Yomigaeri no Chi (2009)

Zoals verwacht, knappe comeback.

't Is uiteraard en wat persoonlijkere film, minder gedreven op narratief. Zeker opletten dus voor het middendeel waar bijna helemaal niks in gebeurt.

Maar wat een middendeel Samen met de geweldige soundtrack vormt de trip van Oguri het hoogtepunt van de film. Geniale wederopstanding ook tijdens een 5-minuten durende slomo scene. En dan dat einde ... Toyoda is er weer helemaal.

Sterk geacteerd, erg knap vormgegeven (muziek ligt me absoluut niet maar Toyoda gebruikt het zo sterk dat het echt geweldig wordt) en een geniaal einde. Er is zelfs nog wat plaats voor humor.

Toyoda fans, zeker kijken. Verwacht geen voortzetting van z'n originele stijl, al zijn er nog steeds genoeg typische zaken te herkennen.

Dikke 4.0* en een uitgebreide review

Na Blue Spring maar snel ander werk van de regisseur gaan opzoeken. Dat deze als eerste aan bod kwam, komt vooral door de korte speelduur, want ik heb het niet zo erg op lange films.

En deze film laat zien waarom, want in nog geen anderhalf uur wordt je helemaal ondergedompeld in een trip die ik zelden heb meegemaakt. Het enige waaraan ik kan denken is August in the Water van Ishii, maar dit is toch anders.

De muziek is werkelijk fenomenaal. Sommige scènes hebben een heel zacht ambientachtig geluid, wat op zich al prachtig is, maar de hoofdmoot is toch de jamsessie-achtige rockmuziek die voor een surrealistische sfeer zorgen. De beelden blijven niet ver achter, met voor mij als hoogtepunt de scène waarin Terute vermoord wordt. Zelden een moord gezien die zo poëtisch was.
Ook de wederopstanding was geweldig, al was daar het enige plekje waar de muziek een beetje ging storen omdat twee verschillende akkoorden gedurende acht minuten me net iets te weinig was.

Het enige dat me van een hogere score afhoudt was dat sommige beelden toch iets te zwak belicht waren. Ik kijk wel uit naar het volgende project van Toyoda, want als hij zo verder gaat, liggen de 5* binnen handbereik.

Leuk btw om de dwerg, nu als priester, weer terug te zien.

4,5*.

Toyoda is zeker helemaal terug en blijft meester van de slowmo's, die in elk van zijn films een prominente rol spelen. Maar die muziek ja, echt geniaal, het hele sounddesign ook trouwens.

Het verhaal is gewoon onderhoudend en staat vooral in dienst van de audiovisuele pracht die we voorgeschoteld krijgen, al weet de combinatie hiervan wel het een en ander los te maken. Veel natuurbeelden ook, prachtig geschoten, verwacht je niet bij een Toyoda. Die rood/witte pot-scène op het einde vond ik niet helemaal geslaagd, de witte achtergrond contrasteerde niet echt mooi met het rood. Verder kan ik zo snel geen minpunten bedenken. Er zat zoals Onderhond al zei humor in en er vloeide ook nog wat bloed gelukkig. In ieder geval een heerlijk hypnotiserende film, dat de man de rest van zijn leven films mag maken.

Toyoda regular Kiyohiko Shibukawa (die hier 'De Heerser' speelt) vind ik trouwens een enorm fijne acteur, geweldige kop gewoon, ook net weer in Pornostar. Waar ik bij die film aan Refn's Bleeder moest denken, was dat hier aan Valhalla Rising. Toyoda en Refn vertonen wel gelijkenissen qua stijl, of ben ik de enige die dat opvalt?

Ja, zo zien we maar weer, NIETS blijft, uitgezonderd het principe van liefde, de oorsprong of kern..
Een fraai filosofisch kunstwerkje.

Qua verhaal zag ik de film als een kruising tussen Valhalla Rising,The Crow en 22 Mei, qua vertelwijze tussen een avonturenfilm en een contemplatieve film. Het laatste overheerst.
De film is traag en neemt volop de tijd voor beweging van decor, mensen en attributen, vervloeien van kleuren, doordringen van sound, etc.

Ik heb echt prachtige beelden gezien met daarbij de juiste muziek op het juiste moment. De hoofden in de kookpot, waarbij de kaken uiteindelijk in elkaar bijten als in yin-yang en als in het embleem voorop het shirt van de man (een gedraaide 69, bij ons het symbool voor Kreeft) en het baden in rood vond ik erg mooi, zo ook de diverse opnamen van gebladerte en overige natuur, close ups van touw en handen, etc.

Het draait om loslaten, d.m.v. na de fysieke dood (of eerder, indien gewenst) te branden in de door de persoon zelf opgestapelde emoties (rood) en tenslotte zuivering en her-verbinding (re-ligie) met het basisprincipe (helder), man en vrouwprincipes in één. Of noem het verlichting.
Het wraakgevoel (emotie) is hetgeen deze persoon nog vasthield en niet kan doen loslaten en hem verhindert liefde, licht, hereniging te vinden. Dat betekent weer een poosje op aarde vertoeven tot hij ziekte en haat gedood heeft.

Omdat de door mij hiervoor genoemde 3 films mij iets nader stonden hou ik het bij deze film even op 4.0

Mooie film, maar had beter kunnen zijn.

Audiovisueel zeker knap, maar net niet helemaal top. Had visueel toch wat beter gekund. Geluid was goed, soundtrack ook, maar soms past het niet helemaal bij de beelden, hou toch wat meer van een iets abstractere soundtrack bij dit soort films.

Wel een fijne trip verder, maar het einde vond ik toch wat over de top overkomen. Had veel subtieler en verfijnder gemogen. Opzich wel het type film waar ik van houd, maar niet zo sterk als ik had gehoopt.

Kleine 3.5*