijkt te vinden. Het Dirty Dozen-achtige plot werkt in ieder geval wel goed. In het begin lijken er teveel hoofdpersonages aanwezig te zijn, zeker wanneer er dan nog eens de nodige achtergrondinformatie op je wordt afgevuurd aan de hand van wat pancartes, maar dat probleem lost zich gelukkig vanzelf op. Het is echter die typische humor die ik niet altijd even goed kon plaatsen. Bij vlagen niet minder dan geniaal (het stuk met de stotterende parachutist!) maar soms werkt het gewoon niet. Wat overblijft zijn een handvol indrukwekkende vechtscènes (die climax met de giechelende generaal maakt het echt wel af) maar ik bleef vooral zitten met het gevoel dat ik drie uitstekende films (humor, actie en plot) door elkaar heb gekeken.

En dat matcht dus niet altijd even goed. Moet wel zeggen dat ik Hung nog nooit zo fit heb weten zijn. Hij is blijkbaar serieus afgevallen voor de rol van Tung Ming-Sun en hoewel dat voor een stukje een deel van zijn charme weghaalt (ik vind hem juist altijd zo indrukwekkend omdat hij normaal gezien fysiek helemaal niet in staat lijkt voor de moves die hij uitvoert), laat hij hier veel goeds zien. Ook de wisselwerking met oude bekende Yuen Biao is de moeite (fijn eigenlijk om die nog eens in iets te zien verschijnen, moet van mijn Jackie Chan periode geleden zijn) en ook in de bijrollen is genoeg fun te beleven. Tof ook om bijvoorbeeld zo'n Woo-Ping Yuen eens als acteur te zien in plaats van als regisseur. Ik kan me niet herinneren hem al eerder in zo'n prominente rol te zien maar dit doet hij nog wel goed.

Veel verwijzingen ook naar allerlei andere films in het genre en dat is ook altijd wel fijn om te spotten. Ik ben niet meteen de grootste fan van oorlogsfilms dus ik zal er wel nog wat hebben gemist, maar zo'n knipoog naar onder andere The Deer Hunter.. Het zorgt toch voor één van de meest intrigerende scènes uit de film. Tof om eens gezien te hebben en ik zie het nog wel gebeuren dat dit nog een halfje extra krijgt maar voor nu mag Sammo het doen met een stevige 3.5*

3.5*

Maffe kruising tussen The Dirty Dozen en Rambo, energiek maar sporadisch nogal flauw en overdreven. De leuke personages (waaronder een zeldzaam optreden voor de camera van martial arts-expert Woo-Ping Yuen) en het hoge tempo maken één en ander goed, met vooral naar het einde toe een grote reeks spectaculaire aktiescenes, maar het is allemaal net iets te mal en onbestendig om echt indruk te maken. Binnen het genre evenwel boven het gemiddelde.