Taki no Shiraito (1933)

Een groot verschil tussen westerse en oosterse (Japanse) films uit het stomme tijdperk is het gebruik van tussentitels versus het gebruik van een benshi. Westerse films maakten vaak gebruik van tussentitels (stilstaand stukjes zwart beeld met daarin de tekst). Een nadeel hiervan is dat bij een dialoogrijke film de vaak vele tussentitels de kijker telkens uit de film halen.

In Japan heb je de benshi. Een benshi is een persoon die alle dialogen (en dus ook stemmen) op zich neemt. Inderdaad, alsof je gesprekken met jezelf voert met allerlei stemmetjes. Vaak wordt daarbij ook rijkelijk gebruik gemaakt van het toenmalige vocabulaire. Eén van de beste hedendaagse benshi's, zo niet de beste, is Midori Sawato. Zij heeft het vermogen om een film boven zichzelf te laten doen uitstijgen. En dat is ook hier het geval.

The Water Magician is een tragi-romantische dramafilm waarbij de relatie tussen de vrouwelijke watermagiër Taki no Shiraito en de jonge riksja-driver Kinya centraal staat. Het regisseurstrio slaagt er (met dank aan de benshi) in om je mee te doen leven met de vrouwelijks hoofdpersoon. Middels een vrij klassieke verhaalstructuur en -verloop wordt langzaam maar zeker de drama beetje bij beetje steeds verder opgevoerd richting een climax.

Op cinematografisch vlak bevat The Water Magician visueel enkele mooie scènes met een mooie portrettering van zowel de drama als de romantiek. De muziek wordt op zich goed gebruikt waarbij het nergens opmerkelijk is, maar tegelijkertijd ook nergens overheersend (c.q. emo). Maar wat de film maakt is de emotie welke je soms diep weet te raken. En hiervoor krijgt Midori Sawato een dikke pluim.

Erg mooie film.

Aangrijpend verhaal waarin vooral het lijden van Taki no Shiraito, gespeeld door Takako Irie, centraal staat. Shiraito offert alles op voor haar geliefde Kinya, zodat hij zich zonder zorgen kan richten op zijn rechtenstudie in Tokio in de hoop samen een gelukkige toekomst vast te stellen.

De film is erg mooi geregisseerd en kent een aantal mooie scenes. Zeker de bijdrage van de benshi Midori Sawato zorgt ervoor dat de film extra weet te raken. Geen enkel moment heb je het idee telkens maar naar dezelfde stem te luisteren en emoties op het beeld weet ze mooi over te brengen via haar stem.

De actrice Takako Irie, die de film tevens heeft geproduceerd, weet een mooi personage op beeld te zetten. Van de in het begin wat stoute en uitdagende vrouw die smoorverliefd wordt naar op het einde een radeloze en kwetsbare, maar toch vastberaden vrouw. Ook Tokihiko Okada speelt aardig, al komt hij niet veel aan bod. Helaas stierf hij een jaar nadat deze film uit kwam op veel te jonge leeftijd (30 jaar).

De muziek bestaat voornamelijk uit Westerse "silent era" muziek, maar af en toe hoor je wat shamisen stukken. Nergens wordt het vervelend en geeft de film op sommige momenten net even dat beetje extra's mee.

4.0*

Ik vond die vrouwelijke verteller een afbraak op de film wat mij betreft.